شناسنامه‌ی تو در وثیقه‌ی آزادی است.

پشت شیشه‌ای که تو گریه می‌کنی، مورچه‌ی گیر افتاده در عسل.

سنتور سنگی، در ابتدای کوچه سد معبر کرده است.

با دیوار یکی شو، اتاقمان‌ نیازمند پنجره‌است.

عروس در مرده‌شور خانه دنبال وایتکس می‌گردد.

دو نقطه نشان‌گر نقل قول من است، :

کصشر را در قالب مشخصی بگو، افرین.

کیبورد ساختگی‌ام به دنبال نوشتن صحیح نیست، می‌ترسد که من درست ننویسم.

ترس از رنجش سکوتی اشتباه.

فرصت پیدا کردی، بپر.

توصیه درستی نیست.

دوست دارت، "اِرنِست".

مرگ ارنست بخاطر اصلاح بود. مرگی که باید روی میداد. او "نمی‌پرید".

مجتهد که شدم، برایت نامه می‌نویسم و در آن شرح میدهم چگونه فحش بدهی.

در اینجا فقط من حرف میزنم. شما سوال می‌پرسی.

گفتی که "عدد ۱۶ بهتر از ۱۵عه". باید همان‌موقع شمارش را قطع می‌کردم.

این جنگ را به حاشیه بکشان، من نیاز دارم ببوسمش.

من این‌جارا تصرف کردم، پرچمم را بالا ببرید. پرچم سوسیس آبنباتی.

انتحاری چیست دیگر، همان شتاب بردن همه به بهشت؟ همان امر به معروف خودمان؟

جلب توجه که می‌کنی مراقب باش که کارت ملی همراهت باشد.

متاسفم برات، انقدر دکمه‌های پنکه را فشار نده. مهم نیست که یک تند تر است یا ۳.

همیشه اول سیب‌زمینی، بعد مرغ سوخاری.