به پایان رسید این دفتر
حکایت همچنان باقیست...
جهت مشاهده پست های جدیدتر و تحلیلی/خبری خوشحال میشم اکانت X سرجوخه رو دنبال کنید.❤️

در حال حاضر، یکی از برترین سامانه‌های پدافند زمین‌پایه بومی در رده میان‌برد، سامانه صیاد تاکتیکی (آرمان) است. این سامانه در دو پیکربندی متفاوت عملیاتی شده است؛ به‌گونه‌ای که نسخه مجهز به رادار آرایه فازی فعال (AESA) به نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تحویل شده و نسخه دارای رادار آرایه فازی غیرفعال (PESA) در اختیار پدافند هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. سامانه آرمان با برخورداری از توان درگیری با طیف وسیعی از تهدیدات هوایی، از جمله اهداف آیرودینامیکی و پرتابه‌های متنوع، نقش مؤثری در تقویت شبکه یکپارچه پدافند هوایی کشور ایفا می‌کند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این سامانه، تحرک‌پذیری بالا و قابلیت استقرار مستقل بر روی انواع حامل‌های متحرک است که امکان استقرار و جابه‌جایی سریع آن را در هر منطقه عملیاتی فراهم می‌سازد. در کنار این توانمندی، ارتش با در اختیار داشتن سامانه باور-۳۷۳ و سپاه با بهره‌گیری از سامانه مهران، می‌توانند در قالب یک شبکه لایه‌ای و هماهنگ، عملکرد موفقی در کشف، رهگیری و انهدام انواع تهدیدات و پرتابه‌های دشمن داشته باشند.
@Corporalcolonel

لایه‌های پدافند هوایی کشور نیازمند یک بازنگری جامع و ساختاری هستند. به‌نظر می‌رسد راهبرد کلان، اتکا به سامانه‌های پدافند زمین‌پایه بومی است که در سال‌های اخیر به سطح قابل قبولی از بلوغ عملیاتی رسیده‌اند؛ با این حال، این رویکرد با چند چالش اساسی مواجه است.

نخست، تنوع بیش از حد سامانه‌ها در لایه میانی پدافند است که باعث پیچیدگی لجستیکی، دشواری یکپارچه‌سازی و کاهش کارایی شبکه فرماندهی و کنترل می‌شود. دوم، تیراژ پایین تولید در تمامی لایه‌ها است که امکان پوشش پایدار، عمق دفاعی و جایگزینی سریع در شرایط درگیری فرسایشی را محدود می‌کند.

از سوی دیگر، ضعف نسبی در حوزه پدافند ضدبالستیک همچنان یکی از خلأهای راهبردی محسوب می‌شود. هرچند سامانه‌هایی مانند باور ۳۷۳ و مهران بخشی از این نیاز را پوشش می‌دهند، اما برای مقابله مؤثر با تهدیدات بالستیک و آئروبالیستیک، توسعه کمی و کیفی این لایه ضروری است.
@Corporalcolonel

نکته مهم دیگر، لزوم شبکه‌محور شدن کامل سامانه‌ها است. اتصال یکپارچه سامانه‌های زمین‌پایه به رادارهای دوربرد، به‌ویژه رادارهای هوابرد (AWACS)، می‌تواند آگاهی موقعیتی، زمان واکنش و احتمال موفقیت درگیری را به‌طور چشمگیری افزایش دهد. بدون این پیوند، بخش قابل توجهی از ظرفیت سامانه‌ها بالفعل نخواهد شد.

در همین راستا، پدافند هوابایه نیازمند توجه ویژه است. تسریع در ورود جنگنده‌های سوخو-۳۵ می‌تواند شکاف مهمی را پوشش دهد؛ این پرنده‌ها با رادار قدرتمند خود قادرند نقش «مینی آواکس» یا گره راداری هوابرد را در شبکه پدافند ایفا کرده و دید فراتر از افق راداری زمین‌پایه فراهم کنند.

همچنین، بازآرایی و بهینه‌سازی استقرار سامانه‌های پیش‌هشدار، چه زمینی و چه هوابرد، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است تا کشف زودهنگام تهدید و انتقال داده دقیق به لایه‌های درگیری تضمین شود.

در مجموع، ارتقای واقعی پدافند هوایی کشور نه صرفاً با معرفی سامانه‌های جدید، بلکه با تولید انبوه، یکپارچه‌سازی شبکه‌ای، تقویت لایه ضدبالستیک، توسعه پدافند هوابایه و بازنگری در معماری هشدار زودهنگام محقق خواهد شد.
@Corporalcolonel

از امروز در خدمت نظرات ارزشمند اعضای بزرگوار کانال هستیم.
همچنین سعی می شود فعالیت ها از این به بعد فقط معطوف به X نباشد و در تلگرام عمیق تر به مسائل بپردازیم.

چرا استراتژی آفندی موشک پایه ایران در برابر اسرائیل کارآمدتر از جنگنده بود؟
بیایید یک حمله ترکیبی شامل 150 تیر موشک بالستیک و هایپرسونیک (از فتاح و خیبرشکن تا خرمشهر و عماد) را با قدرت آتش ۴۸ فروند سوخو-۳۴ ایرانی مقایسه کنیم!
در یک نبرد احتمالی با فاصله ۱۰۰۰+ کیلومتر، "حجم آتش" ،"قابلیت نفوذ" و "دقت اصابت" سه فاکتور حیاتی هستند.
حقیقتا توان موشکی ایران تا الان به صورت 100 درصدی به این 3 فاکتور دست پیدا نکرده اما جنگنده در این بحث خودش را اثبات کرده اما این وسط داستانی هست!
1/5
@Corporalcolonel

در یک موج حمله موشکی با 150 تیر(حداکثر توان عملیاتی موشکی فعلی ما در یک روز) مجموع وزن سرجنگی به حدود 100 تن خالص مواد منفجره می‌رسد. موشک‌هایی مثل فتاح و خیبرشکن با سرعت هایپرسونیک و مانورپذیری، عملاً سد پدافندی "آرو" و "پاتریوت" را به چالش می‌کشند. ریسک انسانی؟ تقریبا صفر.
2/5
@Corporalcolonel

در مقابل، ۴۸ فروند سوخو-۳۴ در حالت Full Load، توان حمل ۳۸۴ تن مهمات را دارند. از نظر تناژ، برتری با جنگنده است (۳.۸ برابر). اما برای رساندن این بمب‌ها به مقصد، به یک "پکیج پروازی" عظیم شامل سوخو-۳۵ (اسکورت) و تانکرهای سوخت‌رسان نیاز است.
3/5
@Corporalcolonel

چالش اصلی جنگنده های ما علاوه بر فاصله،
برخلاف جهود "متحدین جهود" است. عبور از لایه‌های راداری چندین کشور و پدافند متراکم محور عربی-عبری-یانکی با ۴۸ جنگنده سنگین، ریسک تلفات انسانی و تجهیزاتی بالایی دارد. سقوط یک سوخو-۳۴ یعنی از دست رفتن ۵۰ میلیون دلار و دو خلبان زبده.
اینجا مشخص می‌شود که استراتژی ایران در دهه‌های اخیر کاملاً هوشمندانه بوده است: "دستیابی به قدرت تخریب هدفمند در دوربرد، بدون به خطر انداختن نیروی انسانی."موشک بالستیک بهترین پاسخ برای دشمنی است که در فاصله دور قرار دارد و نیروی هوایی قدرتمندی دارد.
4/5
@Corporalcolonel

متأسفانه عناصر تروریستی و آشوب‌ طلب با تمرکز بر برخی مناطق مستعد نا امنی و خرابکاری در جنوب‌غرب کشور تلاش کرده‌اند با انجام تحرکات مسلحانه ؛ مطالبات و اعتراضات اجتماعی را به آشوب و اغتشاش سازمان‌یافته تبدیل کنند.

از مردم فهیم و آگاه این مناطق انتظار می‌رود مرزبندی روشنی میان خود و این عناصر مخرب برقرار کرده و اجازه ندهند مطالبات مشروع آنان به ابزار سوءاستفاده جریان‌های خشونت‌طلب تبدیل شود.

تجربه وقایع مشابه در گذشته نشان داده است که این‌گونه تحرکات در نهایت جز تخریب زیرساخت‌ها نا امنی پایدار و آسیب مستقیم به زندگی مردم محلی دستاوردی نخواهد داشت.

بدیهی است پس از پایان این بحران‌ها آنچه باقی می‌ماند خسارت‌های جبران‌ناپذیر مادی و اجتماعی برای همان مناطقی است که ناخواسته یا آگاهانه درگیر این سناریوها شده‌اند.

Join us | @Iranian_Militarism

در جنگ احتمالی بعد، ایران اگر نتواند تانکرهای سوخت‌رسان را روی زمین هدف قرار دهد، دست‌کم می‌تواند آسمان را برای آن‌ها ناامن کند؛ ناامن‌سازی‌ای که این‌بار نه به‌صورت مستقیم و کلاسیک، بلکه از طریق بازوی غیرمستقیم و در قالب محور مقاومت انجام می‌شود. در این چارچوب، سامانه ۳۵۹ نه به‌عنوان یک پدافند رسمی و اعلام‌شده، بلکه به‌صورت پراکنده، کم‌امضا و در پوشش نیروهای همسو در بخش‌هایی از جغرافیای محتمل، از جمله شمال و غرب عراق، جای می‌گیرد؛ جایی که نه خط مقدم است و نه عمق امن مطلق، بلکه یک منطقه خاکستری با ارزش عملیاتی بالا محسوب می‌شود.
@Corporalcolonel

در این سناریو، مسئله اصلی «زدن» نیست، بلکه ایجاد تهدید معتبر و مداوم است. ۳۵۹ از اساس شبیه پدافندهای کلاسیک نیست؛ نه به رادار درگیری دائم متکی است، نه به سایت ثابت، و نه به الگوی شلیک آشکار. این سامانه برای کار در فضایی طراحی شده که دیده نشود، لو نرود و در زمان مناسب، خود را نشان دهد. همین تفاوت ماهوی است که آن را برای استفاده غیرمستقیم و نامتقارن مناسب می‌کند.

چالش اول، شناخت زمان سوخت‌رسانی است. تانکرها مجبورند در پنجره‌های زمانی مشخص و محدود وارد فرآیند سوخت‌گیری شوند؛ پنجره‌هایی که اگرچه متغیرند، اما کاملاً تصادفی نیستند. فهم این زمان‌ها بدون شبکه دیده‌بانی ممکن نیست و اینجاست که نقش دیده‌بان، چه انسانی و چه اطلاعاتی، حیاتی می‌شود. بدون دانستن زمان، حتی بهترین سامانه هم صرفاً یک تهدید بالقوه باقی می‌ماند.

@Corporalcolonel