پایتون یک زبان برنامه نویسی تفسیری، سطح بالا، و همه منظوره است که خیدو فان روسوم آن را طراحی کرده و اولین بار در سال 1991 منتشر شده است. فلسفه اصلی طراحی پایتون خوانایی بالای کد می باشد و نویسه های فاصله خالی در آن معنا دار هستند و مکرر استفاده می شوند.
ساختار زبانی و دیدگاه شیء گرا در پایتون به گونه ای طراحی شده است که به برنامه نویس امکان نوشتن کد منطقی و واضح را برای پروژه های کوچک و بزرگ میدهد.
کلمات کلیدی و اصلی این زبان به صورت حداقلی تهیه شده اند و در مقابل کتابخانه هایی که در اختیار کاربر است بسیار وسیع هستند.
بر خلاف برخی زبان های برنامه نویسی رایج دیگر که بلاک های کد در آکولاد تعریف می شوند به ویژه زبان هایی که از نحو زبان سی پیروی می کنند در زبان پایتون از نویسه فاصله و جلو بردن متن برنامه برای مشخص کردن بلاک های کد استفاده می شود. به این معنی که تعدادی یکسان از نویسه فاصله در ابتدای سطر های هر بلاک قرار می گیرند و این تعداد در بلاک های کد درونی تر افزایش می یابد. بدین ترتیب بلاک های کد به صورت خودکار ظاهری مرتب دارند.
پایتون مدل های مختلف برنامه نویسی از جمله شیء گرا و برنامه نویسی دستوری و تابع محور را پشتیبانی می کند و برای مشخص کردن نوع متغیر ها از یک سامانه پویا استفاده می کند.
این زبان از زبان های برنامه نویسی مفسر بوده و به صورت کامل یک زبان شیء گرا است که در ویژگی ها با زبان های تفسیری اسکیم, اسمال تاک, روبی, پرل و... مشابهت دارد و از مدیریت خودکار حافظه استفاده می کند.
زبان پایتون 2 رسما از سال 2020 دیگر پشتیبانی نمی شود و پایتون 2.7.18 آخرین نسخه پایتون 2.7 و همچنین پایتون 2 است و از این به بعد دیگر هیچ وصله امنیتی یا بهبود دیگری در این نسخه داده نخواهد شد.
ساختار زبانی و دیدگاه شیء گرا در پایتون به گونه ای طراحی شده است که به برنامه نویس امکان نوشتن کد منطقی و واضح را برای پروژه های کوچک و بزرگ میدهد.
کلمات کلیدی و اصلی این زبان به صورت حداقلی تهیه شده اند و در مقابل کتابخانه هایی که در اختیار کاربر است بسیار وسیع هستند.
بر خلاف برخی زبان های برنامه نویسی رایج دیگر که بلاک های کد در آکولاد تعریف می شوند به ویژه زبان هایی که از نحو زبان سی پیروی می کنند در زبان پایتون از نویسه فاصله و جلو بردن متن برنامه برای مشخص کردن بلاک های کد استفاده می شود. به این معنی که تعدادی یکسان از نویسه فاصله در ابتدای سطر های هر بلاک قرار می گیرند و این تعداد در بلاک های کد درونی تر افزایش می یابد. بدین ترتیب بلاک های کد به صورت خودکار ظاهری مرتب دارند.
پایتون مدل های مختلف برنامه نویسی از جمله شیء گرا و برنامه نویسی دستوری و تابع محور را پشتیبانی می کند و برای مشخص کردن نوع متغیر ها از یک سامانه پویا استفاده می کند.
این زبان از زبان های برنامه نویسی مفسر بوده و به صورت کامل یک زبان شیء گرا است که در ویژگی ها با زبان های تفسیری اسکیم, اسمال تاک, روبی, پرل و... مشابهت دارد و از مدیریت خودکار حافظه استفاده می کند.
زبان پایتون 2 رسما از سال 2020 دیگر پشتیبانی نمی شود و پایتون 2.7.18 آخرین نسخه پایتون 2.7 و همچنین پایتون 2 است و از این به بعد دیگر هیچ وصله امنیتی یا بهبود دیگری در این نسخه داده نخواهد شد.