بازنشر از دیدبان آزار:

این متن ساعاتی پیش از اعلام آتش‌بس به پایان رسید؛ یک روز پس از آن‌که ترامپ با تهدیدی استعماری از «مرگ یک تمدن» سخن گفت، تهدیدی که به‌طور تلویحی استفاده از بمب اتم یا کشتار دسته‌جمعی مردمان ساکن جغرافیای ایران و تخریب زیرساخت‌های حیاتی آن را در بر می‌گرفت. این متن بدون هیچ تغییری منتشر می‌شود.

در کنفرانس خبری ۶ آوریل ۲۰۲۶ / ۱۷ فروردین ۱۴۰۵، وقتی خبرنگار از ترامپ درباره تهدید به بمباران زیرساخت‌های حیاتیِ و تنبیه دسته‌جمعی مردم پرسید، او در پاسخ گفت: «مردم ایران حاضرند رنج بکشند تا آزادی داشته باشند؛ آنها به رغم اینکه بمب‌ها کنار خانه‌های‌شان فرود می‌آید می‌گویند: به بمباران ادامه بده!»

این اظهارنظر ترامپ که «جنایت جنگی» را مشخصاً با ارجاع به «خواست» خود مردمان ایران مشروع و موجه می‌سازد، به‌خوبی نشان می‌دهد تا چه حد اتخاذ موضع ضد‌جنگ و محکومیت بدون لکنت حملات نظامی اسرائیل و امریکا واجد اهمیت است. سکوت در برابر جنگ یا فقدان تلاش فعالانه برای «آتش‌بس» نه فقط چرخ‌دنده‌های ماشین جنگی را صیقل می‌دهد بلکه تا اینجای کار به تداوم جنگی یاری رسانده که ازقضا به‌طرز کنایه‌آمیزی جمهوری اسلامی را به لحاظ اجتماعی، سیاسی و ژئوپلکتیک

ادامه این متن را در وبسایت دیدبان بخوانید.

«جنگ میهنی» یا «مبارزه‌ی طبقاتی»؟
در رویارویی با جنگ امپریالیسم علیه ایران

یاشار دارالشفاء
12 آوریل 2026

بیایید یک راست سراغ محل دعوای کنونی چپ ایران بر سر جنگ جاری برویم: اکنون در جریان جنگ جاری بین ایران با آمریکا و اسرائيل، گروهی از چپ‌های ایرانی این جنگ را یک «جنگ میهنی» می‌دانند و آن را با جنگی که ویتنام با آمریکا درگیر آن بود یا چین با ژاپن (پیش از تحقق انقلاب کمونیستی) مقایسه می‌کنند. آن‌ها با دست گذاشتن بر این‌که در امپریالیستی بودن آمریکا و اسرائيل تردیدی نیست، معتقدند که همه‌ی  مسأله بر سر این است که ماهیت جمهوری اسلامی را چطور ارزیابی کنیم. از نظر این گروه از چپ، جمهوری اسلامی طی سالیان حضورش در قدرت، با همه‌ی سرکوب‌گری‌های علیه چپ‌ها و به ویژه طبقه‌ی کارگر، در نهایت یک رژيم ملی با استقلال سیاسی است و همین امر هم باعث می‌شود که باید در این جنگ پُشتش بایستیم؛ به همین قیاس آن‌ها معتقدند که سوریه‌ی بشار اسد هم رژیمی سوسیالیستی نبود اما جنگی که در جریان بهار عربی علیه آن به‌راه افتاد در واقع چیزی نبود جز یک تلاش برای براندازی امپریالیستی.
اما نیروهای چپ انقلابی ضدامپریالیست با این صورت‌بندی‌ها مخالف‌اند. آنان معتقدند ضدیت با امپریالیسم و جنگ‌افروزی‌هایش مؤلفه‌ای نیست که به اعتبار آن باید در لحظه، تمامی اشکال ضدیت با رژیم‌هایی چون جمهوری اسلامی، اسد، صدام یا قذافی را عجالتا کنار گذاشت و با پشتیبانی از مقاومت آن‌ها در برابر تهاجم نظامی امپریالیستی از میهن دفاع کرد. این رژيم‌ها اگر پس از چنین جنگی بتوانند به بقای خود ادامه دهند، بسیار وحشی‌تر از قبل به چپ و طبقه‌ی کارگر یورش می‌برند. البته این حرف به این معنا نیست که پس باید دعا کرد این رژيم‌ها در جریان جنگ‌های این‌چنینی سقوط کنند تا فرصت چنان وحشی‌گری‌ای را نیابند؛ زیرا روشن است که هم‌هنگام با نابود شدن این رژيم‌ها، زیرساخت‌های کشور هم بر باد می‌روند. از نظر چپ انقلابی اساسا موضوع این نیست که در هنگامه‌ی افروخته شدن جنگ باید خود را در تنگنای دوگانه‌‌ی یا دفاع از امپریالیسم یا رژیم قرار داد.

🔹متن کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید:

https://wp.me/p9vUft-5wk



#مبارزه‌ی_طبقاتی #ماتریالیسم_تاریخی #چپ_انقلابی_ضدامپریالیست #یاشار_دارالشفاء