🚩 از کشتار هزاران نفر از مردمِ خودش توسط جمهوری اسلامی در چند شب، تا تهاجم نظامیِ جنایتکارانی چون ترامپ و نتانیاهو، چیزی به اسم «جنگ خوب» وجود ندارد.
بر اساس گفتههای سخنگوی جمعیت هلالاحمر ایران، بمبهای آمریکا و اسرائیل که ۲۴ استان ایران را هدف قرار دادهاند، تا این لحظه دستکم ۷۴۷ زخمی و ۲۰۱ کشته بر جای گذاشتهاند.
حدود ۲۰۰ فروند جنگنده مهمات خود را علیه نزدیک به ۵۰۰ هدف در سراسر ایران به کار گرفتند؛ از جمله سامانههای پدافند هوایی و پرتابگرهای موشکی جمهوری اسلامی
@collective98
بر اساس گفتههای سخنگوی جمعیت هلالاحمر ایران، بمبهای آمریکا و اسرائیل که ۲۴ استان ایران را هدف قرار دادهاند، تا این لحظه دستکم ۷۴۷ زخمی و ۲۰۱ کشته بر جای گذاشتهاند.
حدود ۲۰۰ فروند جنگنده مهمات خود را علیه نزدیک به ۵۰۰ هدف در سراسر ایران به کار گرفتند؛ از جمله سامانههای پدافند هوایی و پرتابگرهای موشکی جمهوری اسلامی
@collective98
🚩 خامنهای مرد
جهان بدون حاکم خونخواری چون او جهان بهتری خواهد بود
ولی جمهوری اسلامی همچنان زنده است
#مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر
@collective98
جهان بدون حاکم خونخواری چون او جهان بهتری خواهد بود
ولی جمهوری اسلامی همچنان زنده است
#مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر
@collective98
🔴نه به جنگ، نه به عادیسازی مرگ کودکان
✍️نورایمان قهاری
جنگ اکنون نه فقط ایران، که سراسر منطقه را در برگرفته است. هرچه بر شمار کشتهها و ویرانیها افزوده میشود، پرسشهایی عریانتر پیش روی ما میایستد: این جنگ به سود چه کسی است؟ آیا واقعاً برای رهایی مردم ایران آغاز شده است؟ چگونه باور میکنیم قرنها سیاستِ مهار و موازنه قدرت میتواند یکشبه و ناگهان به نفع یک ملت تغییر جهت دهد؟
با کشته شدن بیش از صد نفر در مدرسهای در میناب، هرمزگان، بحث بالا گرفت که چه کسی این مدرسه ابتدایی را بمباران کرده است؛ گویی مسئله اصلی تنها تعیین مقصر در میدان روایتهاست، نه سوگواری برای جانهای کوچکی که پرپر شدند و افق آینده خود و خانوادههایشان تیره گشت. بهجای مکثی جمعی در برابر رنج، نام بردن از کودکان و محکوم کردن این جنایت، جدال بر سر روایت آغاز شد. چگونه مرگ کودکان ایرانی برای بخشی از جامعه عادی یا حتی قابل توجیه میشود؟ چگونه خبر کشتهشدنشان تحریف یا کمرنگ میگردد، آن هم در آسودگیِ خارجنشینان؟
برخی «تشنگان آزادی» نشسته در خانههای امن خود در خارج حکم دادند: «این جانها هزینه جنگی است که ما را به آزادی خواهد رساند.» اما از چه زمانی جان کودک ایرانی به «هزینه» آزادی برای دیگران تقلیل یافت؟ از چه زمانی آزادی به معادلهای بدل شد که میتوان مرگ بیگناهان را در ستون مخارج آن نوشت؟ حتی در همان کشورهایی که بمبها را فرو میریزند، برخی تحلیلگران نظامی با صدایی لرزان میپرسند: «چرا مدرسه را زدیم؟ چرا کودکان را کشتیم؟»
این پرسش پیش از آنکه سیاسی باشد، اخلاقی است: چه بر سر وجدان ما آمده است؟ از چه زمانی رنجِ کودک به حاشیه رانده شد و به ابزاری در کشاکش قدرت بدل گشت؟
وجدان بیدار مرز اخلاقی آزادی است. آزادی واقعی تنها رهایی از یک قدرت سیاسی نیست؛ رهایی از بیحسی، از عادیسازی خشونت و از تبدیل جان انسان به «هزینه» نیز هست. بیوجدانِ بیدار، آزادی به واژهای در معادلات قدرتها فروکاسته میشود؛ با وجدان بیدار، آزادی به مسئولیت در قبال جانِ دیگری معنا مییابد.
جنگی که با نامهایی چون «نجات» یا «بشردوستانه» آراسته میشود، در عمل به زیان جنبش رهاییبخش مردم ایران است. آنان که از دور فرمان «یکسره کردن کار رژیم» میدهند، چه پشتیبانی واقعی در اختیار مردم میگذارند؟ همانها که نه در کشتار دیماه کنار مردم ایستادند و نه امروز حتی برای دسترسی آزاد به اینترنت اقدامی مؤثر میکنند.
تجربه نشان داده است که بمباران آزادی نمیآورد؛ برعکس، فضا را امنیتیتر میکند، سرکوب را مشروعتر جلوه میدهد و امکان سازمانیابی مردمان را محدودتر میسازد. دیماه، وقتی مردم در خیابانها با گلوله پاسخ گرفتند، جهان خاموش ماند. چرا؟ این پرسشی است که باید صادقانه و بیتسکین از خود بپرسیم.
رهایی از دل همبستگی و عاملیت جمعی میروید، نه از آسمانِ بمباران.
نه به جنگ، نه به عادیسازی مرگ کودکان، آری به کنش جمعی و آگاهانه
✍️نورایمان قهاری
جنگ اکنون نه فقط ایران، که سراسر منطقه را در برگرفته است. هرچه بر شمار کشتهها و ویرانیها افزوده میشود، پرسشهایی عریانتر پیش روی ما میایستد: این جنگ به سود چه کسی است؟ آیا واقعاً برای رهایی مردم ایران آغاز شده است؟ چگونه باور میکنیم قرنها سیاستِ مهار و موازنه قدرت میتواند یکشبه و ناگهان به نفع یک ملت تغییر جهت دهد؟
با کشته شدن بیش از صد نفر در مدرسهای در میناب، هرمزگان، بحث بالا گرفت که چه کسی این مدرسه ابتدایی را بمباران کرده است؛ گویی مسئله اصلی تنها تعیین مقصر در میدان روایتهاست، نه سوگواری برای جانهای کوچکی که پرپر شدند و افق آینده خود و خانوادههایشان تیره گشت. بهجای مکثی جمعی در برابر رنج، نام بردن از کودکان و محکوم کردن این جنایت، جدال بر سر روایت آغاز شد. چگونه مرگ کودکان ایرانی برای بخشی از جامعه عادی یا حتی قابل توجیه میشود؟ چگونه خبر کشتهشدنشان تحریف یا کمرنگ میگردد، آن هم در آسودگیِ خارجنشینان؟
برخی «تشنگان آزادی» نشسته در خانههای امن خود در خارج حکم دادند: «این جانها هزینه جنگی است که ما را به آزادی خواهد رساند.» اما از چه زمانی جان کودک ایرانی به «هزینه» آزادی برای دیگران تقلیل یافت؟ از چه زمانی آزادی به معادلهای بدل شد که میتوان مرگ بیگناهان را در ستون مخارج آن نوشت؟ حتی در همان کشورهایی که بمبها را فرو میریزند، برخی تحلیلگران نظامی با صدایی لرزان میپرسند: «چرا مدرسه را زدیم؟ چرا کودکان را کشتیم؟»
این پرسش پیش از آنکه سیاسی باشد، اخلاقی است: چه بر سر وجدان ما آمده است؟ از چه زمانی رنجِ کودک به حاشیه رانده شد و به ابزاری در کشاکش قدرت بدل گشت؟
وجدان بیدار مرز اخلاقی آزادی است. آزادی واقعی تنها رهایی از یک قدرت سیاسی نیست؛ رهایی از بیحسی، از عادیسازی خشونت و از تبدیل جان انسان به «هزینه» نیز هست. بیوجدانِ بیدار، آزادی به واژهای در معادلات قدرتها فروکاسته میشود؛ با وجدان بیدار، آزادی به مسئولیت در قبال جانِ دیگری معنا مییابد.
جنگی که با نامهایی چون «نجات» یا «بشردوستانه» آراسته میشود، در عمل به زیان جنبش رهاییبخش مردم ایران است. آنان که از دور فرمان «یکسره کردن کار رژیم» میدهند، چه پشتیبانی واقعی در اختیار مردم میگذارند؟ همانها که نه در کشتار دیماه کنار مردم ایستادند و نه امروز حتی برای دسترسی آزاد به اینترنت اقدامی مؤثر میکنند.
تجربه نشان داده است که بمباران آزادی نمیآورد؛ برعکس، فضا را امنیتیتر میکند، سرکوب را مشروعتر جلوه میدهد و امکان سازمانیابی مردمان را محدودتر میسازد. دیماه، وقتی مردم در خیابانها با گلوله پاسخ گرفتند، جهان خاموش ماند. چرا؟ این پرسشی است که باید صادقانه و بیتسکین از خود بپرسیم.
رهایی از دل همبستگی و عاملیت جمعی میروید، نه از آسمانِ بمباران.
نه به جنگ، نه به عادیسازی مرگ کودکان، آری به کنش جمعی و آگاهانه
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🚩 کشتهشدن ۲۰ والیبالیست دختر در حمله اسراییل و امریکا به یک سالن ورزشی در لامرد
۱۰۰ زخمی
حمله به سوله ورزش ۱۷:۳۰
۱۰۰ زخمی
حمله به سوله ورزش ۱۷:۳۰
Forwarded from کانال شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
#کودکان_قربانی_جنگ
⚫️ ۱۰۸ کودک قربانی جنگ؛ ۱۰۸ زندگی قطعشده
در جریان فاجعه دلخراش در دبستان دخترانهی «شجره طیبه» میناب، دستکم ۱۰۸ کودک بیگناه جان باختند. هر #نیمکت_خالی و هر #کولهپشتی_رهاشده، یادآور نسلی است که از حق زندگی، امنیت و آموزش محروم شد؛ نسلی که با خشونت و بیرحمی آیندهاش ربوده شد.
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
محل حادثه: دبستان دخترانهی «شجره طیبه»، #میناب
تاریخ: ۹ اسفند ماه ۱۴۰۴
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران این فاجعه را محکوم کرده و تأکید میکند: کودکان و مدارس هرگز نباید به اهداف جنگی تبدیل شوند. خواست ما پایان فوری خشونت و تضمین امنیت جانی دانشآموزان است.
⚠️ توجه: اطلاعات این گزارش همچنان در حال تکمیل است. شورای هماهنگی از معلمان، کارکنان آموزشی و افراد مطلع در منطقه درخواست میکند در صورت دسترسی به هرگونه اطلاعات موثق درباره تعداد قربانیان، نامها، تصاویر یا جزئیات حادثه، آن را برای تکمیل این گزارش با ما به اشتراک بگذارند.
این پست با دریافت اطلاعات تکمیلی بهروزرسانی خواهد شد.
صد و هشت #کولهپشتی_رها شده؛ صد و هشت داستان که باید دیده و شنیده شوند، حتی اگر نامشان ناشناخته باشد.
#کولهپشتیهای_رها_شده
#کودکان_قربانی_جنگ
#صدوهشت_کودک_بینام
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آیدی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید و با تازهترین اخبار و فعالیتهای شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتساپ؛ 🎥 یوتیوب
⚫️ ۱۰۸ کودک قربانی جنگ؛ ۱۰۸ زندگی قطعشده
در جریان فاجعه دلخراش در دبستان دخترانهی «شجره طیبه» میناب، دستکم ۱۰۸ کودک بیگناه جان باختند. هر #نیمکت_خالی و هر #کولهپشتی_رهاشده، یادآور نسلی است که از حق زندگی، امنیت و آموزش محروم شد؛ نسلی که با خشونت و بیرحمی آیندهاش ربوده شد.
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
محل حادثه: دبستان دخترانهی «شجره طیبه»، #میناب
تاریخ: ۹ اسفند ماه ۱۴۰۴
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران این فاجعه را محکوم کرده و تأکید میکند: کودکان و مدارس هرگز نباید به اهداف جنگی تبدیل شوند. خواست ما پایان فوری خشونت و تضمین امنیت جانی دانشآموزان است.
⚠️ توجه: اطلاعات این گزارش همچنان در حال تکمیل است. شورای هماهنگی از معلمان، کارکنان آموزشی و افراد مطلع در منطقه درخواست میکند در صورت دسترسی به هرگونه اطلاعات موثق درباره تعداد قربانیان، نامها، تصاویر یا جزئیات حادثه، آن را برای تکمیل این گزارش با ما به اشتراک بگذارند.
این پست با دریافت اطلاعات تکمیلی بهروزرسانی خواهد شد.
صد و هشت #کولهپشتی_رها شده؛ صد و هشت داستان که باید دیده و شنیده شوند، حتی اگر نامشان ناشناخته باشد.
#کولهپشتیهای_رها_شده
#کودکان_قربانی_جنگ
#صدوهشت_کودک_بینام
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آیدی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید و با تازهترین اخبار و فعالیتهای شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتساپ؛ 🎥 یوتیوب
Forwarded from کارگاه دیالکتیک
پردهای دیگر از:
نمایش کمدی-تراژیک رضا پهلوی
در حاشیهی سُرخوردن «شاهزادهی عجول» در یک دام رسانهای
کارگاه دیالکتیک
۱۴ اسفند ۱۴۰۴
تاریخمصرف سیاسی رضا پهلوی برای نقشآفرینی در مناسبات قدرت یحتمل به سر آمده است. اما نه بهگونهای که از شر رضا پهلوی راحت شده باشیم؛ چون او و تیم منحط و قدرتمدارش (تحت حمایت قدرتهای بالادست) زخمهای عمیق و ماندگاری بر پیکر تاریخ فعلی و آتی ما وارد کردهاند. درست همانطور که مرگ فیزیکی خامنهای، در مسیری که بدون فاعلیت مردمان تحتستم رقم خورد، ما را از گزند پیامدهای شر حیات سیاسی خامنهای نجات نداد. بهعکس، میراث شوم خامنهای همچنان جان میستاند و مرگ و ویرانی به جا میگذارد، چون مسیر تحولات را بهگونهای ریلگذاری کرد که نیروهای شر خارجی و داخلیْ بر حیات مادی- زیستی و سرنوشت سیاسی مردمان ایران مسلط شدهاند: همهی «سگهای جنگ» و همهی نیروهایی که برای بسط شرارتهایشان دیگر به حضور فیزیکی علی خامنهای (و «رهنمودهای سیاسی»اش) نیازی ندارند.
با این اوصاف، نوشتن دربارهی رضا پهلوی در میانهی این جنگ مصیبتبار نهتنها عجیب نیست، بلکه در جای خود ضروریست. چون او جزو دلالان و مبلغان این جنگ کثیف بود؛ و نیز در روندهای عاملیتزُدایی از ستمدیدگان، و عادیسازی مرگ و کشتار مشارکتی فعال داشت. پس، اگر مواجهه با تباهیهای این جنگ مصیبتبار نیارمند بازپسگیری فاعلیت مردم باشد، باید در کنار سایر وظایف عاجل، از هم اکنون یک «خانهتکانیِ» همهجانبه برای زدودن سموم پهلویگرایی را نیز آغاز کنیم: پهلویزُدایی از فضای فکری و سیاسیِ جامعه.
این ویدئو که در آن رضا پهلوی نقشی بهشدت مضحک و رقتانگیز ایفا کرده ظاهرا خندهآور است؛ خصوصا برای مخالفان سیاسیاش. اما با نظر به امیدهایی که رضا پهلوی - بهعنوان رهبر سیاسیِ «نجاتبخش» - نزد بخشی از مردمان مستاصل ایران برانگیخت، و پیامدهای شوم آن، دیدن این ویدئو تکاندهنده است (یا قاعدتا باید باشد). چون در این ویدئو رضا پهلوی علنا نشان میدهد که نهفقط در مقام یک بازیگر سیاسیِ «عالیمقام» فاقد حداقلهای شعور سیاسی است، بلکه اساسا از حداقل شعور متعارف یک «آدم عادی» (و بیادعا) نیز برخوردار نیست. وجه دردناک و تراژیک ماجرا زمانی بیشتر میشود که بهیاد بیاوریم که هم کشتار هولناک ۱۸ و ۱۹ دیماه و هم جنگ فاجعهباری که اینک بر مردمان ایران تحمیل شده است بهواسطهی راهبرد سیاسی رضا پهلوی (و همکارانش) تسهیل و عادیسازی شدهاند.
رضا پهلوی پشتیبانی چندینسالهی دستگاههای امنیتی (ازجمله دستگاه امنیتی ایران) و دولتها و رسانههای دولتی را دستکم با «خدمات تاربخی» زیر پاسخ داده است:
- ایجاد شکافی بازدارنده در فضای جامعهی ایران؛
- تسریع فروپاشی اپوزیسیون با بیاعتبارکردن آن؛
- القای فراگیر این انگاره که بدیلی مترقی برای آیندهی پساجمهوری اسلامی ناممکن است؛
- تشدید مُنجیگراییِ سیاسی و تسریع روند فاعلیتزُدایی از جامعه؛
- عادیسازی مداخلهی نظامی خارجی و جنگطلبی و جنگ؛
- عادیسازی اقتدارگرایی سیاسی؛
- عادیسازیِ گفتار شووینیستی و فاشیستی؛
- گسترش چپستیزی در فضای عمومی جامعه؛
فارغ از این واقعیت که رضا پهلوی هیچ شانسی برای تصدی قدرت سیاسی در ایران ندارد (و هیچگاه نداشت)، باید اذعان کرد که او پیشاپیش بهواسطهی خدمات فوق به چهرهای ماندگار در تاریخ ایران بدل شده است؛ گیریم بهسان چهرهای بدنام و شُهره به خیانت به آمال و امکانات ستمدیدگان.
---------------------
@kdialectic
نمایش کمدی-تراژیک رضا پهلوی
در حاشیهی سُرخوردن «شاهزادهی عجول» در یک دام رسانهای
کارگاه دیالکتیک
۱۴ اسفند ۱۴۰۴
تاریخمصرف سیاسی رضا پهلوی برای نقشآفرینی در مناسبات قدرت یحتمل به سر آمده است. اما نه بهگونهای که از شر رضا پهلوی راحت شده باشیم؛ چون او و تیم منحط و قدرتمدارش (تحت حمایت قدرتهای بالادست) زخمهای عمیق و ماندگاری بر پیکر تاریخ فعلی و آتی ما وارد کردهاند. درست همانطور که مرگ فیزیکی خامنهای، در مسیری که بدون فاعلیت مردمان تحتستم رقم خورد، ما را از گزند پیامدهای شر حیات سیاسی خامنهای نجات نداد. بهعکس، میراث شوم خامنهای همچنان جان میستاند و مرگ و ویرانی به جا میگذارد، چون مسیر تحولات را بهگونهای ریلگذاری کرد که نیروهای شر خارجی و داخلیْ بر حیات مادی- زیستی و سرنوشت سیاسی مردمان ایران مسلط شدهاند: همهی «سگهای جنگ» و همهی نیروهایی که برای بسط شرارتهایشان دیگر به حضور فیزیکی علی خامنهای (و «رهنمودهای سیاسی»اش) نیازی ندارند.
با این اوصاف، نوشتن دربارهی رضا پهلوی در میانهی این جنگ مصیبتبار نهتنها عجیب نیست، بلکه در جای خود ضروریست. چون او جزو دلالان و مبلغان این جنگ کثیف بود؛ و نیز در روندهای عاملیتزُدایی از ستمدیدگان، و عادیسازی مرگ و کشتار مشارکتی فعال داشت. پس، اگر مواجهه با تباهیهای این جنگ مصیبتبار نیارمند بازپسگیری فاعلیت مردم باشد، باید در کنار سایر وظایف عاجل، از هم اکنون یک «خانهتکانیِ» همهجانبه برای زدودن سموم پهلویگرایی را نیز آغاز کنیم: پهلویزُدایی از فضای فکری و سیاسیِ جامعه.
این ویدئو که در آن رضا پهلوی نقشی بهشدت مضحک و رقتانگیز ایفا کرده ظاهرا خندهآور است؛ خصوصا برای مخالفان سیاسیاش. اما با نظر به امیدهایی که رضا پهلوی - بهعنوان رهبر سیاسیِ «نجاتبخش» - نزد بخشی از مردمان مستاصل ایران برانگیخت، و پیامدهای شوم آن، دیدن این ویدئو تکاندهنده است (یا قاعدتا باید باشد). چون در این ویدئو رضا پهلوی علنا نشان میدهد که نهفقط در مقام یک بازیگر سیاسیِ «عالیمقام» فاقد حداقلهای شعور سیاسی است، بلکه اساسا از حداقل شعور متعارف یک «آدم عادی» (و بیادعا) نیز برخوردار نیست. وجه دردناک و تراژیک ماجرا زمانی بیشتر میشود که بهیاد بیاوریم که هم کشتار هولناک ۱۸ و ۱۹ دیماه و هم جنگ فاجعهباری که اینک بر مردمان ایران تحمیل شده است بهواسطهی راهبرد سیاسی رضا پهلوی (و همکارانش) تسهیل و عادیسازی شدهاند.
رضا پهلوی پشتیبانی چندینسالهی دستگاههای امنیتی (ازجمله دستگاه امنیتی ایران) و دولتها و رسانههای دولتی را دستکم با «خدمات تاربخی» زیر پاسخ داده است:
- ایجاد شکافی بازدارنده در فضای جامعهی ایران؛
- تسریع فروپاشی اپوزیسیون با بیاعتبارکردن آن؛
- القای فراگیر این انگاره که بدیلی مترقی برای آیندهی پساجمهوری اسلامی ناممکن است؛
- تشدید مُنجیگراییِ سیاسی و تسریع روند فاعلیتزُدایی از جامعه؛
- عادیسازی مداخلهی نظامی خارجی و جنگطلبی و جنگ؛
- عادیسازی اقتدارگرایی سیاسی؛
- عادیسازیِ گفتار شووینیستی و فاشیستی؛
- گسترش چپستیزی در فضای عمومی جامعه؛
فارغ از این واقعیت که رضا پهلوی هیچ شانسی برای تصدی قدرت سیاسی در ایران ندارد (و هیچگاه نداشت)، باید اذعان کرد که او پیشاپیش بهواسطهی خدمات فوق به چهرهای ماندگار در تاریخ ایران بدل شده است؛ گیریم بهسان چهرهای بدنام و شُهره به خیانت به آمال و امکانات ستمدیدگان.
---------------------
@kdialectic
Telegram
کارگاه دیالکتیک
🚩 نیویورک تایمز: تحقیقات ما نشان میدهد که این ایالات متحده بود که به مدرسه ابتدایی دخترانه میناب حمله کرد و دانشآموزان را قتل عام کرد.
@collective98
@collective98
کلکتیو ۹۸
🚩 نیویورک تایمز: تحقیقات ما نشان میدهد که این ایالات متحده بود که به مدرسه ابتدایی دخترانه میناب حمله کرد و دانشآموزان را قتل عام کرد. @collective98
لینک به متن اصلی گزارش:
https://www.nytimes.com/2026/03/05/world/middleeast/iran-school-us-strikes-naval-base.html
https://www.nytimes.com/2026/03/05/world/middleeast/iran-school-us-strikes-naval-base.html
Nytimes
Analysis Suggests School Was Hit Amid U.S. Strikes on Iranian Naval Base
The Feb. 28 school strike in Minab, which killed dozens, including children, appears to have been part of an attack on an adjacent naval base in southern Iran, where officials said U.S. forces were operating.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چیزی به نام «جنگ نقطهزن» وجود ندارد؛ از دلِ بمبها نه رهایی، بلکه ویرانی و کشتار بیرون میآید.
در همان روز اول و در اولین ساعتهای جنگ، ۹ اسفند / ۲۸ فوریه، در پی حملات موشکی آمریکا و اسرائیل به شهر آبیک در استان قزوین و بر اثر موج انفجار، یک دانشآموز جان باخت و چند نفر دیگر مجروح شدند.
بهگفته هلالاحمر ایران، از آغاز جنگ تاکنون ۱۷۴ شهرستان درگیر حملات شده و ۱۳۳۲ حمله در ۶۳۶ نقطه کشور ثبت شده است؛ در میان آنها ۱۰۵ مرکز غیرنظامی نیز هدف قرار گرفتهاند. هرانا گزارش داده است که فقط در ۲۴ ساعت گذشته ۱۱۷ حمله در ۲۳ استان ثبت شده که ۵۷ کشته و زخمی برجای گذاشته است: ۳۱ غیرنظامی کشته، ۲۵ غیرنظامی زخمی و یک نظامی کشته. بر اساس آمار هرانا، از آغاز درگیریها تاکنون دستکم ۱۱۱۴ غیرنظامی جان خود را از دست دادهاند که ۱۸۳ نفر از آنها کودک بودهاند، هرچند صدها مورد دیگر هنوز در حال بررسی است.
در همان روز اول و در اولین ساعتهای جنگ، ۹ اسفند / ۲۸ فوریه، در پی حملات موشکی آمریکا و اسرائیل به شهر آبیک در استان قزوین و بر اثر موج انفجار، یک دانشآموز جان باخت و چند نفر دیگر مجروح شدند.
بهگفته هلالاحمر ایران، از آغاز جنگ تاکنون ۱۷۴ شهرستان درگیر حملات شده و ۱۳۳۲ حمله در ۶۳۶ نقطه کشور ثبت شده است؛ در میان آنها ۱۰۵ مرکز غیرنظامی نیز هدف قرار گرفتهاند. هرانا گزارش داده است که فقط در ۲۴ ساعت گذشته ۱۱۷ حمله در ۲۳ استان ثبت شده که ۵۷ کشته و زخمی برجای گذاشته است: ۳۱ غیرنظامی کشته، ۲۵ غیرنظامی زخمی و یک نظامی کشته. بر اساس آمار هرانا، از آغاز درگیریها تاکنون دستکم ۱۱۱۴ غیرنظامی جان خود را از دست دادهاند که ۱۸۳ نفر از آنها کودک بودهاند، هرچند صدها مورد دیگر هنوز در حال بررسی است.
On March 8, International Women’s Day, we stand together.
No to dictatorship, No to War, No to violence against women.
We refuse to choose between our murderers.
End the war and bombing.
Free all prisoners immediately.
Restore internet access.
Woman, Life, Freedom
⸻
در ۸ مارس، روز جهانی زنان، در کنار هم ایستادهایم.
نه به دیکتاتوری، نه به جنگ، نه به خشونت علیه زنان.
ما نمیپذیریم میان قاتلان خود انتخاب کنیم.
پایان جنگ و بمباران.
آزادی فوری همه زندانیان.
دسترسی آزاد به اینترنت.
زن، زندگی، آزادی
No to dictatorship, No to War, No to violence against women.
We refuse to choose between our murderers.
End the war and bombing.
Free all prisoners immediately.
Restore internet access.
Woman, Life, Freedom
⸻
در ۸ مارس، روز جهانی زنان، در کنار هم ایستادهایم.
نه به دیکتاتوری، نه به جنگ، نه به خشونت علیه زنان.
ما نمیپذیریم میان قاتلان خود انتخاب کنیم.
پایان جنگ و بمباران.
آزادی فوری همه زندانیان.
دسترسی آزاد به اینترنت.
زن، زندگی، آزادی
🚩 متنی آموزنده و روشن که تصویری واقعبینانه اما تلخ از آیندهی ایران متاثر از جنگ به دست میدهد
بوئن: ترامپ خواستار قیام در ایران شده است، اما سایهی درسهای عراق سال ۱۹۹۱(جنگ اول خلیج فارس)، را همچنان حس میکنیم !
من میدانم وقتی رئیسجمهور آمریکا مردم کشوری را به قیام فرامیخواند، اما پس از آغاز آن، مداخله نمیکند، چه میتواند رخ دهد؛ چون پیشتر این صحنه را از نزدیک دیدهام...
اسلایدها را ورق بزنید
بوئن: ترامپ خواستار قیام در ایران شده است، اما سایهی درسهای عراق سال ۱۹۹۱(جنگ اول خلیج فارس)، را همچنان حس میکنیم !
من میدانم وقتی رئیسجمهور آمریکا مردم کشوری را به قیام فرامیخواند، اما پس از آغاز آن، مداخله نمیکند، چه میتواند رخ دهد؛ چون پیشتر این صحنه را از نزدیک دیدهام...
اسلایدها را ورق بزنید