جاوا یک زبان برنامه نویسی شیء گرا است که نخستین بار توسط جیمز گاسلینگ در شرکت سان مایکروسیستمز ایجاد گردید و در سال 1991 به عنوان بخشی از سکوی جاوا منتشر شد.
زبان جاوا شبیه به سی پلاس پلاس است. اما مدل شیء گرایی آسان تری دارد و از قابلیت های سطح پایین کمتری پشتیبانی میکند. ایده شیء گرایی جاوا از زبان اسمال تاک گرفته شده است. یکی از قابلیت های بنیادین جاوا این است که مدیریت حافظه را به طور خودکار انجام میدهد. ضریب اطمینان عملکرد برنامه های نوشته شده به این زبان نسبت به زبان های نسل اول سی بالاتر است. برنامه های جاوا به صورت بایت کد می شوند و توسط ماشین مجازی جاوا (جی وی ام) به کد های ماشین تبدیل و اجرا می شوند. در صورت وجود جی وی ام مانند سایر زبان های مبتنی بر آن که وابسته به سیستم عامل خاصی نیستند برنامه های نوشته شده با جاوا بر روی هر نوع سیستم عامل و هرگونه وسیله الکترونیکی قابل اجرا می باشند. شعار جاوا "یک بار بنویس و همه جا اجرا کن" است که به همین ویژگی اشاره دارد. این ویژگی جاوا را مستقل از سکو می نامند.
زبان جاوا شبیه به سی پلاس پلاس است. اما مدل شیء گرایی آسان تری دارد و از قابلیت های سطح پایین کمتری پشتیبانی میکند. ایده شیء گرایی جاوا از زبان اسمال تاک گرفته شده است. یکی از قابلیت های بنیادین جاوا این است که مدیریت حافظه را به طور خودکار انجام میدهد. ضریب اطمینان عملکرد برنامه های نوشته شده به این زبان نسبت به زبان های نسل اول سی بالاتر است. برنامه های جاوا به صورت بایت کد می شوند و توسط ماشین مجازی جاوا (جی وی ام) به کد های ماشین تبدیل و اجرا می شوند. در صورت وجود جی وی ام مانند سایر زبان های مبتنی بر آن که وابسته به سیستم عامل خاصی نیستند برنامه های نوشته شده با جاوا بر روی هر نوع سیستم عامل و هرگونه وسیله الکترونیکی قابل اجرا می باشند. شعار جاوا "یک بار بنویس و همه جا اجرا کن" است که به همین ویژگی اشاره دارد. این ویژگی جاوا را مستقل از سکو می نامند.