من غم را از دماغم نفس کشیدم. اکنون گلویی دارم که تاول می‌زند.

به دیوار که مشت میزنم، صدای عروسک‌ خرگوشی می‌دهد. این دیوار‌هارا بابانوئل ساخته.

من خواب را در بعدی دیده‌ام‌ که زندگی نبود. همین باعث شد تف بریزم توی جوب.

تو ثانیه‌ها را بغل می‌کنی و من آبشار گلگون خون پرستوهارا.

ارزش این مشت‌های مرا سایبان می‌فهمد، نگهبان نوشابه‌های رنگارنگ. برای افتادن دانه دانه‌ی استخوان‌هایم سبد می‌آورد. آخر که چه، بین این الیاف پلاستیکی، بین این پریزهای مجانی سیگار. تخم مرغی هست که درونم جوانه زند. من دست‌هایم مناسب پرواز است.
و یادم آمد، این بلوط بود که فراموش می‌کرد کجا قایم شده، من سنجاب‌های زیادی شکنجه کردم. اما همیشه می‌دانستم‌ کسی که پرواز می‌کند، اهل فراموشی نیست. من خیابان را اینه کاری کردم. پرنده‌هایی که تیر برقشان گمشده بود را زیر گرفتم. آخرش که چه، من پرواز میکنم.

استکانی که برایم اماده نبود. زیادی می‌شکست

مگسی را تهدید به مرگ کردم. هنوز وییییییییییییییییییییییییییییییز.

من زمان را انداختم و شکستنش چیزیست که نمی‌دانم. چگونه برایت بگویم؟ تاحالا رنگین کمان بوده‌ای؟

با بخار کتری روی گاز، ابر میساخت و زیرش گریه میکرد. #چطوری‌جواد؟

سیگار می‌کشد برای بستنی.

متنفر و ایینه، چیزی که ثبات را تکرار می‌کند.

بیا ناخونت را تمیز کنم، بیشتر صورتم‌را زخم‌بزن. من سردم شده.

پشت شیشه ، کیسه‌ی آبی نفتی، یک آدم‌است که میخواهد گل مصنوعی روی میز صبحانه را بدزدد.

خط خط خط خط و ۲۸۰ نقطه. بالشت من دارد ته نشین می‌شود.

بالشتش ته نشين ميشود،پتويش روي گاز است و من پيتزا ميخواهم.
#جواد

پیتزا چیزی نیست که نمایش می‌دهد. باورش کن. مظلوم تر است.

من آزادی رو شستم با ریکا. بیا ببین، فوت کن حباب میشه.

من ریکا رو تو آزادی خوردم! بیا لباتو بچسبون به لبام، تا حباب بشه نفس هامون.
#چطوری‌جواد؟

نفس عمیق بکش، تمام ریه‌ات رو پر از باد کن، و بعد من با سوزنی میترکانمت و تو پرواز می‌کنی

از وقتی به انجمن پرندگان لخت رفته‌ام، از طرد شدن پر‌ها می‌ترسم.

نوشابه را سر می‌کشید و از تیری میگفت که ته بطری‌است. ده دقیقه بعد مرد. من عاشق نوشابه‌های سمی‌ام.