🛑دفترچه جامع راهنمای دفاع در برابر احضارهای کمیته انضباطی دانشجویان

📌این دفترچه توسط جمعی از دانشجویان حقوق دانشگاه‌های سراسر کشور تهیه شده است. این دانشجویان سابقه‌ی دفاع از دانشجویان در برابر هجمه‌های کمیته‌های انضباطی در سال‌های پیشین را داشته‌‌اند. بناست در ادامه نیز با ادامه‌ی این روند و در جهت احقاق حق، به دفاع از دانشجویان بپردازند.

📌در بخشی از این دفترچه آمده: «ممکن است شما از ورود به دانشگاه منع شوید. در این مورد توجه کنید که مأموران حراست رأساً اختیار و حق ممانعت از ورود دانشجو را ندارند. طبق ماده‌ی ۱۱۷ شیوه‌نامه‌ی اجرایی، دستور جلوگیری از ورود دانشجو به دانشگاه منحصراً در صلاحیت شخص «رئیس دانشگاه» است. این دستور تنها در‌صورتی اعتبار دارد که دارای سه شرط اساسی باشد: مکتوب باشد، دارای بازه‌ی زمانی مشخص (با قید زمان شروع و پایان ممنوعیت) باشد و به‌صورت رسمی به دانشجو ابلاغ شود. بر‌این‌اساس، دستورات شفاهی حراست در گیت‌های ورودی فاقد هرگونه وجاهت قانونی است.»

🔹تقدیم به کشته‌شده‌گان دی‌ماه ۱۴۰۴

منتشر شده توسط ائتلاف رسانه‌ای فعالین دانشجویی مستقل

🆔@daneshjo_ut

دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است

تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک
۵ اسفند ۱۴۰۴

در جامعه‌ی خفقان‌زده‌ی ما دانشگاه از دیرباز سنگر آزادی بوده است؛ چون طنین اعتراضات و پیوندگاه جنبش‌ها و مطالباتی بوده که صدای‌شان بی‌وقفه با زور تفنگ و زندان خفه شده است. از همین‌رو، پهنه‌ی تحرکات دانشگاه همواره نبض تحولات سیاسی ایران بوده است؛ و به‌همین‌سان، آماج کینه و سرکوب ویژه‌ی حاکمانِ قدیم و‌ جدید.

اینک دانشجویان - با هر باور و چشم‌انداز سیاسی - خشم و امید خیزش اعتراضی دی‌ماه را امتداد می‌دهند و با شهامتی مثال‌زدنی (در تاریکی مرگ‌آورِ فضای پسا-کشتار) کشتار جمعیِ هولناک دی‌ماه ۱۴۰۴ را روایت می‌کنند. ولی، بنا بر سرشت جمهوری اسلامی و شواهد موجود، در پی تداوم چندروزه‌ی اعتراضات جاری در دانشگاه‌ها، دانشجویان اینک هرچه بیشتر در معرض سرکوب‌های عریان دولتی قرار گرفته‌اند؛ خصوصا که با کشتار جمعی دی‌ماه دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی از همیشه هارتر شده است.

در سوی دیگر، رسانه‌های سلطه نیز بار دیگر مجالی برای تعقیب کارویژه‌های خود یافته‌اند: درحالی که رسانه‌های دولتی تصویری وارونه از خشونت‌ها ارائه می‌دهند و خشونت‌ها را به دانشجویان غیربسیجی (که آنها را «طرفداران پهلوی» و نظایر این می‌نامند) نسبت می‌دهند، تلویزیون‌ها و‌ رسانه‌های معلوم‌الحال فارسی‌زبان هم ترفند آشنای بازنمایی کژدیسه‌ی رویدادها را (همچون «خط‌ تولید» یک برند معین ) تکرار می‌کنند تا اعتراضات جاری دانشجویی را نیز به‌نفع جریان سیاسی پهلوی مصادره کنند.

تعارضاتی که در دانشگاه میان شعارهای دانشجویانِ مخالفِ دولت می‌بینیم نشانه‌ی روشنی از این واقعیت‌ است که هر خیزش اعتراضی، فارغ از آماج بیرونی‌اش (دولت مستقر)، در ساحت درونی خود نیز محرک مبارزه‌ی میان رویکردها و افق‌های سیاسیِ متفاوت است، که درمجموع پویش درونی آن اعتراضات را می‌سازند؛ بماند که خاستگاه‌ها و وزن نسبیِ این نیروهای متعارضْ متاثر از شرایط سیال انضمامی-تاریخی‌ست.

اما رویکرد فرادستانه‌ی رسانه‌های سلطه و اصحاب قدرت در بازنمایی یک‌سویه‌ی این تعارضات، بار دیگر - به‌نوبه‌ی خود - نشان می‌دهد که صاحبان قدرت هیچ‌گاه نمی‌توانند به نتایج خودبنیادِ پویش‌های درونی اعتراضات مردمی اعتماد کنند. چون یحتمل توازن قوای نهاییْ به زیان آنها خواهد بود. از این رو، فعالانه دست به «اختلال» از بیرون می‌زنند تا نتیجه‌ی نهایی را به‌نفع خود رقم بزنند.

اعتراضات جاری در دانشگاه‌های ایران نیز همان الگوی کلی‌ای را نمایان می‌کنند که از دی ۹۶ تا کنون تکرار شده است: اینکه هر خیزش اعتراضیِ خودانگیخته‌ از جانب مردمان تحت‌ستمْ توامان در معرض سرکوب‌های دولتی و تلاش‌های قدرت‌مدارانه (و امپریالیستی) برای دستکاری از بیرون قرار دارد. نکته اینجاست که در زمانه‌ی ما - و بعد از این - هیچ خیزش اعتراضیِ نابی قابل‌تصور نیست که از این فشارهای دوگانه، که هر کدام به‌نوعی مرگ پیش‌رس خیزش را تدارک می‌بینند (اولی با کشتار و سرکوب معترضان، و دومی با کشتن پویش درونیِ خیزش)، برکنار باشد.

اگر بناست سرانجام بر این چرخه‌ی مرگ‌ پیش‌رس خیزش‌های اعتراضی غلبه کنیم باید به این چالش/مساله پاسخ بدهیم که چگونه می‌توان به‌رغم حضور اجتناب‌ناپذیر این دو فاکتور کُشنده، از جان معترضان و حیات درونی خیزش (پویش‌های درونی‌اش) محافظت کرد. نقطه‌ی عزیمت این پرسش این واقعیتِ تاریخی مشهود و مکرر است که خیزش‌های اعتراضی ستمدیدگان در فضای ایران در اَشکال تاکنونی‌شان به‌شدت بی‌دفاع و آسیب‌پذیر بوده‌اند.

در حال حاضر، با توجه به اینکه هشیاری در برابر تهاجمات دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی ایجاب می‌کند که «چشم‌ها را از دانشگاه‌ها برنداریم»، ترجمان مشخصِ چالش ذکرشده این پرسش است که چه نوع کنش همبستگی‌ای می‌تواند خطرات سرکوب دولتی در دانشگاه‌ها را کاهش دهد. چون اگر اعتراضات دانشجویان با اشکال متناسبی از مقاومت و‌ همبستگی جمعی همراه نشود، جمهوری اسلامی با محاصره‌ی دانشگاه ایزوله‌شده، دستان بازی برای سرکوب‌های گسترده خواهد یافت. نگذاریم این اتفاق رخ بدهد.

از حق اعتراض دانشجویان و جان و کرامت دانشجویان محافظت کنیم.

-------------
#اعتراضات_سراسری
#اعتراضات_دانشجویی
#همبستگی_با_دانشجویان
#Touch_One_Touch_All
#زن_زندگی_آزادی
-----------------
@kdialectic

🚩 ‏‌#مهسا_شفیعی⁩ ۲۴ ساله، در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در ‌#یاسوج⁩ توسط مأموران سرکوب جمهوری اسلامی با ضرب و شتم دستگیر شده و بیش از ۴۰ روز است که در وضعیت بلاتکلیف تحت بازداشت و بازجویی قرار دارد. مهسا ۱۴ روز را در انفرادی گذرانده و اکنون در زندان مرکزی یاسوج به سر می‌برد.

‏این صدای مهسا از ‌زندان یاسوج⁩ است. صدای او باشیم.⁩

#قتل‌عام_دی۱۴۰۴
#حکومت_قتل_عام_نمیخواهیم
#معترض_بازداشتی_آزادبایدگردد
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#ژن_ژیان_ئازادی

@collective98

🚩 پایگاه حقوق بشری «هرانا» مستقر در واشینگتن، هویت بیش از هفت هزار نفر از کشته‌شدگان تأییدشده در اعتراضات دی‌ماه را با جزئیات منتشر کرد. [آپدیت: گویا ۴۷۰۰ نفرشون مشخصات دارند.]

هرانا نوشته در پنجاه روز نخست مورد پوشش این گزارش که «زمستان سرخ» نام دارد، این موارد را مستندسازی کرده است: معترضان کشته‌شده: ۶۴۸۸ نفر، کودکان کشته‌شده: ۲۳۶ نفر، غیرنظامیان کشته‌شده (غیرمعترض): ۷۶ نفر، نیروهای نظامی و حکومتی کشته‌شده: ۲۰۷ نفر.

هرانا افزوده علاوه بر این، ۱۱ هزار و ۷۴۴ پرونده همچنان در دست بررسی است و در آمار نهایی تأییدشده لحاظ نشده‌ است.

در این گزارش مفصل، شمار مجروحان طی بازۀ زمانی یادشده نیز به این صورت ارائه شده است: نیروهای نظامی و امنیتی مجروح: ۴ هزار و ۸۸۴ نفر و غیرنظامیان مجروح: ۲۵ و ۸۴۶ نفر.

🚩 در سوم اسفند، ائتلافی از احزاب سیاسی کوردستان ایران اعلام موجودیت کرد؛ ائتلافی متشکل از پنج حزب کُردی که می‌گوید هدفش «مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی»، «تأمین حقوق و آزادی‌های مردم کوردستان» و «تحقق حق تعیین سرنوشت ملت کورد در ایرانی متکثر و دموکراتیک» است. در متن اعلام موجودیت، بر دموکراسی، برابری، حقوق زنان، و ضرورت هماهنگی با جنبش‌های سراسری و نیروهای سیاسی و مدنی دیگر بخش‌های ایران تأکید شده؛ با این شرط روشن که مبنای هر همکاری، «به‌رسمیت شناختن حقوق ملت‌ها»، «پذیرش دموکراسی» و «رد هرگونه دیکتاتوری» باشد.

اما واکنش‌ها به این ائتلاف، خیلی زود وارد همان زمینِ همیشگی شد: زمینِ برچسب‌زنی امنیتی. رضا پهلوی، بدون نام بردن مستقیم از نام ائتلاف، در شبکه ایکس نوشت که «چند گروه تجزیه‌طلب» در روزهای اخیر ادعاهایی درباره «تمامیت ارضی» مطرح کرده‌اند و تأکید کرد که بر سر «یکپارچگی و تمامیت ارضی ایران» نه مذاکره می‌کند و نه «ذره‌ای» کوتاه می‌آید؛ و حتی پای ارتش را هم به میان کشید و از «وظیفه ملی-میهنی» برای دفاع در برابر «تجزیه‌طلبان» گفت.

هم‌زمان، روزنامه وطن امروز ـ رسانه‌ای که از آن به عنوان نزدیک به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یاد می‌شود ـ با انتشار تصویر ائتلاف، تیتر زد: «دم تجزیه‌طلبی بیرون زد» و فعال شدن «ائتلاف‌های تجزیه‌طلب، به‌ویژه گروه‌های کردی» را بخشی از «پروژه بزرگ‌تر» آمریکا و اسرائیل برای ضربه زدن به «تمامیت ارضی» خواند.

نتیجه روشن است: یک ائتلاف که از دموکراسی، حقوق برابر و مبارزه با جمهوری اسلامی حرف می‌زند، از دو سوی ظاهراً متخاصم، با یک واژگان مشترک هدف قرار می‌گیرد؛ همان «اتهام تجزیه‌طلبی» که در تاریخ جمهوری اسلامی بارها به اسم رمزِ سرکوبِ ملیت‌های تحت ستم و خفه‌کردن مطالبات برابری‌خواهانه بدل شده است.

#حق_تعیین_سرنوشت #کردستان #از_دموکراسی_بگو #اعتراضات_سراسری

جزوه فعالیت امن
صنف مستقل دانشجویان بهشتی


(در شرایط فعلی مطالعه این جزوه بسیار ضروری و مهم است. لطفا بخش امنیت دیجیتال را به طور خاص جدی بگیرید.)


@Our_Archive

از توئیتر:
اسماعیل بخشی:
حالا که بازار اتهام زنی تجزیه طلبی داغه بعد از شکست عمدی مدیریت دولتی در هفت تپه و ناکارآمدی فاحش و اختلاس بخش خصوصی، کارگران و کارکنان هفت تپه ادعای خودمدیریتی را مطرح کردند
سوال:
آیا کارگران هفت تپه هم تجزیه طلب محسوب می‌شوند؟ یا خلع‌یدگیری حق مسلم کارگران هفت تپه محسوب می‌شود؟

🟣 متن مشترک زینب جلالیان، وریشه مرادی، گلرخ ایرایی و مریم یحیوی‏

♦️وجدان جمعی، اگر بیدار بماند، هیچ رگباری توان خاموش کردنش را ندارد

‏«چهل روز گذشت
‏از روزی که مردم برای زیستن برخاستند
‏و با مرگ پاسخ گرفتند
‏این سطرها نه مرثیه‌اند
‏و نه روایت رنج فردی
‏شهادتی‌اند بر حقیقتی که سال‌ها در گلو ماند
‏و هر بار با سایه‌ی تهدید به سکوت رانده شد
‏در این سرزمین، آزادی بیان همیشه در حاشیه نفس کشیده است
‏کلمه‌ها پیش از تولد، محاکمه شدند
‏و پرسش، پیش از آن‌که بر زبان آید
‏اتهام شد
‏اینجا خیابان‌ها بوی خون می‌دهند
‏پژواک سفره‌های خالی
‏پژواک شکاف‌های عمیق طبقاتی
‏و پژواک نسلی که آینده‌اش زیر بار گرانی، بیکاری و تبعیض فرسوده می‌شود
‏این صداها ناگهانی نبودند
‏حاصل سال‌ها نادیده گرفتن‌اند
‏سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر شدند
‏پدرانی که شرمندگی را در سکوت بلعیدند
‏و دانش‌آموزانی که رویاهایشان پیش از آغاز با رگبار خاموش شدند
‏همه این‌ها فریادی شد که در چهاردیواری‌ها نمی‌گنجید
‏و این بود روایت ما
‏تن‌هایی ایستاده با دستانی خالی
‏به نام مطالبه‌ی عدالت و کرامت
‏با رگبار پاسخ گرفتیم
‏رگباری که بیش از هر چیز
‏نشانه‌ی هراس قدرت بود از صدایی که دیگر نمی‌شد نشنیدش
‏گلوله‌ها بدن‌ها را شکافتند
‏بی‌اعتمادی عمیق‌تر شد
‏ستم، تنها در لحظه شلیک رخ نداد
‏سال‌ها پیش آغاز شد
‏آنجا که نقد، تهدید نام گرفت
‏و عدالت، وعده‌ای بی‌سرانجام شد
‏چهل روز گذشت
‏اما پرسش هنوز پا بر جاست
‏چرا مطالبه‌ی حق، باید چنین بهایی بدهد؟

‏یادشان صرفا خاطره نیست
‏معیار است
‏معیار سنجش فاصله‌ی ما تا جامعه‌ای که در آن
‏بیان آزاد جرم نباشد
‏اعتراض پاسخی از جنس گلوله نگیرد
‏و قدرت، خود را در برابر مردم پاسخگو بداند
‏چهلم، پایان سوگ نیست
‏آغاز تعهد است
‏تعهد به ادامه پرسش
‏به پافشاری بر عدالت
‏به ساختن جامعه‌ای که آزادی در آن امتیاز نباشد
‏بلکه بنیان آن باشد

‏وجدان جمعی، اگر بیدار بماند
‏هیچ رگباری توان خاموش کردنش را ندارد»

‏
‏زینب جلالیان، زندان یزد
وریشه مرادی، زندان اوین
گلرخ ایرایی، زندان اوین
‏مریم یحیوی، تهران»

#نه_می‌بخشیم_نه_فراموش_می‌کنیم
#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری

@bidarzani

🚩 جمعی از ‎#دانشجویان دانشگاهِ پاریس هشت از ملیت‌های مختلف گرد هم جمع شدند و سرودِ «سوگند» را برای هم‌صدایی با دانشجویان ایران، بازخوانی کردند؛
این سرود سال ۸۸ ساخته شد ولی در سال ۱۴۰۱ و در جریان اعتراضات ‎#زن_زندگی_آزادی توسط دانشجویانِ فرهنگ و هنر تهران از نو با کمی تغییرات ساخته و منتشر شده بود.

#اعتراضات_سراسری_۱۴۰۴

@collective98