🚩 جان‌باختن یکی از فعالان محیط‌زیست کردستان در پی سوختگی حین مهار آتش‌سوزی آبیدر در سنندج

در غیاب دولت، فعالین محیط زیست به قیمت جانشان از طبیعت محافظت می‌کنند


حمید مرادی، از فعالان برجسته محیط‌زیست و از اعضای اصلی انجمن محیط زیستی شنه‌ی نوژین کردستان، در پی شدت جراحات ناشی از سوختگی در بیمارستان کوثر سنندج جان خود را از دست داد.

او روز گذشته به همراه پنج فعال دیگر برای مهار آتش‌سوزی در ارتفاعات آبیدر سنندج تلاش می‌کرد که دچار حادثه و سوختگی شدید شد. علی‌رغم تلاش کادر درمان، مرادی ساعاتی پس از انتقال به بیمارستان، جان باخت.

این حادثه بار دیگر نشان داد که فعالان محیط‌زیست، بدون امکانات و حمایت کافی و در غیاب هر شکلی از مسئولیت پذیری سیستماتیک حاکمیت، در خط مقدم دفاع از طبیعت، جان خود را به خطر می‌اندازند و شهید می‌شوند.

#شهید_محیط_زیستی
#کردستان


@collective98

🟣 هم اینک، راهپیمایی اعتراضی مردم خشکبیجار گیلان در پی قطع مکرر آب و برق


به گزارش کانون حقوق بشر ایران: «ظهر امروز شنبه ۴ مرداد، خیابان‌های شهر خشکبیجار صحنه‌ راهپیمایی اعتراضی گسترده‌ شهروندان خشمگین بود. مردم به ستوه آمده از قطعی‌های مکرر و طولانی‌مدت آب و برق، به خیابان آمدند و با سردادن شعارهایی چون: «آب، برق، زندگی، حق مسلم ماست»، «بی‌عرضه مسئول نمی‌خوایم» و «مرگ بر بی‌کفایتی» اعتراض خود را آشکارا بیان کردند».

♦️ #بیدارزنی: بعد از اعتراضات مردم سبزوار مقابل فرمانداری، شعاردهی شبانه‌ی مردم در مناطق تهران، پردیس، کرج و‌…، ظهر امروز جمعیتی بالغ بر ۳۰۰ نفر که درصد قابل توجهی از آنان‌ را #زنان تشکیل میدهند، با حضور در خیابان‌های خشکبیجار، اعتراض خود را علیه بی‌آبی، بی ‌برقی و ساقط شدن حیات و زندگی خود در وضعیت کنونی اعلام کردند.

♦️این جمعیت گسترده هم‌اینک به سوی ساختمان شهرداری در حرکتند.

پایان این رنج هر روزه که نتیجه‌ی سالها چپاول، استثمار منابع طبیعی و سرکوب هر صدای مخالفی بوده است، جز با اتحاد و باور به ضرورت تعیین حق سرنوشت به دستان مردم، میسر نمی‌شود.

#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری

@bidarzani

تشییع جنازه پیکر طاها رضایی جوان ایرانی-افغانستانی که با دستان بسته از خاک دماوند بیرون آمد

پیکر طاها رضایی، جوان ۱۸ ساله  پس از چند روز بی‌خبری، در باغی واقع در همند مرانک منطقه آبسرد دماوند کشف شد. او صبح روز چهارشنبه، ۱۱ تیرماه برای کار با بیل مکانیکی از خانه خارج شد و تماس آخرش با مادر، کوتاه و پر از نگرانی بود؛ ساعاتی بعد تلفنش خاموش  و او ناپدید شد. سرانجام یک شب بعد   پلیس با حضور در محل، جسد طاها که در باغی دفن شده بود را کشف کرد. براساس گزارش‌ها و گفته‌های مشاهدان عینی، دست‌های مقتول را بسته و سرش را از بدنش جدا  کردند؛ بخشی از جسد نیز از زیر خاک بیرون مانده بود.

شمار قربانیان نژادپرستی افغانستان ستیزانه در ایران بعد از جنگ و به دنبال سیاست‌های فاشیستی اخراج اجباری حکومت، به طرز چشمگیری بالا رفته.

قربان مجاهد نوجوان ۱۸ ساله افغانستانی و اهل دایکندی نیز اخیرا در شامگاه ۱۳ تیر ۱۴۰۴، پس از خروج از سالن فوتبال در منطقه قلعه میر تهران توسط چهار ایرانی نژادپرست مورد حمله قرار گرفت و از بالای پل عابر پیاده به پایین پرتاب شد. او که کارگر یک کارخانه آهن و تنها نان آور خانواده اش است با شکستگی های  شدید گردن و کمر هفت روز است که در بخش مراقبت های ویژه و در حالت کما به سر می برد. و با وجود دوربین های بیشمار حتی یک نفرشان شناسایی نشده است.

هر مبارزه‌ای برای آزادی‌خواهی بدون مقاومت همزمان علیه این شکل از سرکوب مهاجران و افغانستانی_ایرانی های ساکن جغرافیای ایران، بی‌معنی است و عملا نتوانسته منابع اصلی ستم و سرکوب را نشانه بگیرد.

@collective98

🎥 جادوگران (The Witches)، مستندی از الیزابت سانکی، فیلمی #فمینیستی و جسورانه‌ست درباره یکی از عمیق‌ترین تابوهای اجتماعی: مادرانی که بعد از زایمان دچار روان‌پریشی، بیگانگی از نوزاد، و حتی تنفر از خود می‌شوند. فیلمی درباره رنج‌های پنهان مادرانگی، فریادی‌ برای بقا، که روزی به نام «جادوگری» سرکوب می‌شد.

🔻این فیلم به یکی از ناشنیده‌ترین تجربه‌های زنانه می‌پردازد: روان‌پریشی و افسردگی بعد زایمان.

وبا نگاهی انتقادی به تابویی می‌تازد که قرن‌هاست بر تن و روان مادران سایه انداخته؛ چرا که هنوز هم صحبت از تجربه‌های منفی مادرشدن، از جمله احساسات منفی به فرزند، خشم، ترس و حتی تنفر، در بسیاری از فرهنگ‌ها ممنوع و شرم‌آور تلقی می‌شود. «مادر خوب» باید عاشق، آرام و فداکار باشد، اما این تصویر تحمیلی، بسیاری از زنان را به مرز فروپاشی روانی می‌کشاند.

فیلم آن را به تاریخ سرکوب جادوگران در اروپا پیوند می‌زند: زنانی که در قرون ۱۵ و ۱۶ به اتهام جادوگری شکنجه و سوزانده شدند، بسیاری‌شان مادرانی بودند که از بحران‌های پس از زایمان رنج می‌بردند.

بازشناسی این رنج‌ به عنوان بخشی از واقعیت مادرانگی است نه انحرافی از آن.

@collective98