نکته قابل‌توجه، شباهت استتار لباس سربازان وظیفه نزاجا با لباس کادر نیروی زمینی سپاه است. هر دو از الگوی استتار پیکسلی خاکی استفاده می‌کنند، اما در طیف رنگی با یکدیگر تفاوت دارند؛ استتار نزاجا گرایش بیشتری به طیف زرد دارد،در حالی که استتار سپاه بیشتر به سمت طیف قهوه‌ای متمایل است.

@Corporalcolonel

در این پست به تنوع قابل‌توجه الگوهای رنگ‌آمیزی و استتار جنگنده‌های سوخو-۲۴ فنسر اشاره شده است؛ به‌طوری‌که حتی میان هواپیماهای یک خانواده و مستقر در یک پایگاه نیز تفاوت‌هایی در طرح و رنگ‌آمیزی بدنه دیده می‌شود. این تفاوت‌ها در برخی موارد حتی می‌تواند برای تشخیص و تفکیک هر فروند مورد استفاده قرار گیرد.

@Corporalcolonel

با تلاش های امیر سرتیپ خلبان بهمن بهمرد و به‌ویژه امیر سرتیپ خلبان علی‌اکبر طالب‌زاده، جانشین و رئیس طرح و توسعه نهاجا، پس از جلسات فشرده با ستاد کل و وزارت دفاع، مسیر دریافت سوخو-۳۵، خرید سوخو-۳۰ دست دوم و جی‌۱۰ هموار شده؛ به‌زودی این سه جنگنده وارد ناوگان نهاجا خواهند شد.

@Corporalcolonel

گرچه این اقدام مانند «نوشدارو پس از مرگ سهراب» است، اما پس از سال‌ها مطالبه‌گری دلسوزانه متخصصان نظامی و با درس‌گیری از تجارب تلخ دو جنگ تحمیلی و خسارات سنگینی که به بدنه ناوگان نیروی هوایی وارد شد، بالاخره شاهد حرکت در مسیر نوسازی ناوگان نهاجا هستیم.
(عکس متعلق به یکی از پوستر های نیاز سنجی و مطالبه گری های چند ماه پیش است.)
@Corporalcolonel

تولید سالانه J-10 در چین حدود ۴۰ فروند برآورد می‌شود. پاکستان قرارداد خرید J-10CE را در ژوئن ۲۰۲۱ امضا کرد و نخستین ۶ فروند را تنها ۸ ماه بعد، در مارس ۲۰۲۲، تحویل گرفت!

@Corporalcolonel

با توجه به ظرفیت تولید J-10 و سفارش‌های موجود، تحویل سریع این جنگنده به ایران از نظر زمانی منتفی نیست. پاکستان ۳۶ فروند J-10CE سفارش داده که ۲۰ فروند آن تا مه ۲۰۲۵ تحویل شده است و ۱۶ فروند باقی مانده است. ازبکستان نیز قراردادی برای ۲۴ فروند دارد و تحویل آن به‌صورت مرحله‌ای گزارش شده، هرچند تعداد دقیق تحویل‌شده هنوز رسماً اعلام نشده است. بنگلادش خرید ۲۴ فروند را دنبال می‌کند، اما قرارداد آن هنوز نهایی نشده و اندونزی نیز ارقام ۴۲ فروندی را در برخی گزارش‌ها مطرح کرده، ولی سفارش قطعی آن تأیید نشده است.

بنابراین، اگر ایران اکنون قرارداد را نهایی کند، در سناریوی عادی تحویل نخستین دسته حدود ۱۸ تا ۳۶ ماه زمان می‌برد؛ در صورت اولویت‌دهی چین و تخصیص مستقیم ظرفیت تولید، ۱۲ تا ۱۸ ماه نیز قابل تصور است. در سناریوی سفارش بزرگ‌تر، تحویل کامل احتمالاً مرحله‌ای و طی چند سال انجام خواهد شد.

@Corporalcolonel

شریان‌های لجستیک هوایی؛ بررسی شبکه‌ای از پایگاه‌ها و فرودگاه‌های کلیدی آمریکا در اروپا و غرب آسیا

تصویر زیر، جغرافیای گره‌های اصلی پشتیبانی، سوخت‌رسانی و ترانزیت هوایی ارتش ایالات متحده را از اروپای غربی تا قلب خاورمیانه و اقیانوس هند به تصویر می‌کشد:

بریتانیا و آلمان (هسته اصلی پشتیبانی و پایگاه‌های مبدأ):

RAF Lakenheath / RAF Mildenhall / RAF Fairford (بریتانیا)

Ramstein Air Base / Spangdahlem Air Base (آلمان)

شرق مدیترانه و بالکان (ایستگاه‌های میانی و هاب‌های منطقه‌ای):

Chania International Airport (یونان)

RAF Akrotiri (قبرس)

Bezmer Air Base (بلغارستان)

غرب آسیا و اقیانوس هند (پایگاه‌های عملیاتی و فرودگاه‌های مقصد):

Ben Gurion / Ovda / Ramon

Prince Sultan Air Base (عربستان سعودی)

King Hussein Airport / Muwaffaq Salti Air Base (اردن)

Diego Garcia Airfield (اقیانوس هند)

@Corporalcolonel

ملاحظات حاشیه خلیج فارس: فرودگاه‌ها و پایگاه‌های مستقر در کویت، بحرین، قطر و امارات به علت قرار گرفتن در برد مستقیم موشک‌های نقطه‌زن و آسیب‌پذیری بالا زیر پدافند سرکوب‌شده حاشیه خلیج فارس، در این اینفوگرافیک لحاظ نشده‌اند؛ زیرا در سناریوی درگیری همه‌جانبه، این مراکز سریعاً تعطیل و تخلیه می‌شوند.
از سوخت‌رسانی‌های هوابه‌هوا تا ترانزیت تجهیزات و نیروهای سنگین، تمامی پروازهای پشتیبانی آمریکا در این زنجیره هوایی متصل به هم جریان دارند.

@Corporalcolonel

استراتژی‌های ثابت و الگومحور، در دنیای پویای سیاست، محکوم به شکست هستند؛ چراکه پارامتر «زمان» متغیری تعیین‌کننده بر تمامی معادلات ژئوپلیتیک است. در این چارچوب، جمهوری اسلامی باید بیش از پیش به سمت «بازآرایی پنهان صحنه» حرکت کند.

یک «کودتای نرم» در مصر می‌تواند حلقه نفوذ جریان‌های اخوانی را کامل کرده و اسرائیل را در حصار ژئوپلیتیکی قرار دهد. در ادامه، ایجاد یک اصطکاک کنترل‌شده و هوشمندانه کافی است تا جرقه‌ای برای تغییر قواعد بازی و رقم زدن بازآرایی منطقه به نفع ما ایجاد شود.

@Corporalcolonel