📡اما برای کشورخودمان، پیشنهاد ما همیشه, تاکتیک "کمین پرسه‌زن یکپارچه با تمرکز بر عدم قطعیت" است، که سازوکار آن بر مهندسی تصمیم‌گیری دشمن استوار است؛ استقرار سامانه‌های 358/359 و کرار مسلح[طبیعتا عالی نخواهد بود این یکی] در کریدورهای مرزی (مانند عراق) با سنسورهای پسیو IR/EO برای کشف بدون افشاگری، و فعال‌سازی کوتاه‌مدت رادار تنها پیش از شلیک(درصورت‌نیاز)، که این رویکرد پنجره "اوودا" دشمن را تنگ کرده و هزینه تصمیم را افزایش می‌دهد. از دیدگاه مفهومی، به جای حضور دائمی، بر "حضور پنهان و فعال‌شونده" تأکید میشود و با استفاده از شبکه فرماندهی مقاوم (C2) و تحرک‌پذیری بالا برای تولید تهدید معتبر در زمان‌های کوتاه، بدون افشای محل استقرار.
🚫 این تاکتیک، بر پایه تحقیقات جنگ نامتقارن، نرخ اصابت را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد و حتی بدون ساقط کردن، ماموریت‌های دشمن را با ایجاد عدم قطعیت (مانند ریسک اجکت بر فراز خاک دشمن) پرهزینه می‌کند، همانند تجربه یمنی که فرماندهی عملیاتی را مجبور به بازنگری مسیرها و زمان‌بندی می‌کند. (لغو ماموریت ها و ...) (میدانیم که ایده آل نیست ولی حداقلی است)

⏺در اجرای این تاکتیک برای خودمان، تمرکز بر افزایش ظرفیت انسانی و سازمانی ضروری است، جایی که کمبودهای ساختاری مانند نیروی متخصص و شبکه C2 با آموزش‌های شبیه‌سازی‌شده؛ استانداردسازی پروتکل‌ها و تمرینات بین‌لایه‌ای جبران شود، تا سامانه‌ها از ابزار پراکنده به "سیستم" یکپارچه تبدیل شوند. تحلیل های قبلی ما نشان می‌دهد که در سناریوی آسمان امن، شلیک 200-300 موشک با دیلِی 1-2 دقیقه‌ای می‌تواند 100-150 هدف را مهندم کند، با هزینه کم (کمتر از چند ده میلیون دلار)، که این امر برتری استراتژیک آفندی ایجاد می‌کند در صورتی که موارد گفته شده انجام پذیر تا حداقل پهپادهای دشمن را از جولان باز دارد، بدون نیاز به روایت‌های نمایشی (شونصدتا اف 35 زدیم)، بلکه با ساخت محیط عملیاتی پرریسک که مهاجم را به محافظه‌کاری، فرسایش و برنامه ریزی مجدد وامی‌دارد. (سخن بسیار است اما سعی کردیم خلاصه حرف ها را بزنیم) 2/2

Join us | @Iranian_Militarism 🥰😊😎