هیچ‌چیز در آنجا نبود جز یک گل‌‌خانه. آفتاب و آقای ساداتی به دنبال پیشروی بین سبزه‌ها بودند. نور می‌توانست خطی و نقطه‌ای باشد.، آقای سعادت ولی فقط یک‌نقطه. یک‌ نقطه‌ی بزرگ و‌ پر رنگ که گیرافتاده.

مگس از بالهایش شاکی‌ست که پرواز نمی‌کنند. اما بالها گفته بودند، تا وقت‌هست، از پنجره برو.

اگر یک فندک داشتم که با گفتن «میو» روشن می‌شد، خوشحال‌تر بودم.

نانوا تصمیم گرفت که مشاعره را به تکامل برساند. «نون بده.»

سینستزیا داشت و با آن زمستان را سر می‌کرد.

جیم کری یا جمال کردی.

حمید چشم می‌دوزد به پاکت پاستیلش که روی شمع‌های سفره هفت‌سین می‌سوزد. هم‌چنان غم از دست دادن خرس ژلاتینی قرمز رنگ در دلش مانده.

تخم‌شربتی اما مجلس می‌خانه‌ی ما تخم نکاشت.

امرار معاش با نزاع خیابانی نیازمند یک دست شلوار پاره و ابراز علاقه به انیمه‌ در ماه مبارک رمضان‌ است.

برادر‌ها می‌جنگند، مگس‌ها می‌چرخند، آواز سر می‌دهد مرغابی وحشی، که چرا بجای نان، برایم تفاله‌ی سیگار انداختی.

ابراز و دردو تسکین. اشکال و‌ حل‌ تمرین.

آقای ابریشمی پارچه‌فروشی دارد. اشکال دارد که کرم‌های ابریشم اینقدر به من نزدیک شوند؟ من کرم بیدها را بیشتر دوست دارم.

مگر سرگین‌غلتان چقدر از تو‌ دور است، وقتی با انگشتت دماغت را می‌زدایی.

مشتی محکم بر دهان محمد اصفهانی.

من در برابر مشکلات، مورچه‌ایم که بال دارد

اگر می‌دانستی و می‌دویدی. یکباره نه می‌دانستی و نه می‌دویدی. من اکنون نمی‌دوانم.

عنکبوت بود ولی کفش نداشت. مثل صد‌ها هزار نقص دیگر.
اما خوب می‌دوید، مثل صد‌ها هزار پای دیگر.
در حین دویدن مرد. مث صد‌ها هزار مرد دیگر.

I'm gonna drink my «گلاب»
I'm gonna watch my «سراب»

حالا بپذیر که بودنت در این عمق سیاه، نتیجه رها کردن زولبیاهاست.