در این مقاله، تنها ۹ پایگاه اصلی نیروی هوایی اسرائیل و کاربری کلی آن‌ها معرفی شده‌اند. بدیهی است که در این پایگاه‌ها اسکادران‌ها و یگان‌های دیگری نیز از جمله واحدهای ترابری، سوخت‌رسان، بالگردی، پشتیبانی، لجستیکی و آموزشی فعال هستند که به‌منظور حفظ تمرکز متن، به آن‌ها پرداخته نشده است. همچنین پایگاه حیفا به‌عنوان مرکز آموزش‌های فنی و مهندسی معرفی شده و مأموریت رزمی پروازی ندارد.
@Corporalcolonel

دوستان، وقتی از غرق کردن ناو هواپیمابر صحبت می‌کنید، لطفاً با احتیاط و دقت حرف بزنید.
ناوگروه‌های هواپیمابر آمریکا در منطقه‌ای مستقر می‌شوند که عملاً خارج از برد اکثر موشک‌های کروز ضدکشتی ماست. در فاصله‌ای بیش از ۶۰۰ کیلومتر، این ناوها در برد موشک‌هایی مانند قدیر، قادر، نور، نصر و نصیر قرار نمی‌گیرند و عملاً فقط در برد ابومهدی و قدر ۳۸۰ هستند.
در مرحله بعد، گزینه‌ها محدود می‌شود به موشک‌های ضدکشتی بالستیک مانند خلیج فارس و بالستیک‌های ذوالفقار، قاسم و خیبرشکن بصیر؛ آن‌هم تنها در صورتی که یک دکترین آفندی دقیق و ترکیبی اجرا شود (که در کانال توضیح داده‌ام).
یعنی استفاده همزمان از موشک‌های بالستیک بصیر، کروزها و پهپادهای انتحاری به‌صورت اشباعی؛ در غیر این صورت، با وجود پدافند چندلایه ناو هواپیمابر، شانس اصابت بسیار محدود خواهد بود.
این پدافند چندلایه شامل مجموعه‌ای از سامانه‌هاست، از جمله:
سامانه ایجیس (Aegis Combat System)، موشک‌های SM-2 / SM-6 برای دفاع دوربرد، ESSM برای برد متوسط، سامانه‌های CIWS فالانکس و SeaRAM برای دفاع نزدیک، به‌همراه جنگ الکترونیک و پوشش هوایی جنگنده‌های گشت رزمی (CAP).
@Corporalcolonel

این نیرو با همت شهید حاج قاسم سلیمانی و شهید ابومهدی المهندس پایه‌ریزی شد؛ البته نقش بی‌بدیل آیت‌الله سیستانی، نوری المالکی و دیگر سران مقاومت رو هم نمی‌شه نادیده گرفت. روح حاجی شاد؛ پایه‌ریزی‌ای که واقعاً فوق‌العاده و ماندگار بود.
@Corporalcolonel

♦️کمپین بی‌سابقه انتقال راهبردی تسلیحات آمریکا به غرب آسیا و آسیای میانه؛ بازآرایی لجستیکی در آستانه سناریوهای پرتنش

در بازه زمانی سه هفته اخیر، بر اساس داده‌های رصد و پایش پروازهای نظامی، شاهد انتقال حجم قابل توجهی از تجهیزات و اقلام پشتیبانی از سوی ایالات متحده به منطقه غرب آسیا بوده‌ایم. این جابه‌جایی عمدتاً توسط ستون فقرات ترابری راهبردی نیروی هوایی آمریکا شامل هواپیماهای C-5M Super Galaxy و C-17 Globemaster III انجام شده و در برخی مأموریت‌ها نیز از C-130J Super Hercules برای انتقال‌های تاکتیکی استفاده شده است.

الگوی پروازی این مأموریت‌ها عموماً به دو شکل قابل تحلیل است:

1️⃣پرواز مستقیم از پایگاه‌های آمریکا در خاک این کشور به اروپا و سپس انتقال مرحله‌ای به منطقه؛

2️⃣یا پرواز از پایگاه‌های آمریکایی مستقر در اروپا به مقاصد نهایی در غرب آسیا.

تمرکز اصلی مقاصد این پروازها بر کشورهای قطر، عربستان سعودی، اردن، امارات متحده عربی، بحرین و کویت بوده است؛ کشورهایی که به‌طور سنتی زیرساخت‌های میزبانی نیروهای آمریکایی و پایگاه‌های هوایی عملیاتی را در اختیار دارند.
@Corporalcolonel

در تحولی قابل توجه و نسبتاً غیرمعمول، بخشی از این تحرکات ترابری به حوزه آسیای میانه و کشورهای همجوار ایران نیز گسترش یافته است. بنا بر داده‌های موجود، بیش از ده سورتی پرواز C-17 به مقصد باکو انجام شده و پروازهایی نیز به ایروان و عشق‌آباد ثبت شده است. علاوه بر آن، چندین مأموریت توسط هواپیماهای MC-130 (ویژه عملیات‌های خاص و پشتیبانی نیروهای ویژه) به این سه کشور صورت گرفته که از منظر عملیاتی، نشان‌دهنده احتمال فعال‌سازی ظرفیت‌های پشتیبانی غیرمتعارف یا آماده‌سازی بسترهای عملیاتی محدود است.
@Corporalcolonel

از نظر ماهیت محموله، با توجه به نوع هواگردهای به‌کاررفته و ظرفیت حمل آن‌ها، طیف بار می‌تواند گسترده و چندلایه باشد؛ از سامانه‌های پدافند هوایی نظیر آتشبارهای THAAD و Patriot گرفته تا رادارهای هشدار زودهنگام، سامانه‌های فرماندهی و کنترل (C2/C3I)، تجهیزات جنگ الکترونیک، مهمات هدایت‌شونده دقیق، قطعات یدکی سامانه‌های هوایی، خودروهای تاکتیکی، تجهیزات مهندسی رزمی و همچنین ذخایر مهمات موشکی رهگیر. در سطح تاکتیکی نیز انتقال تجهیزات پشتیبانی عملیات ویژه، سامانه‌های ارتباط امن، و لجستیک پشتیبان پایگاه‌ها محتمل ارزیابی می‌شود.
@Corporalcolonel

علاوه بر انتقال تجهیزات زمینی و سامانه‌های پدافندی، الگوی پروازی ثبت‌شده نشان‌دهنده جابه‌جایی دارایی‌های هوایی نیز هست. استقرار یا تقویت حضور هواپیماهای سوخت‌رسان KC-135 Stratotanker بیانگر افزایش برد عملیاتی و ماندگاری هوایی جنگنده‌ها و پرنده‌های شناسایی در منطقه است؛ موضوعی که معمولاً در چارچوب آماده‌سازی برای عملیات‌های تداومی یا ایجاد پوشش بازدارنده هوایی ارزیابی می‌شود.

همچنین پرواز و استقرار هواپیماهای شناسایی و هشدار زودهنگام نظیر RC-135 (در حوزه SIGINT/ELINT) و E-3 Sentry (AWACS) نشان‌دهنده تقویت لایه آگاهی موقعیتی و شبکه فرماندهی و کنترل هوایی است. این پرنده‌ها نقش کلیدی در مدیریت نبرد هوایی، رهگیری اهداف، پایش تحرکات موشکی و هدایت رهگیرها ایفا می‌کنند.

در کنار آن، انتقال یا استقرار جنگنده‌های F-15&F18 بیانگر تقویت مؤلفه قدرت سخت در سطح بازدارندگی مستقیم است. ترکیب جنگنده‌های برتری هوایی با سوخت‌رسان‌های استراتژیک و پلتفرم‌های هشدار زودهنگام، عملاً یک چتر عملیاتی چندلایه ایجاد می‌کند که هم توان دفاعی و هم قابلیت اجرای عملیات تهاجمی دقیق را افزایش می‌دهد.
@Corporalcolonel

و اما در دریا، ناوگروه USS Abraham Lincoln (CVN-72) در دریای عرب شمالی مستقر شده است. این ناو هواپیمابر هسته‌ای به‌عنوان هسته مرکزی قدرت تهاجمی، توسط چند ناوشکن کلاس Arleigh Burke شامل USS Spruance (DDG-111)، USS Michael Murphy (DDG-112) و USS Frank E. Petersen Jr. (DDG-121) اسکورت می‌شود. این ناوشکن‌ها با سامانه AEGIS، نقش اصلی در دفاع هوایی و ضد موشکی لایه‌ای ناوگروه را بر عهده دارند.

در کنار این شناورها، حضور کشتی‌های پشتیبانی نظیر USNS Henry J. Kaiser (T-AO-187) به‌عنوان نفتکش سوخت‌رسان رزمی و USNS Carl Brashear (T-AKE-7) به‌عنوان شناور تأمین مهمات و اقلام لجستیکی، نشان‌دهنده آمادگی برای عملیات‌های تداومی و ماندگاری بلندمدت در دریا است. این ترکیب، یک آرایش استاندارد Carrier Strike Group را تشکیل می‌دهد که توان اجرای عملیات هوایی گسترده، دفاع موشکی و پشتیبانی لجستیکی مستقل را فراهم می‌کند.
@Corporalcolonel

در خلیج فارس نیز حضور دریایی آمریکا با تمرکز بر شناورهای مناسب آب‌های کم‌عمق و عملیات ساحلی تقویت شده است. ناوهای USS Tulsa (LCS-16)، USS Canberra (LCS-30) و USS Santa Barbara (LCS-32) از کلاس Littoral Combat Ship در این منطقه فعال هستند. در کنار آن‌ها، ناوشکن‌های USS Milius (DDG-69) و USS Delbert D. Black (DDG-119) نیز مستقر شده‌اند که نقش بازدارندگی، دفاع موشکی نقطه‌ای و اسکورت را ایفا می‌کنند.
@Corporalcolonel

در اقیانوس هند، USS Miguel Keith (ESB-5) و ناوشکن USS Pinckney (DDG-91) در حال تغییر آرایش عملیاتی و حرکت به سمت دریای عمان ارزیابی می‌شوند.
@Corporalcolonel

تحرکات اخیر نشان می‌دهد که علاوه بر آرایش فعلی، احتمال تقویت سنتکام با یک ناوگروه هواپیمابر دوم در بازه زمانی حدود یک‌ماهه وجود دارد.
محتمل‌ترین گزینه برای تقویت منطقه، ناو هواپیمابر USS George H.W. Bush (CVN-77) است. این ناو به‌همراه چهار ناوشکن کلاس Arleigh Burke شامل USS Gonzalez (DDG-66)، USS Ross (DDG-71)، USS Donald Cook (DDG-75) و USS Mason (DDG-87) پایگاه نورفولک را به‌منظور اجرای تمرین COMPTUEX ترک کرده‌اند.

تمرین COMPTUEX مرحله نهایی ارزیابی آمادگی رزمی ناوگروه پیش از استقرار عملیاتی محسوب می‌شود. بر اساس زمان‌بندی متعارف، این تمرین حدود دو هفته دیگر ادامه خواهد داشت و در صورت صدور دستور اعزام، انتقال ناوگروه از سواحل ویرجینیا به حوزه ناوگان پنجم در خاورمیانه نیز تقریباً دو هفته زمان خواهد برد. بنابراین، در سناریوی اعزام، بازه زمانی تقریبی برای ورود ناوگروه George H.W. Bush به منطقه حدود یک ماه آینده برآورد می‌شود.
@Corporalcolonel