کی انقدر دردونه شدی عزیزترینم :“)))))

قلب منی با اون چشمای پر از ذوقت(":💛

تا ابد به چشم من زیباترین تویی @رهام‌تابستون۹۷💙

چشـم‌ها؛🖤

<🪐👁🖤>

شما یادتون نمیاد
به خاطر ما اسم‌ موزیکو تغییر دادن :)

:)

نرفتیم و چشممون اجرای دوبارتو دید عزیز همیشه‌م🤍

ولی تو برای من همان ماندی🤍

او تمام احساس من بود، تمام روز و شب‌های من، تمام ماه و سال‌هایی که گذراندم، تمام آنچه زندگی کردم؛ و او همیشه همین می‌ماند، در قلب من همان‌جای قبل زندگی می‌کند، من به خود قول دادم فراموش نکنم صدای او با من چه کرد، خنده‌ی او چه دلی از من لرزاند، چشم‌های او چه دریای پر عمقی بود، حرف‌های او چه تسکین دردی بود. من او را فراموش نمیکنم، او ماه و خورشید زندگی من بود. او از روز آغاز احساس تا انتها همراه من خواهد ماند.

𝟢𝟢:𝟢𝟪
تولدت مبارک صاحب نورانی‌ترین چشم☀️
الهی همیشه قلبت رنگارنگ و دور از سیاهی باشه دردونه💛

حالا که وقتشه میخوام از چیزی که تمام این سال‌ها از امیر یاد گرفتم بگم؛ حتی اگه از قبل نوشته نشده باشه، شب تولدش بنظرم بهترین زمان برای گفتن دربارشه.
شاید با سالای گذشته متفاوت باشه اما بنظرم گفتنش چه اینجا، چه داخل کالرفول واجبه.

امیر واقعا توی دوره‌ی حساسی وارد زندگی ماها شد. خیلی وقتا به این فکر کردم و میکنم که چقدر تونست هر کدوممون رو به نحو خودش نجات بده و از یه باتلاق بیرون بکشه و لبخند بیاره روی لبمون و ...
اما یکی از مهمترین چیزایی که از امیر باید توی یاد هممون بمونه اینه که توی اون دوره‌ی حساس چه چیزایی یادمون داد که میتونست دقیقا برعکسش رو نشونمون بده.

در مرحله‌ی اول به جرئت میشه گفت عشق رو یادمون داد؛ محبت بی‌وقفه‌ش، علاقه‌ی بیش از حدش بهمون، کلماتی که برای حرف زدن باهامون انتخاب میکرد، چشمایی که میشد حرفای قشنگی از توشون خوند... امیر یادمون داد چطور احساسات میتونن قشنگ باشن و سعی نکنیم که اونا رو بُکشیم.

مرحله دوم قطعا امید و انگیزه‌ست. بحث فقط حضورش توی زندگیمون نبود که نور توی تاریکی باشه، به نظر من امیر تمام تلاششو کرد تا یادمون بده هرچیزی که بشه، باز آخر خط نیست. کاری کرد یادمون نره تلاش ما قرار نیست بی نتیجه بمونه و فقط نباید خودمون رو به چشم یک بازنده ببینیم حتی اگر شکست خوردیم.

مرحله سوم باور داشتن خودمون و خدای بالا سرمونه. چیزی که من این ۶ سال از حرفاش و کاراش دریافت کردم این بود که یه نگاه به دورت بکن، شکر که کردی یه خسته نباشید به خودت هم بگو.

مرحله چهارم ارزشمند شمردن خودمونه که من واقعا حتی اگر هنوز با این قضیه درگیر باشم اما اگر یکم باهاش کنار اومده باشم همونش رو مدیون امیرم بدون اغراق. من هنوز تک تک اون استوری هایلایتا رو یادمه و شبایی که بی بهونه درباره این باهامون حرف میزد :)

مرحله پنجم مهربون موندنه نه در حالت عادی و خوشی، در حالتی که هیچکس باهات مهربون نبوده و نمیمونه. اما امیر قلبشو جوری پاک نگه داشت که باورت نشه شاید این قلب زخم خورده. محبتش به همه، چه ما، چه خانوادش، چه تمام کارایی که برای افراد خاص کردن چه دیدیم چه ندیدیم، یه قلب از جنس امیر مقاره می‌خواست.

مرحله شیشم انسانیت و شرافته. شرافتی که از روی ادعا نباشه، از روی توی چشم بقیه کردن نباشه، شرافتی که حتی اگه بهت زخم زد بخاطر بهتر شدن حالت زیرش نزنی. شرافتی که ۲۳ بهمن بغضت رو شکست اما جلوی مردمت سر خم کردی نه بقیه. انسانیتی که هنوز گاه و بیگاه ازت می‌بینیم.

مرحله هفتم میتونه خیلی چیزا باشه، پنهان نکردن احساساتمون و خود واقعیمون بودن، قوی موندن توی اوج درد، شاد کردن بقیه با دل پر از غم، یا یادمون دادی عشق به پدر مادر چطور بیان شه، یا حتی یادمون دادی زمینمون هم زدن ازشون بابت این‌که فرصت قوی‌تر شدن بهمون دادن ممنون باشیم و فقط از کنارشون گذر کنیم.

اما مرحله هشتم ؛
روزایی گذشت که دلخور شدیم ازت، به هرحال اگر این احساس فراز و نشیب نداشت باید بهش شک می‌کردیم. این‌که دائما و مطلقا خوب باشه یعنی یه جای کار میلنگه. من حتی روزایی که ازت دلخور بودم هم ازت یاد گرفتم. اولین درسمم همین دو سه خطِ بالا که قرار نیست توی دوست داشتن کسی همه‌ی ثانیه‌ها رویایی باشه، به هرحال همراه دوست داشتن، غمش هم هست.