🚩 ترامپ دوم:
جنگ تجاری جهانی شده است

ترجمه‌ی کلکتیو۹۸

چگونگی رابطه اقتصادی آمریکا و چین در شرایط اعلام جنگ تجاری و دورنمای این روابط

مقدمه کلکتیو ٩۸:

آنچه می‌خوانید مطلبی است که سایت چوانگ منتشر کرده است که توسط کلکتیو ترجمه شده. این سایت عمدتا مقالاتی را در توضیح و تحلیل مسائل چین (از سیاست‌های خرد و کلان دولت تا مقاومت و مبارزات سیاسی و اجتماعی بخش‌های گوناگون مردم) به دو زبان انگلیسی و چینی منتشر می‌کند. موضوع نوشته زیر، چگونگی رابطه اقتصادی آمریکا و چین در شرایط اعلام جنگ تجاری و دورنمای این روابط است. این بررسی که بر متن وضعیت عمومی نظام جهانی سرمایه‌داری و بحران‌هایش انجام شده، تلاشی است برای پرتو انداختن بر محدودیت‌ها و موانع پیش‌پای قدرت‌های استثمارگر رقیب و تاکیدی است بر پتانسیل‌ها و فرصت‌های رهایی‌بخش.


کل متن را میتوانید در این پی دی اف بخوانید

@collective98

🚩 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۱ زندان مختلف در هفته هشتادوچهارم

پیوستن زندان لنگرود قم به "کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام"

در آستانه چهلمین روز اعدام بزدلانه مهدی حسنی و بهروز احسانی هستیم؛ دو زندانی سیاسی اعدام شده که همچنان پس از ۳۶ روز، خانواده و دوستانشان از محل دفن آن‌ها بی‌خبرند. این رفتار غیرانسانی که معنایی جز ناپدیدسازی قهری و شکنجه خانواده جانباختگان ندارد، بخشی از الگوی مستمر نقض حقوق بشر و حقوق خانواده‌های داغدار در ایران است.
اعدام‌های گسترده و بی‌رحمانه‌ای که هر هفته در کشور ما رقم می‌خورد، با آمار نگران‌کننده‌ی ۳۹ اعدام، شامل ۲ زن زندانی در هفته گذشته و ۷۰۴ اعدام در سال جاری[۱۴۰۴] ، نه تنها نقض آشکار حقوق بنیادین بشر است، بلکه نشانگر سرکوب خونین مردم و تلاش حکومت برای حفظ قدرت از طریق ترساندن و خاموش کردن صدای آزادی و عدالت‌خواهی است.
با وجود همه این‌ها، باور داریم که جای قربانیان این ظلم‌ها نه در خاک فراموشی، بلکه در قلب تک‌تک ایرانیان آزاده است. خون آنان همچنان در رگ‌های جوانان جوشان و جاری است و راه آن‌ها چراغ امید برای آینده‌ای بدون اعدام و خشونت خواهد بود.

با پیوستن جمعی از زندانیان زندان لنگرود قم در هفته هشتادوچهارم به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، آمار زندان‌هایی که در کارزار مشارکت دارند به ۵۱ زندان افزایش یافت و این همه نشان از مقاومت گسترده زندانیان و جامعه در مقابله با اعدام است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» مصمم است تا لغو کامل احکام اعدام در ایران و تضمین احترام به حقوق بشر و عدالت، صدای خانواده‌های داغدار، زندانیان و همه مردم آزادی‌خواه باشد.

در پایان، این کارزار فقدان یکی از همراهان و حامیان کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" (اقای ولی دانشورکار پدر زندانی سیاسی شاهرخ دانشورکار که حضوری موثر در تجمعات داشتند) را به خانواده محترم ایشان و همه حامیان و اعضای کارزار، صمیمانه تسلیت می‌گوید.

کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" سه‌شنبه ۱۱ شهریور در ۵۱ زندان زیر در هفته هشتادوچهارم در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین، زندان قزلحصار(واحد ۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبد کاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان لنگرود قم

هفته هشتادوچهارم
۱۱شهریور ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

🔴 گزارش اکسیون سه‌شنبه‌های «نه به اعدام» – ۲ سپتامبر ۲۰۲۵ / ۱۱ شهریور ۱۴۰۴

✊ این هفته، هشتادوچهارمین سه‌شنبه‌ی کارزار «نه به اعدام» در حالی برگزار شد که:

🔸 بیانیه‌ی رسمی کارزار
بر اساس گزارش‌های رسمی، تنها در هفته‌ی گذشته ۳۹ زندانی – از جمله دو زن – اعدام شدند و آمار اعدام‌ها در سال جاری به ۷۰۴ نفر رسیده است.
خانواده‌های جانباختگان همچنان در بی‌خبری و درد مضاعف، حتی از محل دفن عزیزانشان، رنج می‌برند. این بخشی از سیاست ناپدیدسازی قهری و شکنجه‌ی سیستماتیک حکومت اعدامی است.
با این وجود، مقاومت ادامه دارد: در هفته‌ی جاری، زندان لنگرود قم نیز به کارزار پیوست و شمار زندان‌های همبسته به ۵۱ زندان رسید.

🔸اطلاع‌رسانی مهم: تغییر محل آکسیون‌ها
پس از ۹ ماه حضور مستمر در پلاس دو لا مونه، از این هفته آکسیون‌های ما به سنترال (ایستگاه مرکزی بروکسل) منتقل شد.
این تغییر مکان نشانه‌ی گسترش و تثبیت دستاوردهای جمعی ماست. اکنون، هر سه‌شنبه، ساعت ۱۸ تا ۱۹ در سنترال، صدای «نه به اعدام» و «نه به جنگ» را رساتر از پیش فریاد خواهیم زد.

🔸دستاورد سیاسی: همبستگی بی‌سابقه با رفقای اسرائیلی ضدصهیونیست
نقطه‌ی عطف این هفته، همراهی یک گروه از شهروندان اسرائیلی مترقی و ضدصهیونیست با ما بود.
این رفقا که پیش‌تر در بروکسل حرکت اعتراضی «راهپیمایی به‌سوی غزه» را سازماندهی کرده بودند، روز سه‌شنبه کنار ما ایستادند. آنان با کوبیدن بر ظرف‌های خالی، صدای گرسنگی و محاصره‌ی غزه را به خیابان آوردند و شعارهایی چون:
ـ «من یک اسرائیلی‌ام؛ اسرائیل را همین حالا متوقف کنید!»
ـ «من یک اسرائیلی‌ام؛ اما باعث افتخار نیست!»
ـ «مسلح‌کردن اسرائیل را متوقف کنید!»
ـ «از رودخانه تا دریا، فلسطین آزاد باید گردد!»
را طنین‌انداز کردند.
این همگرایی کم‌سابقه، لحظه‌ای تاریخی در پیوند جنبش‌های مترقی ایران و اسرائیل بود: ضد جمهوری اسلامی، ضد صهیونیسم، ضد جنگ و ضد هرگونه سرکوب.

🔸 واکنش‌ها و گفت‌وگوهای مردم
بسیاری با شنیدن سرودهای انترناسیونالیستی ضدجنگ، مثل سرود سوئدی «ویوا فلسطینا»، به ما پیوستند.
رهگذران با کنجکاوی درباره‌ی وضعیت زندانیان سیاسی ایران پرسیدند؛ وقتی دیدند زنان و جوانان در خطر اعدام‌اند، شوکه شدند.
برخی گفتند باید ضدیت با اسرائیل در آکسیون‌هایمان پررنگ‌تر شود؛ ما توضیح دادیم که با وجود کمبود امکانات، این کمبود را در هفته‌های آینده جبران خواهیم کرد.
بحث‌های جدی در گرفت: چرا نیروهای ایرانی ضد جمهوری اسلامی هستند؟ پاسخ ما روشن بود: هیچ حکومت سرکوبگر و جنگ‌طلبی – از جمله جمهوری اسلامی – نمی‌تواند مدافع واقعی مردم فلسطین باشد.

✅ سه‌شنبه‌ی این هفته، نه فقط یک تجمع، که نقطه‌عطفی در همبستگی بین‌المللی بود؛ همبستگی‌ای علیه اعدام، علیه جنگ امپریالیستی اسرائیل، علیه نسل‌کشی، علیه جمهوری اسلامی و همه نظام‌های سرکوبگر.
این دستاورد جمعی، امید ما را برای گسترش جبهه مقاومت مردمی در خیابان‌های جهان، بیش از پیش تقویت کرد.

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#woman_life_freedom_from_iran_to_palestain

@revcollectivewlfbe

https://t.me/revcollectivewlfbe/262?single

🚩 زبه کومله: روایت یکی از زنان پیشمرگه کومله

این متن از فاطمه‌کریمی، پیشتر در سایت ناوخت منتشر شده، که با تغییراتی محدود و با اجازه‌ی نگارنده، در کلکتیو ۹۸ بازنشر می‌شود.

فرازی از متن:

«من ذبیده زبیحی هستم. در سال ۱۳۳۶ در یکی از روستاهای مریوان به نام «بیساران» در خانواده ای فقیر، مذهبی و زحمت کش به دنیا آمدم. پنج خواهر و دو برادر بودیم. در روستای محروم ما که به کلی از هر نوع امکانات و تسهیلاتی محروم بود دختران نمی توانستند درس بخوانند و ازدواج زودهنگام سرنوشت اکثریت آنها بود. من هم مثل بسیاری از دختران روستا بدون آن که حتی یک کلاس هم درس خوانده باشم در ۱۳ سالگی با یکی از پسران روستا ازدواج کردم. شانس آوردم که با یکی از مردان خوب و مهربان روستا ازدواج کردم. در روابط خانوادگی ام مشکلی نداشتم و خیلی زود بچه دار شدم. ثمره این ازدواج ۵ بچه بود. نه متاهل بودن و نه داشتن چند کودک خردسال مانع از آن نشدند که من هم مثل بسیاری از زنان کرد و غیرکرد در سال های بعد از انقلاب راه سیاست را در پیش نگیرم. زندگی سیاسی و خصوصی من در فردای بعد از انقلاب با کومله پیوند خورد و تا امروز هم ادامه دارد».

متن کامل را در اینجا بخوانید👇🏾
http://bit.ly/463hXon

🚩 گسترش کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام"
با پیوستن زندان سبزوار به ۵۲ زندان در هفته هشتاد و پنجم

با قلبی آکنده از اندوه بار دیگر شاهد اجرای اعدام‌های ظالمانه‌ای هستیم که نه تنها حقوق انسانی و قانونی زندانیان را نقض می‌کند، بلکه وجدان بیدار جامعه را جریحه‌دار می‌سازد.
اعدام بی‌رحمانه و ضدانسانی مهران بهرامیان، زندانی سیاسی در شهرستان سمیرم، نه تنها یک فرد را از حق زندگی محروم کرد، بلکه آتشی از خشم و اعتراض را در دل خانواده و مردم شریف این شهر روشن نمود. اعتصاب عزتمندانه مغازه‌داران و مردم عدالتخواه سمیرم، گواهی است بر این حقیقت که مردم ما در برابر این جنایات سکوت نخواهند کرد و تا احقاق حقوق خود به مبارزه ادامه خواهند داد.
در اقدام جنایتکارانه دیگر دیکتاتور مذهبی حاکم، در سکوت خبری دو زندانی عقیدتی اهل سنت با اسامی اسکندر بازماندگان و محمد کاشفی را در زندان عادل آباد شیراز به دار آویخت.
آمارهای دردناک نشان می‌دهد که از ابتدای شهریورماه تاکنون، ۹۲ زندانی از جمله ۴ زن ، اعدام شده‌اند حکومت اعدامی تنها در هفته گذشته جان 46 تن را گرفته است. بنابر آمار از ابتدای سال ۱۴۰۴ تاکنون ۷۵۶ تن اعدام شده اند  که از این تعداد حکم  ۱۰۰ تن در زندان قزلحصار اجرا شده است به عبارتی بیش از ۱۳ درصد اعدام ها در زندان قزلحصار بوده است.

طبق اخبار رسیده جمعی از زندانیان زندان سبزوار در اعتراض به موج اعدام‌های حکومت اعلام کرده اند که از این هفته به کارزار" سه‌شنبه‌های نه به اعدام" می‌پیوندند و هر سه‌شنبه در اعتصاب غذا خواهند بود.
اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» با تمام وجود اعلام می‌کنند که:
اعدام ابزاری برای نقض آشکار حقوق بشر و سرکوب آزادی‌هاست.
و خواستار توقف فوری و کامل اعدام‌ها در سراسر کشور هستند.
صدای کارزار صدای همبستگی و حمایت از تمامی قربانیان سیاست‌های غیرانسانی در ایران است و تا تحقق عدالت، آزادی و احترام به حقوق بشر و کرامت انسانی این صدا در زندان ها تکثیر خواهد شد. ما از تمامی انسان‌های شریف و آزادی‌خواه دعوت می‌کنیم با الگو قرار دادن خانواده های دادخواه و مردم شریف سمیرم، در هر شهر و هر خیابان پرچم نه به اعدام را به اهتزاز در آورند.
زندگی حق بنیادین هر انسان است، و هیچ حکومتی حق ندارد آن را از کسی سلب کند. به احترام خون‌های ریخته شده، به احترام خانواده‌هایی که در غم و اندوه غوطه‌ورند باید فریاد زد : نه به اعدام، نه به دیکتاتوری و سرکوب، آری به عدالت و حاکمیت مردم.

اعضای کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" سه‌شنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۴ در هفته هشتادوپنجم در ۵۲ زندان زیر در اعتصاب غذا خواهند بود:
زندان اوین، زندان قزلحصار(واحد ۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج ، زندان کامیاران و زندان سبزوار

هفته هشتادوپنجم
سه‌شنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

🚩 همه چیز را متوقف کنیم

فرانسه در آستانهٔ یکی از پرتنش‌ترین لحظات تاریخ معاصر خود ایستاده است. دولت فرانسوا بایرو در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ با رأی عدم اعتماد تاریخی سقوط کرد؛ دولتی که تنها ۹ ماه پیش با وعدهٔ «نجات اقتصاد» آمد، اما با برنامهٔ ریاضتی ۴۴ میلیارد یورویی، زندگی میلیون‌ها نفر را هدف گرفت. حذف دو تعطیلی رسمی، کاهش بودجهٔ خدمات عمومی و حقوق بازنشستگان، بایرو را به چهره‌ای منفور بدل کرد و شعله‌های خشم اجتماعی را برافروخت.

در این بستر، فراخوان «Bloquons tout» (همه‌چیز را متوقف کنیم) از دل شبکه‌های اجتماعی بیرون آمد؛ حرکتی بی‌رهبر، افقی و غیرمتمرکز که خیلی زود از حاشیه به متن آمد. برخلاف جلیقه‌زردها، این بار اتحادیه‌های قدرتمند کارگری و احزاب چپ، از همان ابتدا حمایت خود را اعلام کردند. خشم علیه نابرابری و سیاست‌های نئولیبرالی هشت‌سالهٔ ماکرون، بنزینی بود که این آتش را شعله‌ورتر کرد.

امروز ۱۰ سپتامبر، فرانسه در حال فلج شدن است. خیابان‌ها، بزرگراه‌ها، ایستگاه‌های قطار و حتی ورودی‌های بنادر توسط معترضان از صبح زود مسدود شده است. پلیس با ۸۰هزار نیرو، از جمله ۶هزار نفر در پاریس، در آماده‌باش کامل قرار داشت. تنها در پایتخت، تا کنون ۷۵ بازداشت گزارش شده است؛ اما گستردگی اعتراضات به‌حدی بود که هیچ‌کس نتوانست ادعا کند اوضاع تحت کنترل است.

حقیقت این است که مسأله دیگر بایرو نیست؛ ماکرون و کل نظامی است که او نمایندگی می‌کند: نئولیبرالیسمی که ثروتمندان را معاف از مالیات کرده، مزدبگیران را له و لورده کرده و حتی دموکراسی صوری را در بن‌بست گرفتار کرده است. امروز فرانسه در عین رکوردشکنی در تعداد میلیونرها، با بالاترین نرخ فقر دهه‌های اخیر دست‌وپنجه نرم می‌کند. این تناقض، جنبش «Bloquons tout» را از یک اعتراض ساده می‌تواند به یک خیزش اجتماعی بدل کند.

آینده روشن نیست؛ شاید دولت جدیدی شکل بگیرد، شاید انتخابات زودهنگام در راه باشد. اما یک چیز قطعی است: پس از سقوط دولت در مجلس، اکنون خیابان یکی از نیروهای اصلی است. و اگر صدای این خیابان با اتحادیه‌ها، جنبش‌های زیست‌محیطی و عدالت اجتماعی گره بخورد، ممکن است فرانسه وارد فصل تازه‌ای از تاریخ سیاسی خود شود؛ فصلی که با یک فراخوان ساده آغاز شد: همه‌چیز را متوقف کنیم.

@collective98

🚩 «تداوم سرکوب: بازداشت مهرنگ بلوچ ۱۵ روز دیگر تمدید شد»

روز پنجشنبه، دادگاه ضدتروریسم کویته به درخواست پلیس، بازداشت دکتر مهرنگ بلوچ، رئیس کمیته همبستگی بلوچ (BYC)، و چند عضو دیگر این گروه — از جمله ببو بلوچ، صبغت‌الله شاه‌جی، گل‌زادی بلوچ و ببِرگ بلوچ — را برای ۱۵ روز دیگر تمدید کرد.

مهرنگ بلوچ از ۲۲ مارس ۲۰۲۵ به اتهام «حمله به بیمارستان غیرنظامی کویته» و «تحریک مردم به خشونت» در بازداشت است. او ابتدا تحت قانون حفظ نظم عمومی (MPO) بازداشت شد و از آن زمان، بازداشت او چندین بار تمدید شده است. علاوه بر این، پرونده‌هایی علیه او بر اساس قانون ضدتروریسم و قانون جزایی پاکستان تشکیل شده و ماه گذشته دادگاه کراچی حکم جلب بدون وثیقه برای او صادر کرد.

در تحولی مرتبط، ایمان زینب مزاری، وکیل مدافع این پرونده و فعال حقوق بشر، روز پنجشنبه در دادگاه عالی اسلام‌آباد با قاضی سرفراز دوگر مشاجره لفظی پیدا کرد. قاضی او را به دلیل ادعای استفاده از لفظ «دیکتاتور» تهدید به پیگرد به جرم توهین به دادگاه کرد. مزاری ضمن دفاع از حق آزادی بیان خود تأکید کرد که انتقاداتش نباید بر روند رسیدگی به پروندهٔ موکلش، مهرنگ بلوچ، تأثیر بگذارد.

🚩 ۱۸ سال حبس ابد؛ زینب جلالیان هنوز ایستاده است

زینب جلالیان، زندانی سیاسی کُرد که طولانی‌ترین دوران حبس ابد را در میان زنان زندانی سیاسی ایران می‌گذراند، در تماسی تلفنی از زندان مرکزی یزد، صدای خود را به گوش مردم رساند.

زینب جلالیان، تنها زن محکوم به حبس ابد در ایران، پس از سال‌ها تبعید و محرومیت از درمان، از زندان یزد تماس گرفت. او نمادی از مقاومت در برابر سرکوب و بی‌عدالتی است؛ زنی که صدایش خاموش نشده، حتی در میانه درد، بیماری و سال‌ها محرومیت از دیدار خانواده. روایت او یادآور سرنوشت صدها زندانی سیاسی است که در سکوت رسانه‌ای، هر روز با فشار و محدودیت‌های طاقت‌فرسا دست و پنجه نرم می‌کنند

@collective98

🚩 سرود ژینا
کاری از "پروژه روجا" از مازندران

منبع : ما آن راه سوم هستیم.

"ژینا هنوز زنده است...
دستان ما را می‌گیرد و به میدان فرانسه می‌خواند
کردستان تا مازندران لبریز است از نغمه های تو
ستاره صبح طلوع خواهد کرد
و خواهد شکست گردن شب را..."

@collective98

🟣 یورش گارد زندان قرچک به بند زنان سیاسی و تهدید زندانیان


صبح امروز ۲۳ شهریور ۱۴۰۴، با دستور #صغری_خدادادی رئیس زندان، نیروهای گارد ویژه زندان قرچک ورامین شامل تعداد زیادی مأمور مرد و زن به بند زنان زندانی سیاسی یورش بردند. مأموران قصد داشتند زندانیان را به اجبار از اتاق‌ها خارج کرده و به هواخوری منتقل کنند تا به بهانه «بازرسی» کف زمین بند را مورد بررسی قرار دهند.

این اقدام با مقاومت زنان زندانی سیاسی مواجه شد و آنان با اعتراض و سر دادن شعار مانع از اجرای کامل این طرح شدند. بنا بر گزارش‌ها، مسئولان زندان پس از ناکامی در این یورش، زندانیان را تهدید به قطع تلفن و ملاقات کردند.

♦️کیوان مهتدی، همسر زندانی سیاسی آنیشا اسدالهی، در واکنش به این رویداد در استوری اینستاگرام نوشت:
«نه تنها بعد از وضعیت جنگی زندانیان را آزاد نکرده‌اند، نه تنها هم‌زمان با مردان آنها را به اوین بازنگردانده‌اند، بلکه در وضعیت تبعید بعد از جنگ، به اشکال مختلف انتقام شکست‌های کلان خود را از زنان زندانی سیاسی می‌گیرند.»

♦️مریم یحیوی، زندانی سیاسی سابق، نیز در استوری خود نوشت:

«نزدیک سه ماه است که زنان زندانی سیاسی اوین به قرچک منتقل شده‌اند و در شرایط بسیار سخت نگهداری می‌شوند. امروز گفتند می‌خواهیم کف زمین را بازرسی کنیم، شاید تونل زده باشید! فیلم زیاد دیده‌اید یا زندانی سیاسی را نمی‌شناسید؟»

صغری خدادادی، #شکنجه‌گر_قرچک که سابقه‌ی فراوانی در صدور دستور حمله به بند زنان زندانی سیاسی و اعمال سرکوب و فشار حداکثری بر تمامی زندانیان را دارد، باز هم دست به جنایت زده است. حمله‌ی امروز ماموران به بند و سعی در تفتیش وسایل زندانیان تبعیدی اوین به قرچک، بخشی از ستم روزمره و جنایات انجام شده در این زندان است.


صغری خدادادی در قبال رفتار وحشیانه و دور از شان انسانی با زندانیان زندان قرچک، به هیچ نهادی پاسخگو نیست و چه بسا، نیروی خدوم و مورد تقدیر سازمان امور زندان‌هاست. این فاجعه، روندی پر تکرار و همیشگی در زندان‌های سراسر کشور است، اما وقوع آن در سوله‌های غیرقابل سکونت و وضعیت اسف‌بار زندان قرچک، ستمی مضاعف و دوچندان است.

#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری


@bidarzani