🟣 #بیدارزنی: ناصر تقوایی، مستندساز، کارگردان و یکی از بنیان‌گذاران سینمای موج ایران درگذشت.

ویدئوی زیر بخش کوچکی از فیلم سینمایی کاغذ بی‌خط (۱۳۸۰) است. این فیلم با اشاره به #قتل‌های_زنجیره‌ای دهه هفتاد، راوی زنی جستجوگر و محبوس در میانه‌ی کار اجباری خانگی، مصائب مادری و وظایف زناشویی است. او‌ در حال تجربه و تماشایِ فیگوری عصیانگر از خود است که به تازگی کشف و معنایش می‌کند. زنی خانه‌دار که جنون‌وار «می‌نویسد» و شوهری آرشیتکت که پروژه‌ی جدید کاری‌اش، ساخت یک‌ «زندان عظیم» است.

#ژن_ژیان_آزادی

@bidarzani

🎥 فیلم "کاغذ بی خط"
📤 کیفیت 720p
🗓سال انتشار: ۱۳۸۰
zil.ink/CooFilm | کوفیلم

🚩 سومین روز اعتصاب غذا در قزلحصار؛ زندانیان با بیهوشی و ضعف شدید و حال جسمانی وخیم، فریاد «نه به اعدام» سر می‌دهند


در حالی که موج اعدام‌های گسترده در زندان‌های ایران همچنان ادامه دارد، اعتصاب غذای زندانیان محکوم به اعدام در زندان قزل‌حصار وارد سومین روز خود شده و به یک بحران انسانی عمیق تبدیل گشته است.

گزارش‌های اولیه حاکی از آن است که در واحد یک، سالن‌های ۱، ۲، ۳ و ۴، صدها زندانی – که تعداد کل آن‌ها به حدود ۱۵۰۰ نفر می‌رسد – با شرایط جسمی وخیم روبرو هستند؛ تعدادی دچار ضعف شدید، سرگیجه و حتی بیهوشی شده‌اند، اما با وجود فشارهای امنیتی و محرومیت از مراقبت‌های پزشکی، بر خواسته‌های انسانی و قانونی خود برای لغو احکام ناعادلانه اعدام پافشاری می‌کنند.

این اعتصاب از روز دوشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۴ در اعتراض به انتقال ۱۶ زندانی به سلول‌های انفرادی برای اجرای احتمالی احکام اعدام آغاز شد و به سرعت به یکی از بزرگ‌ترین تحصن‌های دسته‌جمعی در سال‌های اخیر تبدیل گردید. زندانیان با تحصن در سالن‌ها و سر دادن شعارهای اعتراضی، تأکید کرده‌اند

🔴 مرگ زیر شکنجه و بی‌تفاوتی ما

🖊 حسن ساعدی، یک روز پس از بازداشت زیر شکنجه‌ی وحشیانه جان باخت.


سازمان حقوق بشری کارون اعلام کرد حسن ساعدی، فعال عرب، روز چهارشنبه ۲۳ مهر بر اثر شکنجه‌ی شدید در سلول‌های اداره‌ی اطلاعات احواز در حالی که تنها یک روز از بازداشتش می‌گذشت، جان باخت.

در حالی که جمهوری‌اسلامی در برابر دشمن خود که در استثمار و کشتار هیچ دست کمی از آن ندارد، هیچ وقت تا این اندازه در موضع ضعف و ذلت نبوده‌است، دست به شکنجه‌ی وحشیانه و اعدام بی‌امان می‌زند تا هیمنه‌ی پوشالی خود را حفظ کند و اقتداری که فروریخته را از این طریق بازگرداند.

این مرگ‌ها، بازتاب چهره‌ی عریانی از نظامی هستند که بقا و کنترل خود را تنها از طریق حذف فیزیکی و روانی منتقدان حفظ می‌کند. اما فاجعه تنها در این سطح رخ نمی‌دهد. آنچه قابل توجه‌تر است، واکنش جامعه‌ی ظاهراً مخالف و اپوزیسیون است؛ جایی که مرزهای نانوشته‌ی ناسیونالیسم، ارزشِ جانِ انسان را بر اساس قومیت یا برچسب‌های سیاسی مطلوبشان طبقه‌بندی می‌کند.

اینکه بخش‌هایی از مخالفان حکومت، ستم ملی و اتنیکی را نادیده می‌گیرند یا کوچک می‌شمارند، صرفاً خطای سیاسیِ تاکتیکی نیست؛ این منطقی فکری است در امتداد همان منطق خشونتی که مبارز یا شهیدی را «نامرئی» می‌کند و توجیهِ اِعمال خشونت علیه او را فراهم سازد. وقتی «دیگری» را تهدید یا «تجزیه‌طلب» بنامیم، اعتراض به شکنجه و قتل او موضوعیت خود را از دست می‌دهد. و این همان زمینه‌ای است که حکومت‌ها برای تداوم سرکوب از آن سود می‌برند. این نکته، همزمان اخلاقی و سیاسی است: سکوت یا بی‌اعتنایی، خود نوعی مشارکت در بازتولید ظلم است.


@sarkhatism

🚩 این است وضعیتی که در آن رژیم اسرائیل اجساد زندانیان سیاسی فلسطینی را بازمی‌گرداند:

بدن‌هایی آویخته، با چشمان بسته و دست و پاهای در زنجیر !

#نسل‌کشی_فلسطینیان
#آپارتاید_اسرائیل
.@collective98

🚩 نامه ای از زندان:

حمایت از زندانیان اعتصابیِ زندانِ قزل‌حصار

تلاش برای استیفای حقوق هر ایرانی

مهر ماه امسال تا کنون با حدود ۲۰۰ اعدام، خونین‌ترین ماه برای محکومان به اعدام بوده است. بی‌جهت نیست که زندانیان واحد ۲ قزل‌حصار در برابر این موج اعدام‌ها دست به اعتراض و اعتصاب غذا زده‌اند؛ چرا که روزانه گروه‌گروه دوستان‌شان را به مسلخ برده و به چوبه‌دار می‌سپارند، و در چنین فضایی هر روز نوبت خود را بی‌هیچ سخنی انتظار می‌کشیدند؛ اکنون، بدین انتظار مرگ اعتراض کردند و جهانی را به همراهی خود فرا می‌خوانند.
حکومت از قضا بیشترین اعدام‌ها را درست در روز جهانی «نه به اعدام» مرتکب شد؛ این امر نشان می‌دهد که کمترین ارزشی هم برای میثاق‌های بین‌المللی قائل نبوده و هیچ نگرانی نسبت به واکنش‌های مجامع جهانی ندارد. این مهم برای ما زندانیان اهمیت ویژه‌ای دارد، چرا که می‌دانیم جز چشم‌انتظاری، امید و یاری از سایر زندانیان و هموطنان‌مان اتکا دیگری نداریم.
این اعدام‌ها و سرکوب‌ها پس از شکست‌های پی‌درپی حکومت و از دست‌دادن «عمق استراتژیک» در منطقه که پیش‌تر می‌گفتند در صورت از دست‌دادن آن باید در شهرها و خیابان‌های ایران بجنگیم، اکنون این صف‌آرایی را به داخل زندان‌ها کشانده و به قتل‌عام زندانیان پرداخته و اینگونه با سرکوب و اعدام در زندان‌ها خط بسته تا به خیابان‌ها کشیده نشود، لذا وقتی راهکار و پاسخی برای اعتراضات به‌حق مردم ندارند، تنها راه را در قربانی‌کردن زندانیان بی‌گناه می‌بینند تا آنها را مایه‌ی وحشت و عبرت عامه کنند و به این وسیله مانع هر اعتراض و شورشی در خیابان‌ها شوند.
مردم ایران نیز خوب می‌دانند که این اعدام‌ها تنها محکومان و زندانیان را هدف نگرفته بلکه کل جامعه ایران را نشانه رفته است؛ به‌گونه‌ای که هموطنان در اقشار مختلف — معلم و کارگر، پرستار و بازنشسته — در اعتراضات صنفی خود نیز با شعارها و پلاکاردهای «نه به اعدام» آشکارا اعلام می‌کنند: «ما را با اعدام زندانیان در برابر چشمان‌مان نترسانید». این آمار وحشیانه‌ی اعدام به‌روشنی نشان می‌دهد که اعدام‌ها بیان‌گر ناتوانی حکومت در پاسخ به مطالبات مردم است و هم‌زمان اهرمی برای جلوگیری از گسترش اعتراضات صنفی و دیگر اعتراضات و تبدیل‌شدن آن‌ها به قیام‌های سراسری. بنابراین مخالفت با اعدام باید در صدر خواسته‌های مردم قرار گیرد.
ما جمعی از زندانیان سیاسیِ زندانِ قزل‌حصار، ضمن حمایت و ستایش شجاعت زندانیان اعتصابی قزل‌حصار و خانواده‌های ایشان، چشم‌امید به مردم و خانواده‌ها دوخته‌ایم که با هر وسیله ممکن پژواک تظلم‌خواهی آن‌ها باشند.

@collective98

🚩 ابراهیم توفیق، جامعه‌شناس و استاد دانشکده‌ی علوم اجتماعی علامه طباطبایی، همایش کنکاش‌های مفهومی و نظری درباره‌ی جامعه‌ی ایران، به شکل مشروعی عصبانی است و با رویکردی انتقادی از "دانشگاهی" می‌گوید که "پادگان شده" و از اساتیدی که سربازان مطیع ایدئولوژی حاکمیت اند، و از علوم انسانی ای که بجای تولید نظریه و دانش، به بازوی اجرایی وزارت اطلاعات بدل شده است...

سخنان ابراهیم توفیق:

تا دقیقه ١١
و از دقیقه‌ی ٤٥

@collective98

🚩 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته نودویکم در ۵۲ زندان مختلف

حمایت از زندانیان اعتصابی در زندان قزلحصار

کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام"در حالی وارد نودویکمین هفته خود می‌شود که زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار پس از یک هفته اعتصاب غذا و با شعار "نه به اعدام" علیه اعدام‌‌های گروهی و سرکوب‌های حکومت ایستادگی کردند و توانستند شش تن از  همبندیانشان را که برای اعدام به انفرادی برده بودند به بند بازگردانند؛ این اعتصاب گسترده برای هر کدام از آنها در واقع رفتن به استقبال مرگ بود و اجرای احکام این حکومت قرون وسطایی می‌توانست اجرای حکم هر کدام از آنها را به دلیل مقاومتشان، سرعت ببخشد.
در ادامه خانواده‌های آنها روز یکشنبه ۲۷ مهر با حضور در مقابل مجلس رژیم، صدای اعتراض خود را علیه سیاست‌های سرکوبگرانه و اعدام بلند کردند.

این‌ها فریاد و مقاومت علیه حکومت انسان ستیزی است که وحشیانه دست به اعدام‌های جمعی میزند بنحوی که تنها در هفته گذشته ۵۹ نفر شامل ۲ زن و یک کودک مجرم را اعدام کرده، همچنین در مهرماه ۲۳۲ زندانی را اعدام کرده است. به این ترتیب آمار اعدام‌ها در سال جاری[۱۴۰۴]‌ از ۱۰۸۷ تن گذشته است.
در همین راستا روز شنبه گذشته حکومت اعدام و جنایت یک زندانی را با اتهام حکومت ساخته ارتباط با دول متخاصم در زندان قم به دار آویخت.

حکومت اعدامی ترسان از قیام و انقلاب با سرکوب بی‌رحمانه تلاش می‌کند صدای فریاد و خیزش مردم در شهرهای ایران را خاموش کند. اما زهی خیال باطل! زندانیان محکوم به اعدام قزلحصار و خانواده‌هایشان نشان دادند که چیزی برای از دست دادن ندارند و اراده کرده‌اند چوبه‌های دار و مناسبات استبدادی را یک جا واژگون کنند.
کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام"  ضمن درود به زندانیان واحد ۲ قزلحصار که جانانه ایستادند از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری می‌خواهد که با اتخاذ اقدامات مشخص عملی و اجرایی مانع ادامه کشتار زندانیان شوند و صدای دادخواهی محکومان به اعدام باشند. اقداماتی همچون قطع روابط با این حکومت ضدبشری و تشکیل پرونده تحقیق در مورد مسئولان شکنجه و کشتار در ایران.
بی عملی در برابر جنایتهای این استبداد عریان، در عمل به معنای شریک شدن در جرم آنهاست.
تا توقف کامل اعدام‌ها، ما همچنان در «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ایستاده‌ایم و صدای زندانیان و خانواده‌های‌شان خواهیم بود و همچنان چشم امید ما به حمایت مردم شریف ایران به هر شکل ممکن و در هر کوچه و خیابان و شهر است.

اعضای کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" در هفته نودویکم روز سه‌شنبه‌ ۲۹ مهر۱۴۰۴ در ۵۲ زندان زیر در اعتصاب غذا خواهند بود:
زندان اوین، زندان قزلحصار(واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین ،زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروز آباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه ، زندان اردبیل ، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران

هفته نودویکم
سه‌شنبه ۲۹مهر ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

#هم‌اندیشی‌ـ‌چپ: موج تازه‌ی افغانستانی‌ستیزی و اخراج افغانستانی‌ها از ایران

گفت‌وگو با: علی واعظی*
گفت‌وگوگردان: سعید افشار
۱۰ مرداد ۱۴۰۴ (۱ آگوست ۲۰۲۵)

روایت تصویری:

https://youtu.be/s8XH2K_Lqs0


#جمهوری‌ـ‌اسلامی در موج تازه‌ی #افغانستانی‌ستیزی با اظهارات بی‌پایه و فاشیستی درباره‌ی اشغال موقعیت‌های شغلی، اعلام محرومیت‌ افغانستانی‌ها از حقوق شهروندی و جاسوس خواندن آنان، در هشت ماه گذشته بیش از یک میلیون تن از آن‌ها را از ایران اخراج کرده است.

ایران سال‌هاست مقصد پناهندگان افغانستانی بوده که از خشونت، آزار و اذیت و مشکلات اقتصادی در کشور خود فرار می‌کنند و با همان مشکلات در ایران مواجه‌اند.

موضوع فقط محدود به حاکمیت نیست. بخش‌هایی از جامعه با اظهارات‌ ضد افغانستانی، ابعاد هراس‌انگیزی از #نژادپرستی را آشکار می‌کنند.

این گفت‌وگو گرد محورهای زیر انجام شد:
🔷 ما و آنان؛ رویارویی دو «ما»ی برساخته از «هویت ملی» یا «هویت قومی‌مذهبی».
🔷 منشأ افغانستانی‌ستیزی چیست؟
🔷 آیا تبعیض علیه افغانستانی‌ها در ایران سامان‌مند است؟
🔷 رسانه‌ها چه نقشی در تقویت یا کاهش افغانستانی‌ستیزی و تبعیض‌های اجتماعی دارند؟
🔷 چه راه‌کارهای عملی‌ برای مقابله با این تبعیض‌ها و تغییر نگرش مردم می‌توان ارائه داد؟
🔷 سال‌گرد بازگشت طالبان به قدرت و پیوند میان بحران افغانستان با مناسبات جهانی قدرت.
🔷 «مبارزه با طالبان بدون نقد اسلام‏‌گرایی، ناسیونالیسم، امپریالیسم و سیاست هویت قومی ممکن نیست.»

* علی واعظی، پژوهش‌گر علوم انسانی و دانشجوی دوره‌ی دکترای مردم‌شناسی در مدرسه‌ی عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس‌، برای پایان‌نامه‌ی خود درباره‌ی سیاست عاملیت فرودستان در غرب کابل طی سال‌های پس از ۲۰۰۱ پژوهش می‌کند. این پژوهش شکل‌های گوناگون این عاملیت سیاسی شامل مقاومت‌های روزمره، همبستگی‌های اجتماعی، استراتژی‌های بقا و اعتراض‌های خیابانی را نیز دربر می‌گیرد.
‏* * * * * * *‏
گفت‌وگوهای قبلی در: کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام هم‌اندیشی چپ