🟣 حاکمیت جمهوری اسلامی، بزرگترین کشتار دسته‌جمعی و جنایت علیه بشریت در تاریخ ۴۷ سال حکومتش را رقم زد. هزاران معترض ظرف ۶ روز با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی، ضربات قمه، باتوم و ضرب‌وشتم ماموران یگان ویژه، سپاه، بسیج، لباس شخصی، ناجا و … کشته شدند. تن‌های بی‌جان بی‌شماری به شیوه‌ی #خاوران در گورهای دسته‌جمعی دفن شدند. پیکرهای بی‌جان عزیزانمان را با وانت و خاور به سردخانه‌ها منتقل کردند. در ازای تحویل پیکرها، ارقامی (از ۴۰۰ میلیون تا ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان) دریافت کردند. تحویل پیکر را به شرط امضا و پذیرش نام «شهید بسیجی» به خانواده‌ها تحویل دادند. به تن نیمه‌جان و بازداشتی معترضان، تیر خلاص زدند. مردم رشت را در #بازار_رشت در آتش‌سوزی عامدانه، سوزاندند و مابقی را به رگبار بستند. ۳۱ شهر ایران را‌ به خون کشیدند و وقیحانه، چونان #کشتار _۶۷ به کشته‌شدگان، منافق و معاند می‌گویند، با این تفاوت که امروز جوانان و مردم به گلوله‌ی بسته ما را، تروریست نیز نام نهادند.

⚪️ این ویدیوی ۱۲ دقیقه‌ای، ذره‌ای ناچیز از جنایت علیه بشریت این حکومت طاعونی است. سرگردانی مردمی جان به لب رسیده در پی پیدا کردن کالبدهایی کشته شده که با کامیون و وانت در فضای باز سردخانه پزشکی قانونی کهریزک تهران، رها شده‌اند.

♦️هشدار:

می‌دانیم که دیدن ویدیوهای کشته و سلاخی شده‌ی عزیزانمان تا چه حد کشنده است. در شرایطی که حکومت، با قطعی ۱۵ روزه‌ی اینترنت بین‌الملل خارجی و شبکه‌ی داخلی، به کشتار و کتمان جنایات پرداخت، ابتدایی‌ترین کارکرد هر رسانه‌ای، بازتاب و پژواک صدای خفه‌ی شده‌ی مردم و انعکاس این جنایت است.

#ژن_ژیان_آزادی
#اعتراضات_سراسری
#قسم_به_خون_یاران_ایستاده‌ایم_تا_پایان

@bidarzani

🚩 بسیاری از معترضانی که گلوله‌ی ساچمه ای خورده‌اند، از ترس دستگیری و به خاطر گریز از نیروهای امنیتی مقابل بیمارستان، در شرایطی نامناسب در خانه درمان شده اند

فائزه مستعان، ۲۰ ساله و اهل کرج، در جریان اعتراضات سراسری ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در فردیس استان البرز، با شلیک مستقیم گلوله جنگی از ناحیه سینه کشته شد. گزارش‌های منتشرشده از سوی رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری، از جمله ایران اینترنشنال، نشان می‌دهد که پس از تحویل پیکر او به خانواده، مادرش تا صبح روز بعد پیکر بی‌جان دخترش را در آغوش داشته و سپس در پی برگزاری مراسم خاکسپاری به کما رفته است.

بررسی ویدیوهای موجود و تحلیل کارشناسان اسلحه‌شناسی حاکی از آن است که گلوله شلیک‌شده، احتمالاً از سلاح کلاشنیکف بوده است. این واقعه، نمونه‌ای دیگر از زنجیره قتل معترضان به دست حکومتی است که به‌جای پاسخ‌گویی به مطالبات اجتماعی، گلوله را ابزار اداره جامعه کرده است.
مرگ فائزه مستعان در آغوش مادرش، پس از اصابت گلوله نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، تصویری تکان‌دهنده از خشونت سازمان‌یافته علیه جامعه است.

این قاب، نه صرفاً لحظه‌ای از اندوه شخصی، بلکه سندی عریان از سیاست سرکوبی است که جان جوانان را مستقیماً هدف می‌گیرد.

🚩 خواننده نامدار چپ، #راجر_واترز در این پیامِ کوتاه ضمن عذرخواهی بابت اشتباهی که در مصاحبه با پیرز مرگان داشت، انزجار خود را از حکومت دینی خامنه‌ای اعلام می‌کند. او می‌گوید ضمنِ مخالفت با هرگونه حمله‌ی نظامی، از مبارزات مردم ایران برای حق تعیین سرنوشت دفاع می‌کند.

جا دارد یادآوری کنیم که در سال ۱۴۰۱ وقتی‌که صدا و سیمای جمهوری اسلامی از واترز دعوت کرده بود تا از فعالیت‌های خود در کمپین جهانی #بایکوت_اسرائیل حرف بزند، او ضمن ردِ این درخواست، بیانیه‌ای منتشر کرده بود:

《کشتار کودکان را متوقف کنید.
۱۴ مِه ۲۰۲۳

«وقتی بچه بودم
تصویر گذرایی دیدم
از گوشه‌ی چشمم؛
برگشتم نگاهش کنم ولی رفته بود
الان نمی‌دونم دقیقا چی بود
اون بچه بزرگ شده
اون رؤیا از بین رفته
من به آسودگی کرخت شده‌ام»

صبح امروز، در کمال تأسف و اندوه، درخواست مصاحبه‌ی یک شبکه‌ی تلویزیونی وابسته به ایران را رد کردم. چرا؟ چون من فارسی صحبت نمی‌کنم، در ایران زندگی نمی‌کنم، پس لاجرم نمی‌توانم تصویر کاملی از داخل این کشور داشته باشم. همچنین، من یک خداناباورم و این موضوع، روی نگرش من تأثیر می‌گذارد.
من در حمایت و دفاعم از حقوق بشر برای یکایک افراد، بسیار مصمم هستم. بله، دارم در مورد #مهسا_امینی و تمام دیگر قربانیان صحبت می‌کنم. این حقیقت که نیروی پلیس، قوانین بسیار ظالمانه‌ای را در رابطه با نوع پوشش، به خواهران ایرانی‌مان تحمیل می‌کند، در عصر مدرن یک امر کاملا نفرت‌انگیز است.

آیت‌‌الله‌ها در ایران که مانند همتایان‌شان در اسرائیلِ آپارتاید، برده‌ی عقاید متعصبانه‌اند، برای حقوق‌بشر پشیزی ارزش قائل نیستند و درنتیجه من نمی‌توانم از آن‌ها حمایت کنم.

‏با این اوصاف، من از حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خود، با تمام وجودم دفاع می‌کنم.
فقط چه می‌شد اگر آمریکا، بریتانیا و شرکت‌های بزرگ نفتی در سال ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) آن‌ها را تنها می‌گذاشتند؟
تازه متوجه می‌شوم که «تصویر گذرا»یی که من در آهنگم "Comfortably Numb" توصیف می‌کنم، در واقع تصویری از آزادی، تصویری از انتخابِ آزاد و تصویری از دنیایی فارغ از تعصبات مرگ‌بار، چه دینی و چه سکولار بوده است.
کودکی گلی را می‌بوید، زن جوانی موهای‌اش را زیر نور آفتاب رها می‌کند، مردمی دم فرو می‌برند، از تاریکی بیرون می‌آیند و نفس راحتی می‌کشند.
کشتار کودکان را متوقف کنید.
با عشق،
ر.واترز》

@collective98