درد
درد
درد
درد
می‌پیچَد در تنم
می‌زند در گوشم و از خواب می‌پراندم
چند دقیقه‌ای گیجم
این حجم درد
این ساعت شب
ناله‌کنان سینه‌خیزطوران می‌نشینم در توالت
تهوع، من می‌شود
با هر عُق حجم گنگِ درد
درد
درد
درد
درد
گوشی کجاست
پله‌های لعنتی
داروها فعلاً آرامم می‌کند
برمی‌گردم
دارد روز می‌شود
کمی بخوابم
درد
بیدار که می‌شوم آرام‌ترم
این‌طور نمی‌شود
فرار بی‌فایده است
باید بروم دنبالش
ته و تویش را در بیاورم
این‌طور نمی‌شود
درد

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۳۴)

@HediyeKargarnia

ته‌نشین

انگار می‌خواستند همه‌چیز را نگه دارند. مبادا که زمان گرد فراموشی بپاچد.
دوربین زنیتِ داغان. که معلم می‌گفت: «من که می‌گم برید لب ساحل بندشو بگیرید بچرخونید بچرخونید بعد پرتابش کنید دورترین جایی که می‌شه.» که احتمالاً برود قایم شود ته ماسه و بعداً جنازه‌اش برگردد لب ساحل. و این یعنی آن‌قدر بد است که نگو.
ولی چاره چه بود؟ بیش از این نمی‌شد پول داد. اصلاً بیش از این پولی نبود که بشود داد. کل هفته در اضطرابِ موضوعاتی که مشقِ عکاسی بود. آخرش هم که می‌رفتید تاریک‌خانه، در آن چند ثانیه که عکس‌ها ظهور بیابند، قبل از هویدا‌شدنِ چپل‌چلاغ‌ترین عکس دنیا، قلبت بایست می‌آمد در دهنت. یادت می‌آمد مطمعنی کادرت را با دقت‌تر از این حرف‌ها بسته بودی و دفعه‌ی قبل با همین دیافراگم و شاتر، عکس قابل قبولی ظاهر شده بود. و بعداً دوباره یادت می‌آید که دفعه‌ی پیش هوا ابری‌تر بوده.
درس نبود که بیشتر بخوانی‌اش. هر چه بیشتر تلاش می‌کردی در نتیجه تأثیری نداشت. تو هرگز نمی‌دانستی توی تاریک‌خانه چه پیش خواهد آمد.
تازه گیریم نگاتیوها هم شاهکار می‌شد، می‌رفتی سراغ کاغذ چاپ. یا نور خورده بود و نصفش سیاه (با این که یقین داشتی توی نور، پاکتش را باز نکرده‌ای) یا یک حالت زرد بدرنگی که نمی‌دانستی تقصیر را گردن کدام مرحله بیاندازی. قبلِ قبلش هم که کلاً نوری که قرار بود بتابانی و بعد غوطه‌ور کنی توی تشت مواد ظهور، آن‌قدر قلق و دنگ‌وفنگ داشت که با یکی دو ترم کار در نمی‌آمد.
این‌ها می‌شد بهانه‌ای که جاودان کردن لحظه‌ای خاص، می‌رفت ته‌ترین مرحله‌ی اولویت. ساحل را نگاه می‌کردی و حالا که قدرت دور انداختن دوربین را نداشتی، حتی نمی‌توانستی لحظه‌ی انعکاس نارنجی‌ترین خورشید دنیا، روی موج‌ها را ثبت کنی.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۳۵)

@HediyeKargarnia

شاید این آخرین سایه باشد

ذوق داری برای خریدنش. مالیدنش. ذوق برای رسیدنش. وا کردنش. ذوق داری که ببینی با کدام لباس کدام یکی سِت‌تر است. اصلاً دیگر کسی سایه می‌زند؟ می‌خرد؟ یا از مد افتاده؟ آن موقع‌ها که بد روی بورس بود. آن سایه زرد و سبز و فسفری که پشت پلکت محو می‌کردی به نظرت رنگ طوطی نبود؟ مصممانه می‌زدی و فکر می‌کردی از این جذاب‌تر نمی‌شود. از آن نگاه‌های خانه خراب‌کن هم می‌کردی و به گمانت یکی از پشت پلک‌هایت ترغیبت می‌کرد که: «برو خیالت راحت من حواسم بهت هست، هیچ غمت نباشه.»
بعد دیگر سال‌ها سایه‌ها رفتند پی کارشان و هیچ جای زندگی‌ نبودند. تا این که تو دوباره پارسال یکی خریدی. طیف قهوه‌ای. امروز اما که تبلیغ پلت سایه روی گوشی‌ات آمد چشمانت برق زد. یادت افتاد همیشه عاشق ست‌ها بودی. ست پک شده‌ی لوازم نقاشی کنار هم. که همیشه هم بی‌کیفیت از آب در می‌آمد. زور می‌زدی رنگی ازش در بیاید و نقاشی پر و پیمانی بکشی که مبادا مامان اخم کند.
و این پلک‌ها که دارند چروکیده‌تر می‌شوند هر روز، چند سال دیگر طاقت وزن سایه‌ها را دارند؟ پس چرا بستی صفحه‌ی خرید را؟
تو که ذوق داشتی برای خریدنش.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۳۶)

@HediyeKargarnia

تمرکزِ گمشده

کتاب را باز می‌کنم؛ شب هول*.
نمی‌دانم این چندمین باری‌ست که در این دو سال سراغش می‌روم. عجیب است، پارسال یک‌بار کامل خوانده بودمش با همان غرورِ معمولِ خواندن. اما فهمیدم فهمیدنم موقتی بوده. آن‌قدر موقتی که اسم شخصیت‌ها را با چند کتاب دیگر قاطی کرده‌ام. به جای اسماعیل می‌گویم پرویز؛ وسط روایت هم یک «آذر» پیدا می‌شود با رفتاری مخصوص به خودش. هنوز نمی‌دانم آذر ساخته‌ی ذهن من بوده یا از کتاب دیگری پا به این صفحه‌ها گذاشته. شاید هم از همان کلاس‌های «نویسنده‌ساز» که اگر نبودند، اسم شب هول را هم نمی‌شنیدم و کتاب هیچ‌وقت در قفسهٔ «خواندنی‌های ضروری»‌ام جا نمی‌گرفت.

این‌بار اما، وقتی دوباره شروعش کردم، حس کردم چیزی در حال روشن شدن است.
می‌نشینم همان‌جا، روی همان صندلی، زیر همان نور زردی که کم‌طاقت است. همهٔ کارها را انجام داده‌ام؛ یعنی باید داده باشم. دیگر چیزی برای بهانه‌تراشی نیست.
نیم صفحه می‌خوانم.
یاد سبزی‌های توی آبکش می‌افتم؛ نکند تا صبح بمانند روی پیشخوان.
پنج خط دیگر.
غذا سرد شد؛ بگذارمش در یخچال.
یک صفحه و نیم.
لباس‌ها را از ماشین در نیاوردم.
بیست خط جلوتر.
قرصم را خوردم؟ نکند جا مانده باشد.
چهار خط دیگر.
اه‌ه به سارا زنگ نزدم.
چشم‌هایم می‌سوزند. زمان یک‌هو رها می‌شود.
نم‌نمک خواب می‌آید.
برنامه‌ام می‌گفت امشب باید بیست‌وهفت صفحه بیشتر جلو بروم؛ نرسیدم.
صفحه‌ها را تقسیم می‌کنم بین روزهای باقی‌مانده.
کاری که دیشب هم کرده بودم.
شاید مشکل شب هول نیست.
مشکل حواسی‌ست که ذره‌ذره در زندگی تقسیم شده؛
آن‌قدر تقسیم شده که وقتی به کتاب می‌رسم، دیگر چیزی برای تمرکز باقی نمانده.

*هرمز شهدادی

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۳۷)

@HediyeKargarnia

این است ماجرای هر روزه‌ام

شده یک وقت‌هایی هم این وسط‌ها چیزی زاده شود که به دلم بنشیند و از دوباره خواندنش حظ کنم.
حالا هی بالا و پایین بپر، که به پیر به پیغمبر من فقط دارم می‌نویسم چون خود نوشتن را می‌خواهم و در این چهل سال، بعدِ کلی گشتن و این در آن در زدن، این یکی حالم را جا آورده. فقط همین. انگار خودم هم باور نمی‌کند. باور نمی‌کند و پوزخندی به ریشم می‌زند و می‌گوید: «باشه تو که راس می‌گی.» البته راستش را بخواهی همچین بی‌راه هم نمی‌گوید. اگر به قول خودت می‌نویسی که حالت جا بیاید که احساساتت بی‌توجه، از این حال به آن حال نشود، پس دردت چیست؟ دردت چیست که رمز گوشی وانشده می‌پری تو تلگرام و آن عدد زیر یادداشتت را برانداز می‌کنی و لایک و کامنت‌هایش را وارسی؟ خدا نکند یکیشان بی‌لایک بماند؛ از صد تا فحش بدتر است. خداتر نکند یکیشان توجه‌های بیشتری بگیرد. بادی به غبغبت می‌افتد و فکر می‌کنی تهش هستی. چند ساعت بعدش هم به این فکر می‌کنی این که به‌نظر خودت آن‌قدرها آش دندان‌گیری نبوده چطور بین نوشته‌های دیگرت یک‌دفعه پادشاه شد؟ از آن هم بدتر این‌که موقع نوشتن یادداشت بعدی لرزه به اندامت می‌افتد که وای خاک بر سر شدم، حالا چه غلطی کنم که از آن قبلی بهتر باشد که به ریشم نخندند؟
باور می‌کنی تنها با فکر کردن به این‌ها جمله‌هایم ته کشید؟

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۳۸)

@HediyeKargarnia

تو چه می‌دانی

به خون هم تشنه به هم لبخند می‌زنند. هاج‌‌ و واج می‌مانی. انگشت به دهان. تو چه می‌دانی واقعی‌ست هر دوشان. شاید بعداً خودشان هم نشود باورشان و دروغ شمارند همه‌ی آن لبخندها را. تو چه می‌دانی چقدر مهربان است یکی‌شان و چقدر لجباز آن یکی. تو چه می‌دانی چقدر آرام است یکی‌شان و چقدر حساس آن یکی.
تو خودت بد یک دنده‌ای. روی آن دنده بیفتی خدا به داد همه برسد. با یک من عسل که سهل است با خروارها هم شدنی نیست.
مهربان که می‌شوی شیرینی.
همه مهربان که می‌شوند شیرینند؟
همه مهربان که می‌شوند شیرینند.

درگیر احوالات آن دیگری‌ها نشو.
تو یکی از حال خودت خبر بداری بد هنر کردی.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۳۹)

@HediyeKargarnia

هیچیِ هیچی

خسته که می‌شوم، که جانم درد می‌کند، که خوابم می‌آید، که زورم به جمع‌کردن کارها نمی‌رسد، که حالِ، که نای هیچ کارِ هیچ کارِ هیچ کاری ندارم.
سه روز جا مانده‌ام. ساعت را نگاه می‌کنم. سه روز تکان نخور. سه روز همه بایستید تا کارهایم انجام شود.

بگذار بخابم. بگذار گوشی‌ام را توی شارژ نزده بخوابم. بگذار غذا نخورده بخوابم. بگذار صورت نشسته بخوابم. بگذار مسواک نزده بخوابم. بگذار شب بخیر نگفته بخوابم.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۰)

@HediyeKargarnia

اندر سوخاری‌فروشی

«تو دعا کن پولدار شم شیش طبقه رستوران بزنم.»
در حال جویدنم. یک دستم به سیب‌زمینی‌ها و آن یکی مشغول گرفتن اسنپ. سرم را بالا می‌آورم. معذب می‌شوم وقتی می‌بینم چقدر نزدیک من ایستاده. دستمال روی میز نیست. حدس می‌زنم ذرات سوخاری به لبم چسبیده. دستم را جلوی دهان می‌گیرم تا جواب چشمان منتظرش را سریع‌تر بدهم.
-از کیفیت غذا راضی هستید؟
-خوب بود یکم سرد بود.
-گرم‌تر از این بزارم خشک می‌شه. دقت کردین که هوا چقدر سرده.
-میشه لطفاً در این نوشابه‌ رو باز کنین. زورم نرسید.
-نه خواهش می‌کنم. خانوما زورشون خیلی زیاده. همین خانوم من رئیس صنف شوهرآزاریه.
توی ذهنم جمله‌بندی‌هایش قروقاطی و بی‌ربط آمد. هر چه بیشتر حرف می‌زد بی‌ربط‌تر.
ولی آن‌چه که باعث شد یادداشت مدنظرم را بگذارم کنار و درباره‌ی او بنویسم، همان جمله‌ی ابتدایی‌ متنم بود. سنش همچین کم نبود که بگوییم جوان است و جویای نام.
ناخودآگاه رفتم توی مقایسه. من چرا در هیچ جای آرزوهایم خودم را بالاترین سطح هیچ موقعیتی تصور نکرده‌ام؟ تحصیلی، کاری و کلاً هیچی. انگار در هر برهه، تنها کمی بهتر شدن، (آن هم در صورت خیلی سخت بودن شرایط) بستم بود.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۱)

@HediyeKargarnia

مشت‌اندازی

من از خستگی می‌ترسم. می‌ترسم زورش از من بیشتر باشد. پلک‌هایم را فشار دهد موقع خواندن. بنشاندم وقتی می‌خواهم دستی به سر و گوش آشپزخانه بکشم. بیش از این که خود ترسیدن عذابی شود، تصور خسته بودن عذابم می‌دهد. دودوتا چهارتا می‌کنم که بله امشب که فلان ساعت خوابیدم فردا کارم زار است. حالا اگر فردا خود خستگی حواسش به من نباشد خودم سلام‌علیک را شروع می‌کنم. که کجایی چخبر، ببین من دیر خوابیدم‌ها، بیا حالم را بگیر. امشب که وقت نداشتم محلش بگذارم سه سوت همه‌کار کردم. خستگی هم هست. همین‌جا. اما من زورم بیشتر است.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۲)

@HediyeKargarnia

پیچِ لجوج

آخرین پرده‌ی آخرین واگن را وا می‌‌کنم.
چای می‌ریزم؛ بخارش مثل نخ نازکی در هوا می‌پیچد و روی شیشه‌ای می‌نشیند که همیشه کمی می‌لرزد؛ گویی به چیزی مشکوک است.
چرخ‌ها می‌چرخند و من با هر دورشان، آرام می‌گیرم.
دخترکِ مو چتری آن‌سوی سکو دست تکان می‌دهد.
باد سایه‌اش را زودتر از خودش می‌بَرَد
و تصویرش در مهی که هر لحظه نزدیک‌تر می‌شود، پنهان می‌شود.
از گوشه‌ی واگن صدای ریزِ تق می‌آید؛
صدایی که همیشه از کوچک‌ترین پیچ‌ها می‌تراود،
همان‌ها که در وانمودِ نظم گم می‌شوند.
قطار نفسی ناموزون می‌کشد، کج می‌شود،
و خط نازک آرامش روی شیشه
به آهی بلند، ترک برمی‌دارد.
می‌جِهَم.
کتفم از خاطره‌ی هر بار می‌سوزد.
زور می‌زنم.
زور می‌زنم.
نفسم را در تاریکیِ دهانم زندانی می‌کنم
تا این ستاره‌ی لجوجِ آهنی،
کَمَکی خسته‌تر، در مدارش بنشیند.
واگن را مرتب می‌کنم.
پرده‌ای که هر بار کوتاه‌تر برمی‌گردد،
فنجانی که لب‌پَر بودنش را نمی‌پوشاند،
نقشه‌ای که لبه‌هایش مثل پیری زودرس، تا خورده است.
می‌گویم:
عیبی ندارد،
نظمِ اندکی می‌سازم،
همین از من برمی‌آید.
آخرین پرده‌ی آخرین واگن را صاف می‌کنم.
چای می‌ریزم.
چرخش دلربای چرخ‌ها را نگاه می‌کنم،
و گوش می‌دهم ببینم
این‌بار
آن تق کوچک
از کدام شکاف برمی‌خیزد.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۳)

@HediyeKargarnia

نقاب

خنده‌هایی که خشم را قرقره می‌کنند.
بوی تعفنشان
بوی تعفنشان
گوش‌های سوخته از پژواکِ عربده‌ها.
دو تا سبابه‌ات را گذاشته‌ای گوشه‌ی دهان.
تو هم می‌کنی.
عینِ عینِ همان‌ خنده‌ها.
تا که انگِ نادانی بر پیشانی‌ات رد نیندازد.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۴)

@HediyeKargarnia

داعی

«نمی‌توانست بخواند. کلمه‌ها آزارش می‌داد. می‌دید که کتاب‌هایی که می‌خواند فرسنگ‌ها دور از واقعیت حیات پیرامونش است. همه‌چیز ظاهری می‌نمود. مغشوش می‌نمود. معنی همه چیز را گم کرده بود. به درستی نمی‌دانست چه بر او می‌گذرد.»*

چه خوب امشب حداقل با این خطوط مواجه شدم و برای لحظاتی هر چند کوتاه با «داعی»* هم‌ذات پنداری کردم و توانستم دو سه خطی نقل کنم برای خواندنت.

پانوشت: چه بی‌پروا جمله‌ها را ردیف می‌کنم.
این همان هدیه‌ی پارسال است؟

*شب هول|هرمز شهدادی
*نام شخصیتی در کتاب

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۴)

@HediyeKargarnia

مربای بالنگ

نیست. توی یخچال، توی کشو، روی پیشخوان، توی کابینت‌ها. هیچ‌جای خانه چیزی برای خوردن نیست. چند روز است این‌گونه سر می‌کنی؟ تو فقط آب می‌خوردی این روزها؟ بگو که گرسنه نیستی. بگو که بدموقع رسیده‌ام و پیش پایم می‌خواستی بروی خرید. به جای گریه کردن این‌ها را بگو. بگذار دلم آرام بگیرد. چگونه آرام بگیرد وقتی حتی سمعک‌هایت بی‌باطری مانده؟
من هنوز بوی آن صابون‌ها از مشامم نرفته. که ذوق می‌کردم آخر هفته شد بپرم توی وان خانه‌ی شما. جای گریه بلندشو برایم شیرینی مربایی بپز. چقد شبیه منی هنوز. بچه که بودم هر که می‌گفت شبیه توام شاکی می‌شدم. با این که خیلی دوستت داشتم. تو آن موقع هم‌سن حالای من بودی. هنوز خودم را می‌بینم. حتی لای نگاه خسته و چشمان سیلانت. هنوز خودم را می‌بینم.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۴۵)

@HediyeKargarnia

پانصد و پنجاه و پنج

پرت شدم توی آن عصر. داشتم هویج‌ها را رنده می‌کردم که پرت شدم. آن روز که به ذوقِ آن قرار دسته‌جمعی، پنج خط آخر را یکی در میان نوشتم. درسِ اصغر. که زوری می‌خواستند حرف غ را به حلقوممان فرو کنند. یکی در میان نوشتم چون گفته بودی تمام که شود ما هم می‌رویم پارک و بهشان می‌پیوندیم. دفتر را که دیدی عصبانی شدی. همیشه بودی‌ها. ولی گویی تازه وَل گرفته باشی. تمام دفترها و کتاب‌ها کیف و هر آن‌چه به مدرسه ربط داشت را زدی زیر بغل. دو تا عروسکم را هم برداشتنی. بردی‌شان حیاط پشتی و ادای آتش درست کردن درآوردی. وقتی بوی سوختن آمد تازه فهمیدم ادا نبوده. تو آن روز هیچ چیز مرا نسوزاندی، تو مرا سوزاندی تا هرگز یادم نرود زندگی پر از روزهای طاقت فرساست.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۵۵)

@HediyeKargarnia

یک دو سه

سرم سنگین شده. گونه‌هایم نبض می‌زند. پای راستم و بعد پای چپم گز گز می‌کند. عرق سُر می‌خورد لای پیراهنم. سه ثانیه آرام می‌گیرم‌. دوباره می‌دوم. سال‌هاست این‌گونه ندویده‌ام. می‌توانستم قید رفتن را بزنم. هزار و یکی دلیل داشتم. داشت خوش می‌گذشت. صحبت‌ها گرم گرفته بود. خانه گرم بود. چشم‌هایم داشت گرم می‌شد. چای داغ زورش به بردن مزه‌ی آش‌رشته نرسیده بود. دلم یک چرت حسابی می‌خواست که شاید زهر بدخوابی دیشب را بشوید. عوارض قرص‌ها جانم را خراشانده بود. استخوان‌هایم درد گرفته. سرما پوستم را آزرده و توی گوش‌هایم هوهو می‌کند. نیم ساعتی طول می‌کشد تا هشیار شوم. رسیده‌ام. آری رسیده‌ام.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۵۶)

@HediyeKargarnia

هنوز چشمانت همان‌قدر برق می‌زند

حالت خوب بود. خوبِ خوب. لپ‌ها گلی. لب‌ها سرخ. پر حرف مثل همیشه. بوسیدمت. دستانت را هم. مرا چسباندی به خودت و خداحافظی پر و پیمانی کردی و رفتی. دلم برایت تنگ شده. مثل همیشه وقتی چند ساعت نمی‌بینمت.
توی حال خودم هستم. نه. توی هیچ حالی نیستم. ولو. اسکرول ویلان. زنگ گوشی برق از سرم می‌پرانَد. مثل همیشه وقتی زنگ می‌خورَد. صدایت نا ندارد. می‌رسی و چشمانت حال ندارد. غذای مورد علاقه‌ات را می‌پزم و به لب و دهانت موقع جویدن خیره می‌شوم. خوب خوردی. نه مثل همیشه. اما حداقل خیالم راحت است که بی‌اشتها نیستی. سرت گرم است.
نگاه به صورت بی‌حالتم نکن. نگاه به جمله‌های معمولی‌ام نکن. هیچ چیز قدر ناخوشی‌ات بهمم نمی‌ریزد. تا ته ته تهش می‌آید در خاطرم. آن روزها که تو یادت رفته را یادم می‌آید. با جزئیات. نباید بیاید. در حالت عادی هم نمی‌آید. اما خدا نکند عالی نباشی.
خوب شو تا فردا. قول؟

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۵۷)

@HediyeKargarnia

کمی دیرتر بیا

به در و دیوار می‌زنند، به زمین و زمان متوسل می‌شوند، تا فقط اندکی روند حقیقت و واقعیت را کُند کنند. «زکی، خودتو بکشی هم تو نتیجه تاثیر چندانی نداره.» این وسط از خدا بی‌خبران منفعت‌طلب در کمینند که دست بگذارند روی ترس‌هایشان و وعده‌ی پوچ بفروشند. گیریم فلان کرم را هم مالاندی، گیریم فلان قرص را هم لمباندی، دو سال این‌ور شش ماه آن‌ور فرقش چیست؟
بی‌رحمانه حمله کردم. توپم پُر می‌بایست باشد. امروز که چندین ساعت طول کشید کارهای قبل و بعد حمامم، یک‌دفعه انگار غمم گرفته باشد که وقت خالی‌ام را چه بیهوده فدا کردم.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۵۸)

@HediyeKargarnia

من اگر بودم این جمله را چه‌طور می‌نوشتم؟

توی صفحه‌‌ی پنجاه و پنج شب‌هول* جمله‌ای دیدم که ترکیبش بامزه بود:
«دریغا که چون طفل زنده می‌شود مادر از هستی قالب تهی می‌کند.»
من اگر بودم لابد می‌نوشتم: «مادر بعد از زایمان نمی‌مانَد.» آن‌وقت احتمالاً خوشم هم می‌آمد که بَه چه جمله‌ی کوتاه تر و تمیزی. یا اگر می‌خواستم کمی اداطفار خرجش کنم می‌نوشتم: «نوزاد می‌آید و مادر می‌رود.»
یا مثلا‌ً «مادر هرگز گریه‌ی نوزاد را نمی‌بیند.» «نوزاد می‌بایست بی مادر زندگی را آغاز کند.»
منظورم این نیست که جمله‌ها را می‌توان به طرق مختلف آراست. این‌که چه مفهومی را می‌خواهی دقیقاً بیان کنی؟ چند بار جمله‌ات را باید وارسی کنی تا بهترین کارکرد کلمات کنار هم، حالت را جا بیاورد؟ هرمز شهدادی چند بار برای هر جمله این‌کار را کرده؟
شاید ورزیدگی که در طول سال‌ها نوشتن شکل می‌گیرد، خودش بهترین مفاهیم را در قالب بهترین جملات خواهد آفرید‌.

*شب هول|هرمز شهدادی

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۵۹)

@HediyeKargarnia

نصفه‌نیمه

دل توی دلم نبود زودتر برسد. چند روزی طول کشید. هر روز رأس ساعت نه صبح نور می‌خورد توی سرم؛ و تخم چشمانم. تا ساعت دو. آن دودی‌کن‌ها را سفارش داده بودیم که نجاتمان ببخشد. چه می‌دانستیم کار ما نیست نصبش. کج و کوله و حباب‌دار و نصفه‌نیمه، یکی از چهار قسمت پنجره را پوشاندیم. تأثیر چندانی نداشت.

حول‌وحوش ساعت چهار و نیم عصر است. این ساعت‌ها آخرین قطره‌های انرژی کار کردنم هم استفاده شده. حالت راحتی به خودم می‌گیرم و کتاب حق‌ نوشتن* را ورق می‌زنم‌. کارگرها دارند اتاقک شیشه‌ای توی راهرو را مات‌کُن می‌زنند. همان که دقیقاً روبروی در ورودی‌ست و چون درِ اتاق ما همیشه باز است، با هر آن‌کس که در حال عبور است، به ناچار چشم در چشم می‌شوم.
«وصل شدن آگاهانه و مشخص با محیطمان ما را قادر می‌سازد تا با صراحت بیشتر و هم‌سازی عاطفی بیشتر به زندگی درونی خودمان وصل شویم. این امر طنین قوی و قدرتمندی به نوشته‌مان می‌بخشد.»*

کارشان تمام شد. مات‌کُن تنها نصف طول شیشه‌ها را پوشانده. من از این به بعد قرار است با کفش‌ها چشم در چشم شوم.

*جولیا کامرون
*بخش صراحت از کتاب حق نوشتن

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۶۰)

@HediyeKargarnia

پیاده

«نوشتن همان قدر کاری فیزیکی است که روانشناسانه. بسیاری از عالی‌ترین نویسندگان ما راه‌روندگانی بزرگ بوده‌اند. چیزی در آهنگ گام‌هاست. وجهی موسیقیایی در حرکت هست که روی کاغذ می‌ریزد.
می‌توانید پرسش، مسئله، یا موضوع خاصی را با خودتان به پیاده‌روی ببرید یا می‌توانید به جایش بپرسید امروز چه چیزی را باید بدانم؟
به محیط اطرافتان توجه کنید. به خلق و خوتان و به هر تغییر آن توجه کنید. بالاتر از همه ببینید هیچ پاسخ، بینش، تدبیر، یا الهامی به سراغتان می‌آید یا نه. به خانه برگردید و مستقیم به سراغ صفحه بروید و تجربه و یافته‌هاتان را بنویسید.»*
اتفاقی به این صفحه رسیدم. یک ربع آخر کار، کتابی دم دستم باشد ورق می‌زنم‌. تنها زمانی از روز است که می‌شود. بقیه خواندن‌هایم مال شب است. به این‌ها رسیدم در حالی که خودم قبل از خواندن داشتم به آن فکر می‌کردم. این که نرم‌افزار پیاده‌روی که تازه نصب کرده‌ام چه‌قدر می‌تواند مشوقم باشد در تحمل مسیر هر روزه. همان که نهایت تنوع دادنم این است که از آن دستش بروم. چهل و پنج دقیقه‌هایی که قبلاً شیرین‌تر بود. هوا آلوده است یا نا ندارم. چه خوب این صفحات را امروز خواندم.
خودش جدا انگیزه شد.

*جولیا کامرون | حق نوشتن

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۶۱)

@HediyeKargarnia

سرِ پیچ

اتوبوس در جایی ناآشنا می‌ایستد. گرگ و میش سپیده است. دنبال جایی می‌گردد که چشمان غریبه نپایدش. می‌خواهد پک‌های پی‌درپی‌اش را در آرامش بزند. به‌نظر ساختمانی نیمه‌کاره می‌آید. از دالانی کوتاه عبور می‌کند. حسی ناآشنا می‌کشاندش. نگران نیست کسی برسد و بپرسد به چه حقی وارد آن‌جا شده. اما همه‌جا تمیز و مرتب است. یک قالیچه قرمز براق. کتری روی علاالدین در حال جوشیدن است. بالای تخت یک‌نفره، پنجره‌‌ی کوچکی‌ست که لایش کمی باز است و حریر نازک پرده در حال رقصیدن. سکوت مطلق. ناخودآگاه نگاهش به بیرون پنجره می‌افتد. هواپیمای رنگی را می‌بیند که در قسمت خالی لای علف‌ها آرام به زمین می‌نشیند. این رنگی‌ترین چیزی‌ست که تا به آن روز دیده. و بزرگترین چیز. فرودش تغییری در آن سکوت مطلق ایجاد نمی‌کند. پسر از هواپیما پیاده می‌شود. از در پشتی می‌آید تو. دستانش را می‌شوید. با حوله خشک می‌کند. پسر دو تا فنجان چای می‌ریزد. لبه‌ی پنجره می‌گذارد.
سال‌هاست که هر دو، به نامرئیِ باد که به بلور فنجان‌ها می‌لغزد خیره شده‌اند.

هدیه کارگرنیا🦋(#یادداشت ۵۶۲)

@HediyeKargarnia