کلکتیو ۹۸

0:12

0:15

0:07

0:05

🚩 تصاویری از #بلوچستان، جمعه ۱۹ دی‌ماە، که با تأخیر منتشر شده

#اعتراضات_سراسری_۱۴۰۴

557 views20:00

0:30

🚩 بسیاری از معترضانی که گلوله‌ی ساچمه ای خورده‌اند، از ترس دستگیری و به خاطر گریز از نیروهای امنیتی مقابل بیمارستان، در شرایطی نامناسب در خانه درمان شده اند

607 views20:01

0:30

فائزه مستعان، ۲۰ ساله و اهل کرج، در جریان اعتراضات سراسری ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در فردیس استان البرز، با شلیک مستقیم گلوله جنگی از ناحیه سینه کشته شد. گزارش‌های منتشرشده از سوی رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری، از جمله ایران اینترنشنال، نشان می‌دهد که پس از تحویل پیکر او به خانواده، مادرش تا صبح روز بعد پیکر بی‌جان دخترش را در آغوش داشته و سپس در پی برگزاری مراسم خاکسپاری به کما رفته است.

بررسی ویدیوهای موجود و تحلیل کارشناسان اسلحه‌شناسی حاکی از آن است که گلوله شلیک‌شده، احتمالاً از سلاح کلاشنیکف بوده است. این واقعه، نمونه‌ای دیگر از زنجیره قتل معترضان به دست حکومتی است که به‌جای پاسخ‌گویی به مطالبات اجتماعی، گلوله را ابزار اداره جامعه کرده است.
مرگ فائزه مستعان در آغوش مادرش، پس از اصابت گلوله نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، تصویری تکان‌دهنده از خشونت سازمان‌یافته علیه جامعه است.

این قاب، نه صرفاً لحظه‌ای از اندوه شخصی، بلکه سندی عریان از سیاست سرکوبی است که جان جوانان را مستقیماً هدف می‌گیرد.

790 viewsedited 20:41

716 views11:59

🚩 خواننده نامدار چپ، #راجر_واترز در این پیامِ کوتاه ضمن عذرخواهی بابت اشتباهی که در مصاحبه با پیرز مرگان داشت، انزجار خود را از حکومت دینی خامنه‌ای اعلام می‌کند. او می‌گوید ضمنِ مخالفت با هرگونه حمله‌ی نظامی، از مبارزات مردم ایران برای حق تعیین سرنوشت دفاع می‌کند.

جا دارد یادآوری کنیم که در سال ۱۴۰۱ وقتی‌که صدا و سیمای جمهوری اسلامی از واترز دعوت کرده بود تا از فعالیت‌های خود در کمپین جهانی #بایکوت_اسرائیل حرف بزند، او ضمن ردِ این درخواست، بیانیه‌ای منتشر کرده بود:

《کشتار کودکان را متوقف کنید.
۱۴ مِه ۲۰۲۳

«وقتی بچه بودم
تصویر گذرایی دیدم
از گوشه‌ی چشمم؛
برگشتم نگاهش کنم ولی رفته بود
الان نمی‌دونم دقیقا چی بود
اون بچه بزرگ شده
اون رؤیا از بین رفته
من به آسودگی کرخت شده‌ام»

صبح امروز، در کمال تأسف و اندوه، درخواست مصاحبه‌ی یک شبکه‌ی تلویزیونی وابسته به ایران را رد کردم. چرا؟ چون من فارسی صحبت نمی‌کنم، در ایران زندگی نمی‌کنم، پس لاجرم نمی‌توانم تصویر کاملی از داخل این کشور داشته باشم. همچنین، من یک خداناباورم و این موضوع، روی نگرش من تأثیر می‌گذارد.
من در حمایت و دفاعم از حقوق بشر برای یکایک افراد، بسیار مصمم هستم. بله، دارم در مورد #مهسا_امینی و تمام دیگر قربانیان صحبت می‌کنم. این حقیقت که نیروی پلیس، قوانین بسیار ظالمانه‌ای را در رابطه با نوع پوشش، به خواهران ایرانی‌مان تحمیل می‌کند، در عصر مدرن یک امر کاملا نفرت‌انگیز است.

آیت‌‌الله‌ها در ایران که مانند همتایان‌شان در اسرائیلِ آپارتاید، برده‌ی عقاید متعصبانه‌اند، برای حقوق‌بشر پشیزی ارزش قائل نیستند و درنتیجه من نمی‌توانم از آن‌ها حمایت کنم.

‏با این اوصاف، من از حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خود، با تمام وجودم دفاع می‌کنم.
فقط چه می‌شد اگر آمریکا، بریتانیا و شرکت‌های بزرگ نفتی در سال ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) آن‌ها را تنها می‌گذاشتند؟
تازه متوجه می‌شوم که «تصویر گذرا»یی که من در آهنگم "Comfortably Numb" توصیف می‌کنم، در واقع تصویری از آزادی، تصویری از انتخابِ آزاد و تصویری از دنیایی فارغ از تعصبات مرگ‌بار، چه دینی و چه سکولار بوده است.
کودکی گلی را می‌بوید، زن جوانی موهای‌اش را زیر نور آفتاب رها می‌کند، مردمی دم فرو می‌برند، از تاریکی بیرون می‌آیند و نفس راحتی می‌کشند.
کشتار کودکان را متوقف کنید.
با عشق،
ر.واترز》

@collective98

767 views12:00

0:05

514 views08:56