🚩 همه چیز را متوقف کنیم

فرانسه در آستانهٔ یکی از پرتنش‌ترین لحظات تاریخ معاصر خود ایستاده است. دولت فرانسوا بایرو در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ با رأی عدم اعتماد تاریخی سقوط کرد؛ دولتی که تنها ۹ ماه پیش با وعدهٔ «نجات اقتصاد» آمد، اما با برنامهٔ ریاضتی ۴۴ میلیارد یورویی، زندگی میلیون‌ها نفر را هدف گرفت. حذف دو تعطیلی رسمی، کاهش بودجهٔ خدمات عمومی و حقوق بازنشستگان، بایرو را به چهره‌ای منفور بدل کرد و شعله‌های خشم اجتماعی را برافروخت.

در این بستر، فراخوان «Bloquons tout» (همه‌چیز را متوقف کنیم) از دل شبکه‌های اجتماعی بیرون آمد؛ حرکتی بی‌رهبر، افقی و غیرمتمرکز که خیلی زود از حاشیه به متن آمد. برخلاف جلیقه‌زردها، این بار اتحادیه‌های قدرتمند کارگری و احزاب چپ، از همان ابتدا حمایت خود را اعلام کردند. خشم علیه نابرابری و سیاست‌های نئولیبرالی هشت‌سالهٔ ماکرون، بنزینی بود که این آتش را شعله‌ورتر کرد.

امروز ۱۰ سپتامبر، فرانسه در حال فلج شدن است. خیابان‌ها، بزرگراه‌ها، ایستگاه‌های قطار و حتی ورودی‌های بنادر توسط معترضان از صبح زود مسدود شده است. پلیس با ۸۰هزار نیرو، از جمله ۶هزار نفر در پاریس، در آماده‌باش کامل قرار داشت. تنها در پایتخت، تا کنون ۷۵ بازداشت گزارش شده است؛ اما گستردگی اعتراضات به‌حدی بود که هیچ‌کس نتوانست ادعا کند اوضاع تحت کنترل است.

حقیقت این است که مسأله دیگر بایرو نیست؛ ماکرون و کل نظامی است که او نمایندگی می‌کند: نئولیبرالیسمی که ثروتمندان را معاف از مالیات کرده، مزدبگیران را له و لورده کرده و حتی دموکراسی صوری را در بن‌بست گرفتار کرده است. امروز فرانسه در عین رکوردشکنی در تعداد میلیونرها، با بالاترین نرخ فقر دهه‌های اخیر دست‌وپنجه نرم می‌کند. این تناقض، جنبش «Bloquons tout» را از یک اعتراض ساده می‌تواند به یک خیزش اجتماعی بدل کند.

آینده روشن نیست؛ شاید دولت جدیدی شکل بگیرد، شاید انتخابات زودهنگام در راه باشد. اما یک چیز قطعی است: پس از سقوط دولت در مجلس، اکنون خیابان یکی از نیروهای اصلی است. و اگر صدای این خیابان با اتحادیه‌ها، جنبش‌های زیست‌محیطی و عدالت اجتماعی گره بخورد، ممکن است فرانسه وارد فصل تازه‌ای از تاریخ سیاسی خود شود؛ فصلی که با یک فراخوان ساده آغاز شد: همه‌چیز را متوقف کنیم.

@collective98

🚩 «تداوم سرکوب: بازداشت مهرنگ بلوچ ۱۵ روز دیگر تمدید شد»

روز پنجشنبه، دادگاه ضدتروریسم کویته به درخواست پلیس، بازداشت دکتر مهرنگ بلوچ، رئیس کمیته همبستگی بلوچ (BYC)، و چند عضو دیگر این گروه — از جمله ببو بلوچ، صبغت‌الله شاه‌جی، گل‌زادی بلوچ و ببِرگ بلوچ — را برای ۱۵ روز دیگر تمدید کرد.

مهرنگ بلوچ از ۲۲ مارس ۲۰۲۵ به اتهام «حمله به بیمارستان غیرنظامی کویته» و «تحریک مردم به خشونت» در بازداشت است. او ابتدا تحت قانون حفظ نظم عمومی (MPO) بازداشت شد و از آن زمان، بازداشت او چندین بار تمدید شده است. علاوه بر این، پرونده‌هایی علیه او بر اساس قانون ضدتروریسم و قانون جزایی پاکستان تشکیل شده و ماه گذشته دادگاه کراچی حکم جلب بدون وثیقه برای او صادر کرد.

در تحولی مرتبط، ایمان زینب مزاری، وکیل مدافع این پرونده و فعال حقوق بشر، روز پنجشنبه در دادگاه عالی اسلام‌آباد با قاضی سرفراز دوگر مشاجره لفظی پیدا کرد. قاضی او را به دلیل ادعای استفاده از لفظ «دیکتاتور» تهدید به پیگرد به جرم توهین به دادگاه کرد. مزاری ضمن دفاع از حق آزادی بیان خود تأکید کرد که انتقاداتش نباید بر روند رسیدگی به پروندهٔ موکلش، مهرنگ بلوچ، تأثیر بگذارد.

🚩 ۱۸ سال حبس ابد؛ زینب جلالیان هنوز ایستاده است

زینب جلالیان، زندانی سیاسی کُرد که طولانی‌ترین دوران حبس ابد را در میان زنان زندانی سیاسی ایران می‌گذراند، در تماسی تلفنی از زندان مرکزی یزد، صدای خود را به گوش مردم رساند.

زینب جلالیان، تنها زن محکوم به حبس ابد در ایران، پس از سال‌ها تبعید و محرومیت از درمان، از زندان یزد تماس گرفت. او نمادی از مقاومت در برابر سرکوب و بی‌عدالتی است؛ زنی که صدایش خاموش نشده، حتی در میانه درد، بیماری و سال‌ها محرومیت از دیدار خانواده. روایت او یادآور سرنوشت صدها زندانی سیاسی است که در سکوت رسانه‌ای، هر روز با فشار و محدودیت‌های طاقت‌فرسا دست و پنجه نرم می‌کنند

@collective98

🚩 سرود ژینا
کاری از "پروژه روجا" از مازندران

منبع : ما آن راه سوم هستیم.

"ژینا هنوز زنده است...
دستان ما را می‌گیرد و به میدان فرانسه می‌خواند
کردستان تا مازندران لبریز است از نغمه های تو
ستاره صبح طلوع خواهد کرد
و خواهد شکست گردن شب را..."

@collective98

🟣 یورش گارد زندان قرچک به بند زنان سیاسی و تهدید زندانیان


صبح امروز ۲۳ شهریور ۱۴۰۴، با دستور #صغری_خدادادی رئیس زندان، نیروهای گارد ویژه زندان قرچک ورامین شامل تعداد زیادی مأمور مرد و زن به بند زنان زندانی سیاسی یورش بردند. مأموران قصد داشتند زندانیان را به اجبار از اتاق‌ها خارج کرده و به هواخوری منتقل کنند تا به بهانه «بازرسی» کف زمین بند را مورد بررسی قرار دهند.

این اقدام با مقاومت زنان زندانی سیاسی مواجه شد و آنان با اعتراض و سر دادن شعار مانع از اجرای کامل این طرح شدند. بنا بر گزارش‌ها، مسئولان زندان پس از ناکامی در این یورش، زندانیان را تهدید به قطع تلفن و ملاقات کردند.

♦️کیوان مهتدی، همسر زندانی سیاسی آنیشا اسدالهی، در واکنش به این رویداد در استوری اینستاگرام نوشت:
«نه تنها بعد از وضعیت جنگی زندانیان را آزاد نکرده‌اند، نه تنها هم‌زمان با مردان آنها را به اوین بازنگردانده‌اند، بلکه در وضعیت تبعید بعد از جنگ، به اشکال مختلف انتقام شکست‌های کلان خود را از زنان زندانی سیاسی می‌گیرند.»

♦️مریم یحیوی، زندانی سیاسی سابق، نیز در استوری خود نوشت:

«نزدیک سه ماه است که زنان زندانی سیاسی اوین به قرچک منتقل شده‌اند و در شرایط بسیار سخت نگهداری می‌شوند. امروز گفتند می‌خواهیم کف زمین را بازرسی کنیم، شاید تونل زده باشید! فیلم زیاد دیده‌اید یا زندانی سیاسی را نمی‌شناسید؟»

صغری خدادادی، #شکنجه‌گر_قرچک که سابقه‌ی فراوانی در صدور دستور حمله به بند زنان زندانی سیاسی و اعمال سرکوب و فشار حداکثری بر تمامی زندانیان را دارد، باز هم دست به جنایت زده است. حمله‌ی امروز ماموران به بند و سعی در تفتیش وسایل زندانیان تبعیدی اوین به قرچک، بخشی از ستم روزمره و جنایات انجام شده در این زندان است.


صغری خدادادی در قبال رفتار وحشیانه و دور از شان انسانی با زندانیان زندان قرچک، به هیچ نهادی پاسخگو نیست و چه بسا، نیروی خدوم و مورد تقدیر سازمان امور زندان‌هاست. این فاجعه، روندی پر تکرار و همیشگی در زندان‌های سراسر کشور است، اما وقوع آن در سوله‌های غیرقابل سکونت و وضعیت اسف‌بار زندان قرچک، ستمی مضاعف و دوچندان است.

#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری


@bidarzani

🚩 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»در هفته هشتادوششم در ۵۲ زندان مختلف

با فرا رسیدن سالگرد اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، روزی که ارکان حکومت ولایت فقیه را به لرزه درآورد، یاد ژینا امینی و تمامی جانباختگان آن جنبش بزرگ و دوران ساز را گرامی می داریم. قیامی که حکومت استبدادی تنها با گشودن گلوله به روی جوانان و زنان و شلیک به چشمان معترضان به ظاهر توانست آن را سرکوب کند اما مقاومت در کوچه ها و خیابان ها همچنان ادامه دارد.
حکومت چنان از قیام به وحشت افتاد که چاره ای جز نشان دادن ماهیت غیرانسانی خود نداشت. به طوری که بعد از خیزش مردمی ۱۴۰۱ بطور دهشتناکی احکام اعدام را شدت بخشید و از آن زمان تاکنون در این سه سال، بیش از ۳۱۷۵ تن را تنها با چوبه دار به قتل رسانده که ۴۹ تن از آنها زندانیان سیاسی - عقیدتی بوده و ۹۵ تن نیز از زنان بوده اند؛ همچنین در هفته گذشته دست‌کم ۳۴ زندانی اعدام شده‌اند و از ابتدای شهریور تا کنون بیش از ۱۲۶ تن به دار آویخته شده‌اند؛ آماری که هر روز فاجعه انسانی و نقض حقوق بشر در ایران را بیشتر نمایان می‌سازد و مسئولیت جامعه جهانی و همه آزادی‌خواهان را در حمایت از مبارزه علیه اعدام‌های بی‌رحمانه سنگین‌تر می‌کند.

همچنین جا دارد یادی کنیم از پهلوان نوید افکاری که روز ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ به دار آویخته شد و جان خود را فدای راه آزادی و عدالت کرد. این همه جانفشانی در اعتراضات دی۹۶ ، آبان ۹۸ و ۴۰۱ نشان داد که مردم ایران هرگز تسلیم سرکوب و ستم نخواهند شد.

کارزار " سه‌شنبه‌های نه به اعدام" صدور حکم اعدام برای پژمان توبره ریزی به اتهام ساختگی «افساد فی‌الارض» و ناصر بکر زاده زندانی کُرد به اتهام‌ امنیتی را شدیداً محکوم می‌کند و همه فعالان حقوق بشری و جامعه را برای مقابله با این حکم غیرقانونی و ناعادلانه فرا می‌خواند.

ما به عنوان اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ضمن همدردی با مردم شریف و معدن کاران ستمدیده شهرستان سقز و خانواده محمد رشیدی که شب گذشته توسط نیروهای سرکوبگر حکومت به قتل رسید، اعلام می‌کنیم که تا لغو کامل مجازات اعدام و برقراری عدالت واقعی در ایران از پا نخواهیم نشست و این صدای رسای عدالت‌خواهی و دفاع از حقوق و کرامت انسانی را هر هفته با قدرت بیشتری فریاد خواهیم زد.

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام سه‌شنبه ۲۵ شهریور۱۴۰۴ در هفته هشتادوششم در ۵۲ زندان زیر در اعتصاب غذا خواهند بود:
زندان اوین، زندان قزلحصار (واحد ۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین ،زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز ، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران

هفته هشتادوششم
۲۵ شهریور ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collctive98