باز باران با تپانچه میزند بر پشت خانه، من به پشت خانه تنها، ایستاده. افتاده.

اشباع می‌کنم و اعجاز می‌کنی. ابراز می‌کنم و اقرار می‌کنی. انکار می‌کنم و اجبار می‌کنی. تو منی و من از تو‌ دور تر.

آرامش فقط تا آنجایی‌ست که تازه آدامس باد می‌شود. ترس از دست دادن، هرجایی‌ست.

آب می‌خورد، گلوله می‌خورد، آب می‌خورد.

ستاره‌ها همیشه شب‌رنگ‌ند.

من میخواهم قرص‌جوشان باشم.

از من نخواه خرگوش بمونم. تو هیچی از گوش نمی‌دونی.

ثانیه‌های هزارتایی.

هزارو یک

ما از mewoهای دامن اعتیاد گذشتیم.

شب‌های تابستون، گیتار‌های غمگینن.

اعتراض مقدور نمی‌باشد.

امتحان تحویل دادن سفید.

ابطال حق اکثریت بخاطر گرمای شدید هوا در پی اجرا شدن زاویه مستقیم خورشیدی.

من معتقدم به سایه‌ها و باور به شکوفه‌هایی که در عمق نا امیدی اژدها می‌شوند.

ساندویچ بستنی یخی با فلفل پاپریکا

افول بی‌سرانجامم را دیدی؟ دیگر همه‌چیز تکراری‌ست

فراماسون‌های عاشق در پی فرسودگی بودند که تورا ساختند.

یک‌‌نی اگر‌ کثیف باشد یخ‌دربهشت را کثیف می‌کند. نی را در بی‌آور و نی تمیز بگذار.

به خمیر بودن نیست. به مخمری‌ست که مانده.

یک آیس‌پک این‌جا بود.