کلکتیو ۹۸

Forwarded from دسگوھاراں (Dasgoharan)

ما در همان روز نخست تهاجم به ایران، این حمله را از موضع زندگی‌خواهی و با اتکا به تاریخ مبارزات ضداستعماری ملت‌های منطقه (از بلوچستان تا پنجاب، از کشمیر تا کوردستان و از شبه قاره هند تا افغانستان) محکوم کردیم. «نه به جنگ» هم‌چنان که ایستادن در برابر تهاجم نیروهای امپریالیستی خارجی (به ویژه دولت نسل‌کش اسرائیل و حامیانش خصوصا ایالات متحده) است، کوشش مستمری از درون خانه است. نه به جنگ مخالفت و مقابله با استفاده از زور، اجبار، قدرت نظامی در کوچاندن اجباری مردم، اشغال سرزمین، سلب مالکیت، اعدام، غارت، کشتار انسان‌ها، نابودی محیط‌ زیست، زبان‌کشی و تاریخ‌کشی است. این مبارزه‌ای است که از سال‌ها پیش آغاز شده و هیچ‌گاه منتظر بمب‌های رهایی‌بخش نبوده است. این مقاومت خودِ زندگی است و تماما علیه جنگ می‌ایستد. چنین فهمی البته بیش از هر چیز خود را هرگز همبسته جمع شدن حول پرچمی واحد و ناسیونالیسم‌های دیگرستیز نمی‌داند.

در این نه به جنگ‌گویی بر ما پنهان نبود که تا چه میزان خود جنگ می‌تواند مجددا وضعیت ما را فوق‌العاده و امنیتی‌تر سازد. آن‌چه سال‌ها با تلاش مبارزان مدنی در بلوچستان و مبارزه مردم بلوچ برای حق زندگی دنبال می‌شد، اینک در سایه جنگ تضعیف شده است و به شدتی بیش از قبل سرکوب می‌شود. اگرچه پروپاگاندای رسانه‌های اپوزسیون فارسی‌زبان تلاش بسیاری کرد که جنگ را به عنوان سرنوشت محتوم مردم خواهان آزادی و رهایی جا بزند و کشتاری را که در یک سال و نیم گذشته با استدلال سپر انسانی در غزه توجیه کرد دوباره درباره ایران تکرار کند، اما همگان دیدند که جنگ و تهاجم چه میراث شومی برای مردم در نبرد با حکومت دارد. ایجاد وضعیت حاد و استثنایی ناشی از جنگ، نعمتی برای پاکسازی، کشتار، اعدام تلافی‌جویانه و جرم‌انگاری مبارزه به خصوص در حاشیه است.

پس نمی‌توان جنگ را به عنوان فرصت به ملل تحت‌ستم فروخت. میلیتاریزه شدن جوامع حاشیه، انسجام اجتماعی را بیش از پیش تضعیف و اجتماعات آن‌ها را دچار فروپاشی و تجزیه می‌کند؛ هم‌چنان که برای سایر ملل در افغانستان، عراق، لیبی و سوریه اتفاق افتاد. دفاع از جنگ به عنوان مسیر آزادی نگاهی است که بلوچستان را صحرایی سترون می‌پندارد؛ جایی که جز فقر، بدبختی و فلاکت چیزی در آن نروییده و نخواهد رویید. گفتمان جنگ‌طلبی مبارزاتی که نمودهای آن در دوره قیام ژینا تا مدت‌ها ما را خیره کرده و به تحسین واداشته بود، به فراموشی می‌سپرد. دستاورد روزهایی که کوردستان فریاد «کوردستان گورستان فاشیستان» سر می‌داد و بلوچستان برای تمام کشتگان پیام همبستگی می‌فرستاد با خطر جدی نابودی روبرو است. در سایه جنگ و فاشیسم ناشی از آن، هر رویایی به سرعت بر باد می‌رود و هر بذر امیدی برای تغییر، می‌سوزد و از خاک سربرنمی‌آورد.

بااین‌حال، ما به دنبال گفتن از رنج و ستم بر مردمان خود به میانجی گفتمان‌های حقوق‌بشری مسلط و رسمی نیستیم. دردهای ما در این نظم‌ها ترجمه‌ناپذیرند. گفتمان‌هایی که نسل‌کشی، کودک‌کشی و نابودسازی غزه را استثناانگاری و عادی‌سازی کرده‌اند، حتی آخرین اولویت ما در هر وضعیت و شرایطی نیستند. هرآن کسی که استعمار، نژادپرستی و دیگرستیزی نهفته در این گفتمان‌ها را درک نکرده، نمی‌تواند در جای درستی بایستد. آن‌چه ما بر آن تاکید می‌کنیم بازخوانی روایت فرودستان از ستم و مبارزات خودآیین آنهاست. همان‌گونه که پیشتر بارها گفته‌ایم، وضعیت استثنایی امروز سیستان و بلوچستان به دست حاکمیت جمهوری‌اسلامی ممکن شده است. این وضعیت نتیجه فرآیندهایی است که حکومت پیش از هر گلوله، هر مرگ، و هر سرکوب برای ساکت کردن، طرد، سلب زبان و انسانیت مردم به طور سیستماتیک و مستمر به کار برده است. کشتن همیشه با گلوله آغاز نمی‌شود؛ با حذف از زبان، قانون، رسانه و تاریخ طراحی می‌شود. کشتن و حذف با نامرئی کردن زندگی و تاریخ یک اجتماع و یک ملت آغاز می‌شود، با ابزار خشونت عریان اجرایی می‌شود، و با حذف از اجتماع انسانی به دست دستگاه برقرارکننده نظم، نهایی و تثبیت می‌شود.

حالا که در سایه شرایطی امنیتی ناشی از جنگ، سرکوب‌ها شدت گرفته است، نباید گذاشت تهاجم نظامی تشدید شده به بلوچستان در لابلای سرتیترهای مصرفی رسانه‌ای گم شوند. باید بدون مکث، در برابر جریان‌ها و گرایشاتی که حدود مشروعیت برای حیات انسان، هویت، زبان و زمین تعیین می‌کنند، ایستاد. در چنین شرایطی، باید به قلب مقاومت فرودستان، حاشیه‌نشینان، حذف‌شدگان و ملل تحت‌ستم بازگشت. نقطه تکیه‌گاه و عزیمت ما، خواست ایستادگی در برابر جنگی‌سازی‌تشدید شده بلوچستان، هجوم به مناطق پیرامونی، و در برابر آن دفاع از کنش رادیکال در بازپس‌گیری ژن، ژیان، ئازادی است؛ کنشی که دل به مداخلات امپریالیستی و اپوزیسیون صهیونیزه‌شده نبسته است.

412 views21:10