🚩 متافیزیکِ خونخواهی

#ولایت_فقیه و سلطنت با «خون‌خواهی» مشروعیت می‌یابند. در اسلام سیاسی شیعه‌، ولی‌فقیه میراث‌دارامام حسین است. حسین در شناخت‌شناسی و نمادشناسی شیعه نماینده‌ی «ثارالله» است. نظام ولایت‌ فقیه به‌پشتوانه‌ی خون‌خواهی و احیای ولایت برحق امامان شیعه بنا شده است. همانطور که خامنه‌ای در سخنرانی اخیرش در توجیه سرکوب مخالفان تأکید کرد، ثارالله در خون صدهاهزار شهید تجلی می‌یابد که به پای انقلاب ریخته شده است. نظام ولایت فقیه متکی به این خون مقدس است و برای پاسداری از آن، ریختن هر خونی از خودی و غیرخودی را مباح می‌داند. ولی‌فقیه که لقب «امام» را یدک می‌کشد، به اعتبار «سیادت» خود از خون و تبار امامان شیعه است و از این‌رو در دستگاه ایدئولوژیک حاکمیت با «جان» امت اسلامی یکی انگاشته می‌شود. بی‌دلیل نیست که نام قرارگاه سپاه پاسداران که در سرکوب مخالفان نقش اساسی دارد «ثارالله» است. برای دفاع از نظام مقدس اسلامی باید خون ریخت و این خون‌ریزی به‌مثابه‌ی اجرای مناسک پیشکش‌کردن قربانی در پیشگاه امرالهی است. 

#سلطنت در ایران نیز با خون پاک و تطهیرشده‌‌ی شاهانه مشروعیت می‌یابد. در سال‌های اخیر، این خون در چهره‌ی رضا پهلوی، در جایگاه هماورد ولی‌فقیه عرضه می‌شود. هواداران پهلوی او را یگانه «رهبر خیزش ملی» می‌نامند و هیچ شریکی برایش برنمی‌تابند. رهبری او از کارنامه‌ی سیاسی،‌ توانایی‌های خاص، دانش سیاست‌ورزی یا جانفشانی‌های فردی اعتبار نمی‌گیرد. تنها ملاک برای سنجشِ مشروعیت او پیوندش با خونِ شاهانه است. سطلنت‌طلبان به‌درستی بر «شاهزادگی» او پافشاری می‌کنند، چراکه بدون این معیار اثری از او در گستره‌ی سیاست‌ورزی باقی نمی‌ماند. پادشاهی در فرهنگ ایرانی نهادی است فراانسانی که خدایان آن را به فردی فرهمند اعطاء می‌کنند. پادشاه فرهمند سایه‌ی خدا بر روی زمین است. نبرد جاری ولایت‌ با سلطنت‌ در این متافیزک خون‌خواهی ترسیم می‌شود. در این نبرد، مردم تنها یک کارکرد دارند. همچنانکه ولایت فقیه برای دفاع از حاکمیت خدا بر روی زمین بی‌رحمانه خون می‌ریزد و طرفدارانش خون‌های در رگشان را به او هدیه می‌کنند، سلطنت‌طلبان نیز جان هزاران ایرانی را «تلفاتی» ضروری برای هموار کردن بازگشت سلطنت با گستردن یک دریای خون می‌بینند.

از نوشته‌ای از شاهین نصیری

#اعتراضات_سراسری_۱۴۰۴
#جمهوری_کشتار

@collective98

🚩 تداوم کارزار "سه‌شنبه‌‌های نه به اعدام" در ۵۶ زندان مختلف در هفته صدوششم

با گذشت بیش از سه هفته از کشتار وحشیانه مردم در کوی و برزن و خیابان‌های ایران و بازداشت دهها هزار شهروند بی‌پناه، همچنان اقشار وسیعی از مردم ایران در بی‌خبری کامل از سرنوشت و وضعیت عزیزانشان بسر می‌برند. این اقدامات حکومت سرکوبگر، مصداق قتل حکومتی و ناپدیدسازی قهری و مسئول اصلی آن ولی وفقیه است.

بسیاری از بازداشتی‌ها، بدون حق دادرسی منصفانه مخفیانه محاکمه و در خطر احکام سنگین و اعدام قرار دارند. نهاد‌های امنیتی بسیاری از وکلای مستقل را تهدید کرده اند که حق ندارند وکالت بازداشتی‌های قیام دی ماه را به عهده بگیرند.
ما اعضای کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" از تمام خانواده بازداشتی‌‌ها و جانباختگان می‌خواهیم که صدایشان را بلند کرده و اسامی عزیزانشان را رسانه‌ای و منتشر کنند و از تمامی مردم شرافتمند و فعالان حقوق بشر، صنفی، مدنی و سیاسی میخواهیم بیش از همیشه صدای زندانیان و بازداشتی‌های اخیر باشند.

حکومت مستبد بی‌پروا و بطور هستریک در حال اعدام است به طوری که در بهمن ماه تاکنون ۱۲۳ تن و از ابتدای سال ۱۴۰۴ تا امروز نیز بیش از ۲۳۵۰ تن را به دار آویخته‌است.

اعتراض به حق مردم ایران و هزاران گُل پرپر شده از دختران و پسران و کودکانی که با تیر و تبر سرکوبگران فاشیست مذهبی حاکم خونشان به ناحق ریخته شده، در نهایت باعث شد که عامل اصلی این جنایت یعنی سپاه پاسداران توسط اتحادیه اروپا در لیست تروریستی قرار بگیرد که یک قدم بزرگ در مبارزات مردم ایران است. امری که نه تنها خواسته اعضای این کارزار و همه زندانیان سیاسی بلکه از سالها پیش خواسته تمام مردم آزادیخواه و برابری‌طلب ایران نیز بوده است.

کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" روز سه‌شنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ در هفته صدوششم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین(بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار(واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان(بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیل‌آباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت(بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام

هفته صدوششم
۱۴ بهمن ۱۴۰۴
کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

چرا بخشی از چپ به هم‌پیمانی با دیکتاتورها می‌رسد؟

از انترناسیونالیسم تا ضد‌امپریالیسم:
کمپیسم از کجا سربرآورد؟

نویسنده: دن لا بوتز
ژانویه‌ی ۲۰۲۲ | مجله‌ی نیوپولتیک

ترجمه: متین شریفی

کارگاه دیالکتیک | بهمن ۱۴۰۴


مقدمه: این مقاله به بررسی دیدگاه‌های کسانی می‌پردازد که از دل چپ بیرون آمده‌اند و خود را «ضد‌امپریالیست» می‌نامند، اما در عمل به مدافعان دولت‌های دیکتاتوری بدل شده‌اند؛ دولت‌هایی که برخی از آن‌ها خود را کمونیست یا سوسیالیست می‌خوانند، اما اقلیت‌های ملی را سرکوب می‌کنند، جنبش‌های دموکراتیک را درهم می‌شکنند و مبارزات کارگران برای زندگی بهتر را خفه می‌سازند. حامیان این دولت‌های اقتدارگرا «تانکی» (Tankie) نامیده شده‌اند؛ اصطلاحی که به کمونیست‌هایی اشاره دارد که از سرکوب انقلاب مجارستان در سال ۱۹۵۶ توسط اتحاد شوروی حمایت کردند. همچنین از این طیف با عنوان «کمپیست»‌ها (اردوگاه‌گرایان) یاد می‌شود؛ مفهومی که به این تصور ارجاع دارد که جهان اساساً به دو اردوگاه تقسیم شده است: یکی امپریالیستی و دیگری ضد‌امپریالیستی. در سال‌های اخیر، این قبیل افراد و جریانات «چپ‌های اقتدارگرا» نیز نام گرفته‌اند، چرا که با وجود ادعای تعلق به چپ، به پشتیبانان رژیم‌های اقتدارگرا بدل شده‌اند. این افراد اغلب خود را «ضد‌امپریالیست» می‌خوانند، هرچند من اصطلاح «شبه‌ضد‌امپریالیست» را ترجیح می‌دهم، زیرا این متفکران و سازمان‌ها در عمل با همه‌ی اشکال امپریالیسم به‌طور منسجم مخالفت نمی‌کنند. با این حال، در این مقاله از اصطلاح «کمپیست» صرفاً به این دلیل استفاده کرده‌ام که کوتاه‌تر و کارآمدتر است.

در این‌جا می‌کوشم توضیح دهم که «کمپیسم» چگونه پدید آمد و چرا ما سوسیالیست‌ها باید آن را رد کنیم. ما سوسیالیست‌ها انسان‌گرا هستیم. ما به مبارزه برای ارزش‌های انسان‌گرایانه باور داریم و از آن حمایت می‌کنیم؛ یعنی از ارتقای کیفیت زندگی برای همه‌ی انسان‌ها. ما خواهان جهانی عاری از ستم و استثماریم؛ جهانی که در آن همه‌ی انسان‌ها بتوانند درباره‌ی آینده‌ی خود صدا و رأی داشته باشند. ما حقوق مدنی و آزادی‌های مدنی – از جمله آزادی دین، تجمع، بیان و مطبوعات، و نیز رهایی از ستم نژادی و جنسیتی– را اجزایی اساسی از مبارزه برای سوسیالیسم و شرط‌های بنیادین شکل‌گیری یک جامعه‌ی سوسیالیستیِ واقعی می‌دانیم.


لینک مقاله در وبسایت کارگاه:

https://kaargaah.net/?p=1603

----------------------
#کمپیسم
#شبه_آنتی_امپریالیسم
#چپ_اردوگاهی
#انترناسیونالیسم_از_پایین
#انترناسیونالیسم_ستمدیدگان
----------------------
@kdialectic