🚩 شهادت، حافظه، مقاومت
بیانیهی جمعی از فعالان حوزهی کودک داخل کشور علیه کشتار سیستماتیک کودکان
این متن نه درخواست است و نه تلاشی برای متقاعد کردن ساختاری که خود عامل خشونت است. این یک کیفرخواست عمومی است بهمنظور ثبت حقیقت درحافظهی جمعی و حفظ امکان پیگرد در آیندهای نه چندان دور.
آنچه در دیماه ۱۴۰۴ بر کودکان و نوجوانان گذشت، با تعبیرهایی مانند «خطای مأمور» یا «شرایط استثنایی»و «مداخلهی عوامل بیگانه و تروریستها» توجیهپذیر نیست. تکرار الگوهای یکسان در شهرهای مختلف، اعم از شلیک مستقیم به افراد زیر هجده سال، نوع جراحات، گستردگی بازداشتها، ضربوشتم و خشونت حین بازداشت، اعترافگیری اجباری، دادرسی ناعادلانه، نشان میدهد با رفتاری سازمانیافته از سوی ساختارهای رسمی قدرت روبهرو هستیم، نه با انحراف و تخلف فردی. ما با نقض فاحش حقوق بشر روبهرو هستیم و مسئولیت آن را متوجه آمران، عاملان و تصمیمگیران در همهی سطوح میدانیم.
این در حالی است که سالها از پیوستن جمهوری اسلامی به کنوانسیون حقوق کودک میگذرد، اما به جای تعهد به حق حیات، منع شکنجه، منع بازداشت خودسرانه و حمایت ویژه از افراد زیر سن قانونی همواره شاهد استمرار خشونت علیه کودکان ایرانی و کودکان ایرانیِ افغانستانیتبار بودهایم: از تبعیض در آموزش و خدمات تا بازداشت و طرد و اخراج اجباری بدون والدین و اکنون کشتار سیستماتیک. این وضعیت مبنای مسئولیت حقوقی امروز و فرداست.
آنچه رخ داده میتواند در چارچوب «حملهی گسترده یا سازمانیافته علیه جمعیت غیرنظامی» بررسی شود؛ مفهومی شناختهشده در حقوق بینالملل ذیل عنوان جنایت علیه بشریت.
علاوهبراین، نسلی که با صدای تیر، بازداشت همکلاسیها، تهدید و ناامنی دائمی بزرگ میشود، با آسیبهایی ماندگار روبهرو خواهد بود: اضطراب مزمن، اختلال استرس پس از سانحه، افسردگی، بیاعتمادی اجتماعی، ترک تحصیل و گسست عاطفی. زیستن کودک در سایهی فاجعه، خود شکلی از خشونت است.
از سویی، بهزعم ما، هر جریان سیاسی که نوجوانان را آگاهانه به موقعیتهای مرگبار فرابخواند یا از آنان برای خود سرمایهی تبلیغاتی بسازد، از مسئولیت اخلاقی و سیاسی مبرا نیست. کودک نه سپر انسانی است و نه ابزار بسیج.
بیشک جمهوری اسلامی باید در قبال کودکسربازان و کودکان سرکوبشده پاسخگو باشد؛ اما همزمان سلطنتطلبان و رسانههای نزدیک به آنان که نوجوانان را به ایستادن در برابر گلوله تشویق میکنند، بیآنکه سازوکار حمایت حقوقی یا مسئولیتپذیری عملی ارائه دهند، باید پاسخگو باشند. تشویق به «قهرمانانه مردن» جایی در سیاست مسئولانه ندارد.
خانوادهها، معلمان، فعالان اجتماعی و نیروهای سیاسی موظفاند در عین به رسمیت شناختن حق کودکان برای بیان اعتراض خود آنها را از خشونت و خطر جانی در امان نگاه دارند و با ایستادن در کنار کودکان و ایجاد فضایی امن برای کنشگری آنها مانع عادیسازی سرکوب شوند. امتناع از مشارکت در سرکوب، حداقل وظیفهی اخلاقی ما است.از معلمان، مدیران، کارکنان آموزشوپرورش، نهادهای مدنی و فعالان اجتماعی میخواهیم از ظرفیتهای حرفهای و صنفی خود برای دفاع از دانشآموزان استفاده کنند: از جمله اعتصاب، خودداری از همکاری با سازوکارهای بازداشت و پروندهسازی، و مطالبهی نظارت مستقل بر وضعیت بازداشتشدگان.
بهگزارش شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران بیش از دویست دانشآموز، یعنی به تعداد دانشآموزان یک مدرسه، در اعتراضات اخیر کشته شدهاند. بر ما است که نگذاریم کودکان به عدد تبدیل شوند و از نام و یاد آنها پاسداری کنیم. حافظه مقدمهی عدالت است.
اینها همه در حالی است که نهادها و سازمانهای بینالمللی حتی از ابراز نگرانیهای همیشگیشان هم سر باز زدهاند و باید بابت این واکنش و موضعگیری غیرمسئولانهشان شرمسار و پاسخگو باشند. در نتیجه، اتکای ما به حافظه، مستندسازی و کنش جمعی خودمان است.
در پایان، ما هر صدایی را که بر طبل جنگ میکوبد نیز محکوم میکنیم. زیرا نخستین قربانیان هر جنگ کودکاناند؛ پیش از بمباران، ترس و فروپاشی روانی است که کودکی را نابود میکند. عادیسازی جنگ مشارکت در خشونت علیه کودکان است.
ما بیطرف نیستیم، طرف کودکان ایستادهایم. فریاد میزنیم کودکان زندانی باید فوراً و بدون قید و شرط آزاد شوند! جان کودک موضوع معاملهی سیاسی نیست! ما برای آزادی و احقاق حق تکتک کودکان ایستادهایم و از پا نمیافتیم!
@collective98
بیانیهی جمعی از فعالان حوزهی کودک داخل کشور علیه کشتار سیستماتیک کودکان
این متن نه درخواست است و نه تلاشی برای متقاعد کردن ساختاری که خود عامل خشونت است. این یک کیفرخواست عمومی است بهمنظور ثبت حقیقت درحافظهی جمعی و حفظ امکان پیگرد در آیندهای نه چندان دور.
آنچه در دیماه ۱۴۰۴ بر کودکان و نوجوانان گذشت، با تعبیرهایی مانند «خطای مأمور» یا «شرایط استثنایی»و «مداخلهی عوامل بیگانه و تروریستها» توجیهپذیر نیست. تکرار الگوهای یکسان در شهرهای مختلف، اعم از شلیک مستقیم به افراد زیر هجده سال، نوع جراحات، گستردگی بازداشتها، ضربوشتم و خشونت حین بازداشت، اعترافگیری اجباری، دادرسی ناعادلانه، نشان میدهد با رفتاری سازمانیافته از سوی ساختارهای رسمی قدرت روبهرو هستیم، نه با انحراف و تخلف فردی. ما با نقض فاحش حقوق بشر روبهرو هستیم و مسئولیت آن را متوجه آمران، عاملان و تصمیمگیران در همهی سطوح میدانیم.
این در حالی است که سالها از پیوستن جمهوری اسلامی به کنوانسیون حقوق کودک میگذرد، اما به جای تعهد به حق حیات، منع شکنجه، منع بازداشت خودسرانه و حمایت ویژه از افراد زیر سن قانونی همواره شاهد استمرار خشونت علیه کودکان ایرانی و کودکان ایرانیِ افغانستانیتبار بودهایم: از تبعیض در آموزش و خدمات تا بازداشت و طرد و اخراج اجباری بدون والدین و اکنون کشتار سیستماتیک. این وضعیت مبنای مسئولیت حقوقی امروز و فرداست.
آنچه رخ داده میتواند در چارچوب «حملهی گسترده یا سازمانیافته علیه جمعیت غیرنظامی» بررسی شود؛ مفهومی شناختهشده در حقوق بینالملل ذیل عنوان جنایت علیه بشریت.
علاوهبراین، نسلی که با صدای تیر، بازداشت همکلاسیها، تهدید و ناامنی دائمی بزرگ میشود، با آسیبهایی ماندگار روبهرو خواهد بود: اضطراب مزمن، اختلال استرس پس از سانحه، افسردگی، بیاعتمادی اجتماعی، ترک تحصیل و گسست عاطفی. زیستن کودک در سایهی فاجعه، خود شکلی از خشونت است.
از سویی، بهزعم ما، هر جریان سیاسی که نوجوانان را آگاهانه به موقعیتهای مرگبار فرابخواند یا از آنان برای خود سرمایهی تبلیغاتی بسازد، از مسئولیت اخلاقی و سیاسی مبرا نیست. کودک نه سپر انسانی است و نه ابزار بسیج.
بیشک جمهوری اسلامی باید در قبال کودکسربازان و کودکان سرکوبشده پاسخگو باشد؛ اما همزمان سلطنتطلبان و رسانههای نزدیک به آنان که نوجوانان را به ایستادن در برابر گلوله تشویق میکنند، بیآنکه سازوکار حمایت حقوقی یا مسئولیتپذیری عملی ارائه دهند، باید پاسخگو باشند. تشویق به «قهرمانانه مردن» جایی در سیاست مسئولانه ندارد.
خانوادهها، معلمان، فعالان اجتماعی و نیروهای سیاسی موظفاند در عین به رسمیت شناختن حق کودکان برای بیان اعتراض خود آنها را از خشونت و خطر جانی در امان نگاه دارند و با ایستادن در کنار کودکان و ایجاد فضایی امن برای کنشگری آنها مانع عادیسازی سرکوب شوند. امتناع از مشارکت در سرکوب، حداقل وظیفهی اخلاقی ما است.از معلمان، مدیران، کارکنان آموزشوپرورش، نهادهای مدنی و فعالان اجتماعی میخواهیم از ظرفیتهای حرفهای و صنفی خود برای دفاع از دانشآموزان استفاده کنند: از جمله اعتصاب، خودداری از همکاری با سازوکارهای بازداشت و پروندهسازی، و مطالبهی نظارت مستقل بر وضعیت بازداشتشدگان.
بهگزارش شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران بیش از دویست دانشآموز، یعنی به تعداد دانشآموزان یک مدرسه، در اعتراضات اخیر کشته شدهاند. بر ما است که نگذاریم کودکان به عدد تبدیل شوند و از نام و یاد آنها پاسداری کنیم. حافظه مقدمهی عدالت است.
اینها همه در حالی است که نهادها و سازمانهای بینالمللی حتی از ابراز نگرانیهای همیشگیشان هم سر باز زدهاند و باید بابت این واکنش و موضعگیری غیرمسئولانهشان شرمسار و پاسخگو باشند. در نتیجه، اتکای ما به حافظه، مستندسازی و کنش جمعی خودمان است.
در پایان، ما هر صدایی را که بر طبل جنگ میکوبد نیز محکوم میکنیم. زیرا نخستین قربانیان هر جنگ کودکاناند؛ پیش از بمباران، ترس و فروپاشی روانی است که کودکی را نابود میکند. عادیسازی جنگ مشارکت در خشونت علیه کودکان است.
ما بیطرف نیستیم، طرف کودکان ایستادهایم. فریاد میزنیم کودکان زندانی باید فوراً و بدون قید و شرط آزاد شوند! جان کودک موضوع معاملهی سیاسی نیست! ما برای آزادی و احقاق حق تکتک کودکان ایستادهایم و از پا نمیافتیم!
@collective98
Forwarded from کمیتۀ عمل سازمانده کارگری
⭕️ خیزش ۱۴۰۴: نیم گام به پیش، دو گام به پس!
این مطلب را در بحبوحه روزهای منتهی به هفته دوم اعتراضات آماده کرده و در یک قدمی انتشار بودیم؛ اما با «۱۸ دی» هم اینترنت قطع شد و هم تحولات رنگ و بویی اساساً متفاوت گرفت که بازنگری جدی در برخی بخشها را میطلبید. قطع چند هفتهای راههای ارتباطی در ترکیب با سانسور و پوشش جهتدار شبکههای ماهوارهای محدودیتهایی را در مقابل فهم ما از تصویر کلی و به ویژه فضای جنگی قرار داده بود. اکنون که اینترنت قطرهچکانی باز شده، قصد داریم بر مبنای مشاهدات و مداخلاتمان، دی ماه ۱۴۰۴ را از نو مرور کنیم: چه رخ داد؟ چطور از «زن زندگی آزادی» به «پهلوی برمیگرده» رسیدیم؟ سر و کله «رضا پهلوی» از کجا و چطور پیدا شد؟ آیا خطر جنگ جدی است؟ به کدام سو میرویم؟ و نهایتاً چپ انقلابی چه مداخلاتی میتوانست و میتواند داشته باشد؟
عناویـــن:
🔘مؤلفههای مؤثر بر اعتراضات دیماه:
🔹تصویر بینالمللی
🔹تصویر داخلی
🔹 فازبندی سه گانه اعتراضات دیماه
🔹 نقش اقلیتهای ملی
🔹 قطع بیسابقه ارتباطات
🔹 تغییر دینامیسم درونجناحی ج.ا
🔹فاکتور فضای جنگی
🔸معمای پهلوی
🔸رژیم چنج
🔻دخالت ما چطور میتوانست و باید باشد؟
🔸جنگ میشود یا نه؟!
🔻جمعبندی
👈🏾برای مطالعه کامل مطلب بر Instant-View کلیک کنید...
این مطلب را در بحبوحه روزهای منتهی به هفته دوم اعتراضات آماده کرده و در یک قدمی انتشار بودیم؛ اما با «۱۸ دی» هم اینترنت قطع شد و هم تحولات رنگ و بویی اساساً متفاوت گرفت که بازنگری جدی در برخی بخشها را میطلبید. قطع چند هفتهای راههای ارتباطی در ترکیب با سانسور و پوشش جهتدار شبکههای ماهوارهای محدودیتهایی را در مقابل فهم ما از تصویر کلی و به ویژه فضای جنگی قرار داده بود. اکنون که اینترنت قطرهچکانی باز شده، قصد داریم بر مبنای مشاهدات و مداخلاتمان، دی ماه ۱۴۰۴ را از نو مرور کنیم: چه رخ داد؟ چطور از «زن زندگی آزادی» به «پهلوی برمیگرده» رسیدیم؟ سر و کله «رضا پهلوی» از کجا و چطور پیدا شد؟ آیا خطر جنگ جدی است؟ به کدام سو میرویم؟ و نهایتاً چپ انقلابی چه مداخلاتی میتوانست و میتواند داشته باشد؟
عناویـــن:
🔘مؤلفههای مؤثر بر اعتراضات دیماه:
🔹تصویر بینالمللی
🔹تصویر داخلی
🔹 فازبندی سه گانه اعتراضات دیماه
🔹 نقش اقلیتهای ملی
🔹 قطع بیسابقه ارتباطات
🔹 تغییر دینامیسم درونجناحی ج.ا
🔹فاکتور فضای جنگی
🔸معمای پهلوی
🔸رژیم چنج
🔻دخالت ما چطور میتوانست و باید باشد؟
🔸جنگ میشود یا نه؟!
🔻جمعبندی
👈🏾برای مطالعه کامل مطلب بر Instant-View کلیک کنید...
کمیته عمل سازمانده کارگری
خیزش ۱۴۰۴: نیم گام به پیش، دو گام به پس
از دی ۹۶ تا دی ۱۴۰۴:
Forwarded from کانال شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
#گزارش_اختصاصی شورای هماهنگی
🔴 روایتی از «سرکوب خاموش» در مدارس پس از وقایع خونین دیماه ۱۴۰۴
اختصاصی/ برپایه گزارشهای موثق و میدانی که طی روزهای اخیر از سوی معلمان، والدین و دانشآموزان از استانهای مختلف کشور به دست شورای هماهنگی رسیده، دامنه سرکوبهای خیابانیِ دیماه، اکنون به شکل خطرناکی به داخل کلاسهای درس کشیده شده است.
(توضیح: شورای هماهنگی به دلیل حفظ امنیت جانی منابع خبری، معلمان و دانشآموزان، از ذکر نام مدارس و مناطق جغرافیایی این گزارشها معذور است، اما اسناد و روایات دریافتی نشاندهنده یک الگوی سیستماتیک در سراسر کشور است.)
🔻 ورود نیروهای غیرتخصصی و پروژه «تفتیش عقاید»
گزارشهای واصله حاکی از آن است که در پی اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دیماه، مدارس به حیاط خلوت نهادهای امنیتی تبدیل شدهاند. شاهدان عینی گزارش میدهند که افرادی خارج از کادر آموزشی (تحت عناوین نیروهای بسیج، مبلغان مذهبی و عوامل لباس شخصی) با برنامههای از پیش تعیینشده وارد مدارس شدهاند.
ماموریت این افراد نه آموزش، بلکه «تفتیش عقاید» و اعمال فشار روانی بر دانشآموزان گزارش شده است. این اقدامات، مدرسه را که باید «خانه دوم» و پناهگاه امن کودک باشد، به کانون مناقشه و وحشت بدل کرده است.
🔻 هشدار کارشناسان: خطر «ترومای مجدد» برای دانشآموزان
بررسیهای کارشناسی بر روی گزارشهای دریافتی نشان میدهد دانشآموزانی که در جریان اعتراضات دیماه در معرض خشونت بودهاند، اکنون در مدرسه با «محرکهای بازآسیبزا» روبرو هستند.
بازجوییهای مکرر، پرسشهای تهدیدآمیز و القای حس «نظارت دائمی»، عملاً مدرسه را از یک نهاد حمایتگر به یک «منبع تهدید» تبدیل کرده است. روانشناسان و مشاوران مدارس در پیامهای خود به شورا هشدار دادهاند که این رویه در حال ایجاد حس «طرد نهادی» است؛ وضعیتی که دانشآموز خود را نه یک عضو ارزشمند، بلکه یک «سوژه امنیتی» میپندارد. پیامد فوری این وضعیت، افزایش آمار گریز از مدرسه و افت شدید انگیزه تحصیلی گزارش شده است.
🔻 تخریب دیوار اعتماد میان معلم و شاگرد
یکی از نگرانکنندهترین بخشهای گزارشهای رسیده، تلاش سیستم برای تخریب رابطه معلمان و دانشآموزان است. با وجود اینکه بدنه معلمان کشور در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ همراهی خود را با مردم اثبات کردهاند، اما امنیتی شدن فضا باعث شده دانشآموزان به ناچار معلمان را در جایگاه «ناظر» یا «گزارشدهنده» ببینند.
این فضای پلیسی، سرمایه عاطفی کلاس درس را نشانه رفته و دانشآموز را به سمت بیاعتمادی فراگیر نسبت به تمام بزرگسالان (حتی والدین و اولیای مدرسه) سوق داده است.
🔻 جمعبندی و مطالبه
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، با استناد به این گزارشهای تکاندهنده، هشدار میدهد که تداوم حضور نیروهای امنیتی، حوزوی و بسیجی در مدارس، تیر خلاصی بر پیکر نظام آموزشی است.
ما خواستار خروج فوری تمامی نیروهای غیرآموزشی از مدارس هستیم. مدرسه پادگان نیست؛ به نظامیسازی فضای آموزشی پایان دهید تا مدرسه دوباره به خانه امن کودکان ایران تبدیل شود.
🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra
📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews
اختصاصی/ برپایه گزارشهای موثق و میدانی که طی روزهای اخیر از سوی معلمان، والدین و دانشآموزان از استانهای مختلف کشور به دست شورای هماهنگی رسیده، دامنه سرکوبهای خیابانیِ دیماه، اکنون به شکل خطرناکی به داخل کلاسهای درس کشیده شده است.
(توضیح: شورای هماهنگی به دلیل حفظ امنیت جانی منابع خبری، معلمان و دانشآموزان، از ذکر نام مدارس و مناطق جغرافیایی این گزارشها معذور است، اما اسناد و روایات دریافتی نشاندهنده یک الگوی سیستماتیک در سراسر کشور است.)
🔻 ورود نیروهای غیرتخصصی و پروژه «تفتیش عقاید»
گزارشهای واصله حاکی از آن است که در پی اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دیماه، مدارس به حیاط خلوت نهادهای امنیتی تبدیل شدهاند. شاهدان عینی گزارش میدهند که افرادی خارج از کادر آموزشی (تحت عناوین نیروهای بسیج، مبلغان مذهبی و عوامل لباس شخصی) با برنامههای از پیش تعیینشده وارد مدارس شدهاند.
ماموریت این افراد نه آموزش، بلکه «تفتیش عقاید» و اعمال فشار روانی بر دانشآموزان گزارش شده است. این اقدامات، مدرسه را که باید «خانه دوم» و پناهگاه امن کودک باشد، به کانون مناقشه و وحشت بدل کرده است.
🔻 هشدار کارشناسان: خطر «ترومای مجدد» برای دانشآموزان
بررسیهای کارشناسی بر روی گزارشهای دریافتی نشان میدهد دانشآموزانی که در جریان اعتراضات دیماه در معرض خشونت بودهاند، اکنون در مدرسه با «محرکهای بازآسیبزا» روبرو هستند.
بازجوییهای مکرر، پرسشهای تهدیدآمیز و القای حس «نظارت دائمی»، عملاً مدرسه را از یک نهاد حمایتگر به یک «منبع تهدید» تبدیل کرده است. روانشناسان و مشاوران مدارس در پیامهای خود به شورا هشدار دادهاند که این رویه در حال ایجاد حس «طرد نهادی» است؛ وضعیتی که دانشآموز خود را نه یک عضو ارزشمند، بلکه یک «سوژه امنیتی» میپندارد. پیامد فوری این وضعیت، افزایش آمار گریز از مدرسه و افت شدید انگیزه تحصیلی گزارش شده است.
🔻 تخریب دیوار اعتماد میان معلم و شاگرد
یکی از نگرانکنندهترین بخشهای گزارشهای رسیده، تلاش سیستم برای تخریب رابطه معلمان و دانشآموزان است. با وجود اینکه بدنه معلمان کشور در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ همراهی خود را با مردم اثبات کردهاند، اما امنیتی شدن فضا باعث شده دانشآموزان به ناچار معلمان را در جایگاه «ناظر» یا «گزارشدهنده» ببینند.
این فضای پلیسی، سرمایه عاطفی کلاس درس را نشانه رفته و دانشآموز را به سمت بیاعتمادی فراگیر نسبت به تمام بزرگسالان (حتی والدین و اولیای مدرسه) سوق داده است.
🔻 جمعبندی و مطالبه
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، با استناد به این گزارشهای تکاندهنده، هشدار میدهد که تداوم حضور نیروهای امنیتی، حوزوی و بسیجی در مدارس، تیر خلاصی بر پیکر نظام آموزشی است.
ما خواستار خروج فوری تمامی نیروهای غیرآموزشی از مدارس هستیم. مدرسه پادگان نیست؛ به نظامیسازی فضای آموزشی پایان دهید تا مدرسه دوباره به خانه امن کودکان ایران تبدیل شود.
🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra
📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
کلکتیو ۹۸
Video
*
چند دقیقه با سلطنت طلبها: توحش به روایت تصویر
🔻جریان سلطنتطلب نه فقط دموکراسیخواهان و آزادیخواهان را در شبکههای اجتماعی هدف فحاشی و افترا قرار میدهد و با ادبیات تهدید، از مرگ و اعدام حرف میزند؛ بلکه در تظاهرات خارج از کشور نیز، با در دست داشتن پرچم اسرائیل و با زبانی جنسیتزده، به هر شعاری جز «جاوید شاه» حمله میکند. اقتدارطلبی این جریان تا جایی پیش رفته که حتی شعار «مرگ بر دیکتاتور» برایش غیرقابل تحمل شده، چه برسد به «زن، زندگی، آزادی».
🔻در این فضا، نمونهها کم نیست. یکی از چهرههای نزدیک به رضا پهلوی، شهرام ماکویی، پیشتر آشکارا خواستار اعدام نرگس محمدی شده بود. امیرحسین اعتمادی و علیرضا کیانی هم جملاتی از جنس «با تکتک شما تسویه حساب میکنیم» نوشتهاند. علی کریمی با انتشار تصویری از چهرههای اپوزیسیون به آنها فحاشی کرده بود؛ او همچنین گلشیفته فراهانی را به دلیل مخالفت ضمنی با جنگ و حمله خارجی «پورناستار» خواند. در همین منطق، هر کس از حق تعیین سرنوشت و رفع تبعیضهای اجتماعی میان مرکز و حاشیه سخن بگوید، خیلی سریع با برچسب «تجزیهطلبی» حذف میشود.
🔻حذف و بیاعتبار ساختن رقیبان سیاسی و پس زدن تکثر، وجه مشخصه این جریان است؛ همانطور که محمدرضا پهلوی، شاه مخلوع، میکوشید «سرخ» را با «سیاه» یکی بگیرد، امروز نیز در بخشهایی از این گفتمان، همان منطقِ همردیفسازی و دشمنسازی تکرار میشود.
🔻برخی میگویند نقد این جریان را باید به «بعد از جمهوری اسلامی» موکول کرد و فعلاً همه توان را روی انقلاب پیشرو گذاشت. پاسخ ما روشن است:
یک) فاشیسم با «عادیسازی» پیش میرود؛ با طبیعی کردن چیزهایی که پیشتر خط قرمز اخلاقی و سیاسی و تابوی اجتماعی بودند. وقتی تهدید به اعدام، احیای ساواک، یا حمله به مخالفان به یک زبان روزمره بدل میشود، مرزبندی روشن با این ادبیات و حاملانش ضروری است.
دو) تعلیق تضادها با یک جریان انحصارگرا، اقتدارگرا و مردسالار، یکبار در انقلاب ۵۷ تجربه شده است؛ زمانی که بخشهایی از نیروهای سیاسی نقد اسلامگرایان و خمینیستها را «به بعد» حواله دادند. اگر تنها یک درس از ۵۷ باقی مانده باشد، همین است: سکوت امروز، هزینه فرداست.
سه) مبارزه برای آزادی فقط رهایی از سلطه و ستم نیست؛ آزادی یعنی امکان ساختن جامعهای برابرتر و بهتر. مسئله صرفاً از جا کندن غدهای به نام جمهوری اسلامی نیست، بلکه مسئله «نظم بعد از آن» است. همانطور که سرنگونی شاه بهتنهایی برای ساختن جامعهای برابر کافی نبود، امروز هم آلترناتیو جمهوری اسلامی موضوع آینده نیست؛ مسئله همینجا و همین اکنون است.
@collective98
چند دقیقه با سلطنت طلبها: توحش به روایت تصویر
🔻جریان سلطنتطلب نه فقط دموکراسیخواهان و آزادیخواهان را در شبکههای اجتماعی هدف فحاشی و افترا قرار میدهد و با ادبیات تهدید، از مرگ و اعدام حرف میزند؛ بلکه در تظاهرات خارج از کشور نیز، با در دست داشتن پرچم اسرائیل و با زبانی جنسیتزده، به هر شعاری جز «جاوید شاه» حمله میکند. اقتدارطلبی این جریان تا جایی پیش رفته که حتی شعار «مرگ بر دیکتاتور» برایش غیرقابل تحمل شده، چه برسد به «زن، زندگی، آزادی».
🔻در این فضا، نمونهها کم نیست. یکی از چهرههای نزدیک به رضا پهلوی، شهرام ماکویی، پیشتر آشکارا خواستار اعدام نرگس محمدی شده بود. امیرحسین اعتمادی و علیرضا کیانی هم جملاتی از جنس «با تکتک شما تسویه حساب میکنیم» نوشتهاند. علی کریمی با انتشار تصویری از چهرههای اپوزیسیون به آنها فحاشی کرده بود؛ او همچنین گلشیفته فراهانی را به دلیل مخالفت ضمنی با جنگ و حمله خارجی «پورناستار» خواند. در همین منطق، هر کس از حق تعیین سرنوشت و رفع تبعیضهای اجتماعی میان مرکز و حاشیه سخن بگوید، خیلی سریع با برچسب «تجزیهطلبی» حذف میشود.
🔻حذف و بیاعتبار ساختن رقیبان سیاسی و پس زدن تکثر، وجه مشخصه این جریان است؛ همانطور که محمدرضا پهلوی، شاه مخلوع، میکوشید «سرخ» را با «سیاه» یکی بگیرد، امروز نیز در بخشهایی از این گفتمان، همان منطقِ همردیفسازی و دشمنسازی تکرار میشود.
🔻برخی میگویند نقد این جریان را باید به «بعد از جمهوری اسلامی» موکول کرد و فعلاً همه توان را روی انقلاب پیشرو گذاشت. پاسخ ما روشن است:
یک) فاشیسم با «عادیسازی» پیش میرود؛ با طبیعی کردن چیزهایی که پیشتر خط قرمز اخلاقی و سیاسی و تابوی اجتماعی بودند. وقتی تهدید به اعدام، احیای ساواک، یا حمله به مخالفان به یک زبان روزمره بدل میشود، مرزبندی روشن با این ادبیات و حاملانش ضروری است.
دو) تعلیق تضادها با یک جریان انحصارگرا، اقتدارگرا و مردسالار، یکبار در انقلاب ۵۷ تجربه شده است؛ زمانی که بخشهایی از نیروهای سیاسی نقد اسلامگرایان و خمینیستها را «به بعد» حواله دادند. اگر تنها یک درس از ۵۷ باقی مانده باشد، همین است: سکوت امروز، هزینه فرداست.
سه) مبارزه برای آزادی فقط رهایی از سلطه و ستم نیست؛ آزادی یعنی امکان ساختن جامعهای برابرتر و بهتر. مسئله صرفاً از جا کندن غدهای به نام جمهوری اسلامی نیست، بلکه مسئله «نظم بعد از آن» است. همانطور که سرنگونی شاه بهتنهایی برای ساختن جامعهای برابر کافی نبود، امروز هم آلترناتیو جمهوری اسلامی موضوع آینده نیست؛ مسئله همینجا و همین اکنون است.
@collective98
وقتی یاسمین پهلوی شعار «مرگ بر سه فاسد…» را بازنشر میکند، یا وقتی چهرههایی مثل امیرحسین اعتمادی با ادبیات «تسویهحساب» و تهدید حرف میزنند، آیا آنها هم از عوامل حکومتی اند؟
بیرونی کردن تناقضات و مسائل درونی برای مایی که جمهوری اسلامی را تجربه کردیم رویه ای اشنا و نخ نماست.
َشازده در بیرون «نقاب دموکراسی» میزند، اما در عمل، ادبیات حذف و خشونت را عادیسازی میکند و جماعتی را—چه در خیابان و چه در شبکههای اجتماعی—برای حمله به هر صدای متفاوت رها میگذارد.
@collective98
بیرونی کردن تناقضات و مسائل درونی برای مایی که جمهوری اسلامی را تجربه کردیم رویه ای اشنا و نخ نماست.
َشازده در بیرون «نقاب دموکراسی» میزند، اما در عمل، ادبیات حذف و خشونت را عادیسازی میکند و جماعتی را—چه در خیابان و چه در شبکههای اجتماعی—برای حمله به هر صدای متفاوت رها میگذارد.
@collective98
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🚩 از نیزارهای ماهشهر در آبان ۹۸ که این ویدئو سند آن است،
تا قیام دیماه ۱۴۰۴،
جمهوری کشتار اسلامی جنگی تمام عیار و طبقاتی علیه فرودستانی راه انداخته
که چیزی برای از دستدادن ندارند جز زنجیرهایشان!
@collective98
تا قیام دیماه ۱۴۰۴،
جمهوری کشتار اسلامی جنگی تمام عیار و طبقاتی علیه فرودستانی راه انداخته
که چیزی برای از دستدادن ندارند جز زنجیرهایشان!
@collective98
🚩 در گسست از دوگانهی تحمیلی
آنچه امروز بهنام آلترناتیو به جامعه تحمیل میشود، انتخاب میان دو قدرت نیست؛ بازتولید یک منطق واحد در سطح حذف عاملیت مستقل اجتماعی و تمرکز قدرت است. در یکسو، حاکمیتی قرار دارد که با سرکوب سازمانیافته، انسداد سیاسی و امحای ساختارهای مستقل، جامعه را در وضعیت انقیاد نگه داشته است. این ساختار بر پیوند سرکوب سیاسی و نظم طبقاتی بنا شده و همزمان با واگذاری ثروت اجتماعی به وادیان سرمایه، زیست اکثریت را به مرز فرسایش کشانده است. بدون شکستن این پیوند سرکوب و مناسبات طبقاتی، هیچ گشایشی رخ نخواهد داد. در سوی دیگر، جریانی قرار دارد که با اتکا به رسانه، سرمایه و بلوکهای قدرت جهانی میکوشد همان تمرکز قدرت را در قالبی موروثی و وابسته بازسازی کند. در افق این پروژه، کارگر، معلم، زن و دانشجو به نیروی سازمانیافتهی تصمیمگیر بدل نمیشوند، بلکه به تودهی هوادار تقلیل مییابند. هیچ طرحی برای دگرگونی مناسبات تولید، مهار سرمایه، تضمین حق تشکل و اعتصاب یا آزادی زن بهمثابه مسئلهای ریشهدار در آن دیده نمیشود؛ چنانکه حتی در اعتراضات دیماه نیز چشماندازی برای درهمشکستن مالکیت مردسالار و کالاییسازی زنان از این اردوگاه شنیده نشد. این خلأ البته منحصر به این پروژه نیست؛ حاکمیت مستقر نیز همان منطق را در سوی دیگر بازتولید کرده است.
دانشگاه در این میان یکی از میدانهای اصلی این منازعه است که حاکمیت آن را با امنیتیسازی، تعلیق، پروندهسازی و سرکوب از نفس انداخته است؛ و اکنون تلاش برای اعلام «حمایت دانشگاه» از پروژهی پادشاهیخواه، تحریف آگاهانهی واقعیت است. دانشگاه نه ملک حاکمیت است و نه سکوی تبلیغ یک خاندان. همانگونه که در برابر سرکوب ایستادهایم، در برابر مصادره نیز میایستیم. در همین چارچوب باید به نیروهایی نیز پرداخت که درون دانشگاه، زیر پرچم «محور مقاومت» پناه گرفتهاند و در بزنگاه سرکوب زبان به سکوت سپردهاند. بزک ایدئولوژیک خشونت حاکم و ترجمهکردن مطالبات به پیوست منازعات ژئوپولیتیک، چیزی جز خلعسلاح سیاسی دانشگاه نیست. این موضع استقلال دانشگاه را قربانی وفاداری به دستگاه قدرت میکند و با واژگان رادیکال، ادغام در سازوکار سرکوب را میپوشاند.
افق رهایی اما در دل جامعه شکل میگیرد؛ در پیوند زندهی دانشجویان با طبقهی کارگر، با زنان، معلمان و دیگر اقشار تحت ستم. تغییر از دل سازمانیابی مستقل، از شوراها و شبکههای همبستگی بیرون میآید، نه از بازتولید فردمحوری در سیاست و نه از مجاهد فرقهسالار. ما با وجود تشخیص تفاوتهای تاریخی و سیاسی این دو پروژه، دوگانهی تحمیلی قدرت را نمیپذیریم و دانشگاه را به میدان سازمانیابی آگاهانه و جمعی بازمیگردانیم.
دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب کردستان
آنچه امروز بهنام آلترناتیو به جامعه تحمیل میشود، انتخاب میان دو قدرت نیست؛ بازتولید یک منطق واحد در سطح حذف عاملیت مستقل اجتماعی و تمرکز قدرت است. در یکسو، حاکمیتی قرار دارد که با سرکوب سازمانیافته، انسداد سیاسی و امحای ساختارهای مستقل، جامعه را در وضعیت انقیاد نگه داشته است. این ساختار بر پیوند سرکوب سیاسی و نظم طبقاتی بنا شده و همزمان با واگذاری ثروت اجتماعی به وادیان سرمایه، زیست اکثریت را به مرز فرسایش کشانده است. بدون شکستن این پیوند سرکوب و مناسبات طبقاتی، هیچ گشایشی رخ نخواهد داد. در سوی دیگر، جریانی قرار دارد که با اتکا به رسانه، سرمایه و بلوکهای قدرت جهانی میکوشد همان تمرکز قدرت را در قالبی موروثی و وابسته بازسازی کند. در افق این پروژه، کارگر، معلم، زن و دانشجو به نیروی سازمانیافتهی تصمیمگیر بدل نمیشوند، بلکه به تودهی هوادار تقلیل مییابند. هیچ طرحی برای دگرگونی مناسبات تولید، مهار سرمایه، تضمین حق تشکل و اعتصاب یا آزادی زن بهمثابه مسئلهای ریشهدار در آن دیده نمیشود؛ چنانکه حتی در اعتراضات دیماه نیز چشماندازی برای درهمشکستن مالکیت مردسالار و کالاییسازی زنان از این اردوگاه شنیده نشد. این خلأ البته منحصر به این پروژه نیست؛ حاکمیت مستقر نیز همان منطق را در سوی دیگر بازتولید کرده است.
دانشگاه در این میان یکی از میدانهای اصلی این منازعه است که حاکمیت آن را با امنیتیسازی، تعلیق، پروندهسازی و سرکوب از نفس انداخته است؛ و اکنون تلاش برای اعلام «حمایت دانشگاه» از پروژهی پادشاهیخواه، تحریف آگاهانهی واقعیت است. دانشگاه نه ملک حاکمیت است و نه سکوی تبلیغ یک خاندان. همانگونه که در برابر سرکوب ایستادهایم، در برابر مصادره نیز میایستیم. در همین چارچوب باید به نیروهایی نیز پرداخت که درون دانشگاه، زیر پرچم «محور مقاومت» پناه گرفتهاند و در بزنگاه سرکوب زبان به سکوت سپردهاند. بزک ایدئولوژیک خشونت حاکم و ترجمهکردن مطالبات به پیوست منازعات ژئوپولیتیک، چیزی جز خلعسلاح سیاسی دانشگاه نیست. این موضع استقلال دانشگاه را قربانی وفاداری به دستگاه قدرت میکند و با واژگان رادیکال، ادغام در سازوکار سرکوب را میپوشاند.
افق رهایی اما در دل جامعه شکل میگیرد؛ در پیوند زندهی دانشجویان با طبقهی کارگر، با زنان، معلمان و دیگر اقشار تحت ستم. تغییر از دل سازمانیابی مستقل، از شوراها و شبکههای همبستگی بیرون میآید، نه از بازتولید فردمحوری در سیاست و نه از مجاهد فرقهسالار. ما با وجود تشخیص تفاوتهای تاریخی و سیاسی این دو پروژه، دوگانهی تحمیلی قدرت را نمیپذیریم و دانشگاه را به میدان سازمانیابی آگاهانه و جمعی بازمیگردانیم.
دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب کردستان
🚩 تداوم کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" در هفته صدوهشتم در ۵۶ زندان مختلف
در چهلمین روز جانباختگان قیام دی ماه و با صمیمانهترین همدردیها با خانوادهها و مردم دلیری که در مراسم چهلم عزیزانشان با ارادهایی قوی یاد آن شهیدان را گرامی میدارند و به جای ماتم، عزمشان را برای ادامه مسیر تا پیروزی جزم کردهاند، اعضای کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" نیز همراهی و حمایت بیدریغ خود را از قیام مردم ایران و همچنین خانوادههای جانباختگان اعلام میدارد.
اسناد، فیلم و عکسهایی که در این روزها به تدریج منتشر شده و گوشههایی از جنایت بزرگ دیماه توسط حکومت ستمکار را فاش میکند، تأیید کننده این گفته شوم خامنهای است که "خدای الان همان خدای دهه شصت است" و این سطح از جنایت یک بار دیگر به ما یادآور میشود که ابعاد جنایت علیه بشریت و کشتارهای مخفیانه دهه ۶۰ و سال ۶۷ در زندانها که از دید دوربینها مخفی بودند تا چه حد وحشتناک و بزرگ بوده است. جنایاتی که هنوز پرده از تمام ابعاد آن برداشته نشدهاست.
آری اکنون دههاهزار بازداشتی اعتراضات اخیر زیر فشار و شکنجه قرار دارند و برای صدور احکام اعدام و زندانهای سنگین برای آنها برنامهریزی میشود. ما به همه مجامع بینالمللی برای اقدام فوری برای نجات این زندانیان فراخوان میدهیم. در همین حال از ابتدای بهمن ماه تا کنون بیش از ۳۰۰ زندانی شامل ۳ زن به دار آویخته شدند.
بنا به خبرهای منتشر شده صالح محمدی کشتیگیر ۱۸ ساله که در اعتراضات دی ماه دستگیر شده در زندان قم در برابر حکم اعدام قرار گرفته و جانش در معرض خطر جدی است.
اعضای کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" از عموم مردم ایران بویژه خانواده بازداشت شدگان ، میخواهد که سکوت نکنند و اخبار و اسامی عزیزانشان را اطلاع رسانی کنند و صدای آنها باشند.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" روز سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ در هفته صدوهشتم در ۵۶ زندان مختلف در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین(بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار(واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان(بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیلآباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت(بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام
سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴
هفته ۱۰۸
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
در چهلمین روز جانباختگان قیام دی ماه و با صمیمانهترین همدردیها با خانوادهها و مردم دلیری که در مراسم چهلم عزیزانشان با ارادهایی قوی یاد آن شهیدان را گرامی میدارند و به جای ماتم، عزمشان را برای ادامه مسیر تا پیروزی جزم کردهاند، اعضای کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" نیز همراهی و حمایت بیدریغ خود را از قیام مردم ایران و همچنین خانوادههای جانباختگان اعلام میدارد.
اسناد، فیلم و عکسهایی که در این روزها به تدریج منتشر شده و گوشههایی از جنایت بزرگ دیماه توسط حکومت ستمکار را فاش میکند، تأیید کننده این گفته شوم خامنهای است که "خدای الان همان خدای دهه شصت است" و این سطح از جنایت یک بار دیگر به ما یادآور میشود که ابعاد جنایت علیه بشریت و کشتارهای مخفیانه دهه ۶۰ و سال ۶۷ در زندانها که از دید دوربینها مخفی بودند تا چه حد وحشتناک و بزرگ بوده است. جنایاتی که هنوز پرده از تمام ابعاد آن برداشته نشدهاست.
آری اکنون دههاهزار بازداشتی اعتراضات اخیر زیر فشار و شکنجه قرار دارند و برای صدور احکام اعدام و زندانهای سنگین برای آنها برنامهریزی میشود. ما به همه مجامع بینالمللی برای اقدام فوری برای نجات این زندانیان فراخوان میدهیم. در همین حال از ابتدای بهمن ماه تا کنون بیش از ۳۰۰ زندانی شامل ۳ زن به دار آویخته شدند.
بنا به خبرهای منتشر شده صالح محمدی کشتیگیر ۱۸ ساله که در اعتراضات دی ماه دستگیر شده در زندان قم در برابر حکم اعدام قرار گرفته و جانش در معرض خطر جدی است.
اعضای کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" از عموم مردم ایران بویژه خانواده بازداشت شدگان ، میخواهد که سکوت نکنند و اخبار و اسامی عزیزانشان را اطلاع رسانی کنند و صدای آنها باشند.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" روز سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ در هفته صدوهشتم در ۵۶ زندان مختلف در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین(بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار(واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان(بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیلآباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت(بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام
سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴
هفته ۱۰۸
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
Forwarded from دانشگاه تهران - دانشجو
🛑بیانیه مشترک فعالین دانشجویی مستقل در محکومیت کشتار دیماه و سرکوب انباشته حکومت در دانشگاهها، ضرورت سازماندهی و دعوت به تجمع و اعتصاب همزمان با بازگشایی دانشگاهها
«بر شماست که از همهی امکانهای موجود در جهت سازماندهی استفاده کنید و در خلاء ظرفیت، آن را به وجود بیاورید. جمعهای دوستانه و کوچک خود را که با اهداف مختلف شکل گرفته منسجمتر کنید و اهداف جدید انقلابی به آن اضافه کنید و با دیگر جمع ها ارتباط بگیرید. تیمهای ورزشی، کانونهای فرهنگی، نشستهای علمی و هر کجایی و هر چیزی که افراد در حول آن جمع خواهند شد از جملهی این امکانهاست. غایت خواست دانشگاه ایجاد یک فضای دموکراتیک و شامل است که در آن گروههای مختلف امکان اعمال ارادهی خویش را داشته باشند و همگان در ادارهی وضعیت سهیم باشند. ما موجودیت سیاسی خود را در مقابل هرگونه تکصدایی و تفویض قدرت بر اشخاص میدانیم، پایبند به «زن زندگی آزادی» قدرت را برای مردم میخواهیم. این خواستهای است هم برای دانشگاه و هم برای کل کشور.
ما دانشجویان دانشگاههای سراسر کشور همچنان که پیشتر و به دفعات نشان دادهایم، در مقابل این ظلم و ستم از حد گذشته سکوت نخواهیم کرد. اگر تاکنون دست سرکوبگر شما بر دهان ما زده شده، حال نشان دادهایم که از جان خود میگذریم اما از آرمانهای خویش نخواهیم گذشت. شما متولیان کنونی دانشگاه نیز بدانید که با به تعطیلی کشاندن دانشگاهها و تصاحب فضاهای دانشگاهی در ریختن خون دانشجویان آزادیخواه شریک بودهاید. دفاع مشروع در برابر سرکوب حق ماست؛ هشدار میدهیم که مدیریت متزلزل شما را بر محیطهای دانشگاهی با تصرف فضاها پایان میدهیم. در همین راستاست که همصدا با سایر اصناف و گروههای معترض در روزیهای ۲۸ و ۲۹ بهمنماه دست به اعتصاب خواهیم زد. هیبت و هیمنهی ما را ببینید و ترسندهی آن روزی باشید که ما را در برابر خود میبینید.»
متن کامل بیانیه را در اینجا بخوانید.
دانشگاههای امضاکننده بیانیه:
این بیانیه بطور مشترک توسط ائتلاف رسانهای دانشجویان مستقل منتشر میشود:
«بر شماست که از همهی امکانهای موجود در جهت سازماندهی استفاده کنید و در خلاء ظرفیت، آن را به وجود بیاورید. جمعهای دوستانه و کوچک خود را که با اهداف مختلف شکل گرفته منسجمتر کنید و اهداف جدید انقلابی به آن اضافه کنید و با دیگر جمع ها ارتباط بگیرید. تیمهای ورزشی، کانونهای فرهنگی، نشستهای علمی و هر کجایی و هر چیزی که افراد در حول آن جمع خواهند شد از جملهی این امکانهاست. غایت خواست دانشگاه ایجاد یک فضای دموکراتیک و شامل است که در آن گروههای مختلف امکان اعمال ارادهی خویش را داشته باشند و همگان در ادارهی وضعیت سهیم باشند. ما موجودیت سیاسی خود را در مقابل هرگونه تکصدایی و تفویض قدرت بر اشخاص میدانیم، پایبند به «زن زندگی آزادی» قدرت را برای مردم میخواهیم. این خواستهای است هم برای دانشگاه و هم برای کل کشور.
ما دانشجویان دانشگاههای سراسر کشور همچنان که پیشتر و به دفعات نشان دادهایم، در مقابل این ظلم و ستم از حد گذشته سکوت نخواهیم کرد. اگر تاکنون دست سرکوبگر شما بر دهان ما زده شده، حال نشان دادهایم که از جان خود میگذریم اما از آرمانهای خویش نخواهیم گذشت. شما متولیان کنونی دانشگاه نیز بدانید که با به تعطیلی کشاندن دانشگاهها و تصاحب فضاهای دانشگاهی در ریختن خون دانشجویان آزادیخواه شریک بودهاید. دفاع مشروع در برابر سرکوب حق ماست؛ هشدار میدهیم که مدیریت متزلزل شما را بر محیطهای دانشگاهی با تصرف فضاها پایان میدهیم. در همین راستاست که همصدا با سایر اصناف و گروههای معترض در روزیهای ۲۸ و ۲۹ بهمنماه دست به اعتصاب خواهیم زد. هیبت و هیمنهی ما را ببینید و ترسندهی آن روزی باشید که ما را در برابر خود میبینید.»
متن کامل بیانیه را در اینجا بخوانید.
دانشگاههای امضاکننده بیانیه:
#دانشگاه_تهران
#دانشگاه_بهشتی
#دانشگاه_علامه
#دانشگاه_تربیتمدرس
#دانشگاه_شریف
#دانشگاه_امیرکبیر
#دانشگاه_خوارزمی
#دانشگاه_تبریز
#دانشگاه_هنر
#دانشگاه_صنعتی_اصفهان
#دانشگاه_شیراز
#دانشگاه_بینالمللی_قزوین
#دانشگاه_علومپزشکی_تهران
#دانشگاه_علومپزشکی_بهشتی
#دانشگاه_کاشان
#دانشگاه_علموصنعت
#دانشگاه_خواجهنصیر
#دانشگاه_بوعلی_همدان
#دانشگاه_علومپزشکی_مشهد
#دانشگاه_الزهرا
#دانشگاه_محقق_اردبیلی
#دانشگاه_علومپزشکی_نیشابور
#دانشگاه_رازی_کرمانشاه
#دانشگاه_گیلان
#دانشگاه_کردستان
#دانشگاه_زاهدان
این بیانیه بطور مشترک توسط ائتلاف رسانهای دانشجویان مستقل منتشر میشود:
دانشگاه تهران-دانشجو:
🆔@daneshjo_ut
صنف مستقل بهشتی:
🆔@motalebe_shorayesenfi
خبر مستقل شیراز:
🆔@ShirazUni_ind
ائتلاف دانشجویان تبریز:
🆔@tab_uni_etelaf1
دانشجویان دانشگاه هنر:
🆔@TUAstudents
توییتر الزهرا:
🆔@twitter_alzahra
صدای دانشجویان گیلان:
🆔@sedaye_daneshjo_guilan
Telegraph
🛑بیانیه مشترک فعالین دانشجویی مستقل در محکومیت کشتار دیماه و سرکوب انباشته حکومت در دانشگاهها، ضرورت سازماندهی و دعوت به تجمع…
در این زمانهی تاریک، فقط مرگ است که خیابانها را میپیماید. پشت هیچ مانعی نمیماند و در بیحرمتی تنهای آدمها تردید نمیکند. زمانهی ادبار است. بیثباتی اقتصادی و تمامیتخواهی جمهوری اسلامی سبب شده تا زندگی در ایران ناممکن شود. گرانی افسار گسیخته است…