کیبورد ساختگی‌ام به دنبال نوشتن صحیح نیست، می‌ترسد که من درست ننویسم.

ترس از رنجش سکوتی اشتباه.

فرصت پیدا کردی، بپر.

توصیه درستی نیست.

دوست دارت، "اِرنِست".

مرگ ارنست بخاطر اصلاح بود. مرگی که باید روی میداد. او "نمی‌پرید".

مجتهد که شدم، برایت نامه می‌نویسم و در آن شرح میدهم چگونه فحش بدهی.

در اینجا فقط من حرف میزنم. شما سوال می‌پرسی.

گفتی که "عدد ۱۶ بهتر از ۱۵عه". باید همان‌موقع شمارش را قطع می‌کردم.

این جنگ را به حاشیه بکشان، من نیاز دارم ببوسمش.

من این‌جارا تصرف کردم، پرچمم را بالا ببرید. پرچم سوسیس آبنباتی.

انتحاری چیست دیگر، همان شتاب بردن همه به بهشت؟ همان امر به معروف خودمان؟

جلب توجه که می‌کنی مراقب باش که کارت ملی همراهت باشد.

متاسفم برات، انقدر دکمه‌های پنکه را فشار نده. مهم نیست که یک تند تر است یا ۳.

همیشه اول سیب‌زمینی، بعد مرغ سوخاری.

شخص شخیص شما، بیا این‌جا. گفتم برایش کارت‌پستال بفرست، نه گوش بریده‌ی من.

من از تو تغذیه میکنم، و صادقانه بگم، ماهیچه قلبت خوش‌طعم تر از گلویت است.

از من نترس، شاید همین گوشه باشم. فشار خونت رگ‌هایت را گشاد‌تر میکند و قلبت را سفت تر.

تلفن باتو کار داره.
_نمی‌بینی در حال خوردنم؟ بگو بعدا زنگ می‌زنم.

حلوا پخش میکنم. بنظرت توی حلوا گوشت میریزن؟

گوشت خام یا پختش بسته به انتخاب از اندام متفاوتیه.

افسوس کافی نیست، فرار کن.