🚩 ماشین کشتار جمهوری اسلامی انتقام حمله اسرائیل و امریکا را از (نا)شهروندانش، به ویژه اقشار حاشیه‌ای، میگیرد:

امروز سه کولبر کورد به اتهام "جاسوسی برای اسراییل" در ارومیه اعدام شدند

همزمان دستگیری ۷۰۰ نفر در ایران به اتهام جاسوی برای رژیم اسرائیل در ۱۲ روز

و گرفتن اعتراف اجباری از سه تبعه افغانستانی به جرم همکاری با اسرائیل

آین تنها شروع موج جدیدی از سرکوب هایی است که در پاسخ به ناتوانی جمهوری اسلامی در برابر حملات اسراییل و امریکا به راه افتاده است؛ در این میان آنانکه همواره دیگری جمهوری اسلامی به شمار می‌رفته اند، کوردها و عرب‌ها و بلوچها و لرها و ترکها و افغانستانی ها و طبقات فرودستان از قربانیان اصلی این انتقام سخت جمهوری اسلامی و ماشین اعدام و زندانش خواهند بود!

#جمهوری_کشتار
#جمهوری_اعدامی

@collective98

🚩 موج جدید افغانستانی‌ستیزی، نژادپرستی و راست‌گرایی ملی‌گرایانه پس از آتش‌بس: دستور اخراج توده‌ای مهاجران صادر و در حال اجراست

در حالی که ایران پس از تنش‌های اخیر با اسرائیل به‌ظاهر به سوی آتش‌بس موقت گام برداشته، موجی از سرکوب داخلی را علیه پناهجویان افغانستانی به راه انداخته است؛ مردمانی که خود از جنگ، اشغال و بنیادگرایی طالبان گریخته‌اند، اکنون در ایران قربانی یک پروژه تمام‌عیار نژادپرستانه شده‌اند. دستورهای حکومتی برای مصادره املاک، ابطال قراردادهای اجاره و اخراج گسترده‌ی افغانستانی‌ها، نه‌تنها ابزار انحراف افکار عمومی از بحران‌های اقتصادی و سیاسی داخلی است، بلکه تداوم همان سیاستی‌ست که کارگران مهاجر را تا زمانی می‌پذیرد که خاموش، بی‌حق و ارزان باقی بمانند. اکنون با روزانه ده‌ها هزار اخراج اجباری، دولت ایران آشکارا در حال نهادینه‌کردن تبعیض قومی و پاک‌سازی اجتماعی است.

این موج جدید سرکوب، نه تنها نقض فاحش اصول اولیه انسانی است، بلکه نشانه‌ای خطرناک از تغییر جهت سیاست داخلی ایران به‌سوی ملی‌گرایی افراطی و خشونت‌نهادینه علیه «دیگری»‌هاست. پناهجویانی که از قضا بخشی از اقتصاد کشور وابسته به انهاست، حال به جرم افغانستانی بودن به‌عنوان تهدید امنیتی بازنمایی می‌شوند. موج جدید راستگرایی با دیگری سازی و دشمن تراشی در گروه های فرودستان و حاشیه ای چون افغانستانی ها و بهایی ها و یهودی ها و کوردها و بلوچ ها و عرب ها، در حال جبران حقارت ناشی از حمله اسراییل و بازپس‌گیری قدرت و سلطه اش به میانجی سرکوب و زور است.

@collective98

۶۱ زن، سه اتوبوس و یک سوله فلزی؛
روایت زنانی که جنگ را از پشت میله‌ها تجربه کردند

نویسندگان: میم و سین

.

این گزارش حاصل گفت‌وگو با چهار زن زندانی سیاسی است که در جریان حمله اسرائیل به زندان اوین در دوم تیرماه ( ۲۳ ژوئن ۲۰۲۵)، از بند زنان زندان اوین به زندان قرچک منتقل شدند. حمله‌ای که تنها به تأسیسات نظامی محدود نماند و زندانیان غیرنظامی، بی‌پناه و بی‌اطلاع، در قلب آن قرار گرفتند. در روزی که ساختمان‌های اوین آسیب دید و ده‌ها نفر کشته شدند، زنان بند نسوان نه فقط از ترس موشک، بلکه از بی‌خبری، قطع ارتباط و تهدید داخلی، روزهایی را از سر گذراندند که بازگویی‌اش ضروری‌ است. نه از سر خاطره‌گویی، که برای ثبت بخشی حذف‌شده از واقعیت جنگ. روایت‌هایی از لحظه انفجار تا ساعت‌های بلاتکلیفی، از حرکت دسته‌جمعی در سکوت تا ورود به سوله‌ای بی‌امکانات در قرچک. این گزارش تلاشی است، برای درک آنچه زنان سیاسی در میانه جنگ تجربه کرده‌اند.

دوشنبه، دوم تیرماه ۱۴۰۴، ساعت حدود ۱۱:۴۵، صدای نزدیک‌شونده‌ هواپیما بر آسمان زندان اوین پیچید. موشک اسرائیل به سمت زندان اوین پرتاب شد. در بند نسوان اوین، زنانی در حیاط بودند، برخی طبق عادت روزانه در آشپزخانه مشغول آماده‌سازی ناهار، و عده‌ای دیگر روی تخت‌هایشان در بند نشسته یا در حال مطالعه بودند. یکی از آن‌ها روایت می‌کند: «کنار تختم نشسته بودم، کتاب در دستم بود. ناگهان صدایی که هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد، با انفجاری مهیب قطع شد. انگار دیوارها به هوا برخاستند و سقف‌ها لرزیدند.» انفجار آن‌قدر شدید بود که لرزشش در سراسر بند حس شد. لحظه‌ای کوتاه که نفس‌ها برید و سکوت سنگینی از ترس و ناباوری همه‌جا را گرفت. دیوارها ترک برداشت، شیشه‌ها شکست و گرد و خاکی غلیظ بند را پوشاند.

زنان زندانی در اوین، روزهای جنگ را که از ۱۰ روز قبل از حمله به اوین آغاز شده بود، در بی‌خبری و اضطراب گذرانده بودند. اغلب ساکنان تهران در روزهای جنگ ناگزیر به ترک خانه‌هایشان شدند و زندانیان پشت میله‌ها، بی‌آنکه اختیاری برای ماندن یا رفتن داشته باشند، در انتظار نامعلوم‌ترین خبرها ماندند. حالا، همان ترسی که روزها در ذهنشان چرخ خورده بود، ناگهان واقعیت شد: موشک به چند قدمی آن‌ها اصابت کرد. براساس اعلام منابع رسمی جمهوری اسلامی، این حمله تاکنون دست‌کم ۷۱ کشته بر جای گذاشته است؛ عمدتاً از میان کارکنان زندان، سربازان وظیفه، مراجعین و ساکنان اطراف. اما به‌گفته شاهدان حاضر در بند نسوان، هیچ‌یک از زنان زندانی در این حمله جان خود را از دست ندادند. با این حال، ترس، بی‌خبری و بی‌پناهی، آن‌ها را در مرکز یکی از مرگ‌بارترین لحظات این جنگ قرار داد.

متن کامل:
https://harasswatch.com/news/2469/

@harasswatch

🚩 بزرگترین موج اخراج افغانستانی ها از ایران در ۲۰ سال گذشته:

اخراج بیش از ۱۲۰ هزار افغانستانی در ۲ روز

اخراج دسته‌جمعی بیش از ۱۲۰ هزار نفر در دو روز، نه یک تصمیم اداری، بلکه نمود بارز سیاست تصفیه‌ی جمعیتی و انباشت بحران‌ از پایین به بالا‌ست. حاکمیت، به‌جای پاسخ به خشم و فرسودگی طبقه‌ی فرودست، با نشانه‌ رفتنِ مهاجران افغان، تلاش می‌کند تضادهای ساختاری را به دوگانه‌ی "خودی-غیربومی" تقلیل دهد. این حرکت، ابزاری‌ست برای تولید یک دشمن داخلی که همزمان نیروی کارش استثمار شده و بدنش طرد می‌شود. مسأله، «مهاجرت» نیست؛ مسأله، سازوکاری‌ست که در آن دولت، با بحران‌سازی برای ضعیف‌ترین‌ها، مشروعیتش را از مسیر سرکوب و حذف بازسازی می‌کند.

@collective98

🚩 پیام کوبنده‌ی سئون کوتی به جوانان اروپایی در جریان یک کنسرت در فستیوال در زاگرب:
«اول اروپا را از فاشیسم آزاد کنید تا بتوانید فلسطین را آزاد کنید.»

پیام او واضح و جسورانه است: آزادی فلسطین را به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر مبارزه برای آزادی در اروپا معرفی می‌کند. از دیدگاه او، تا وقتی که خلاهای ساختاری مانند فاشیسم، راست‌گرایی افراطی و سرکوب داخلی در اروپا وجود دارد، نمی‌توان ادعای رد ظلم در خارج از مرزها را داشت.

سئون کوتی، فرزند فِلا کوتی، موسیقی‌دان و کنشگر سرشناس نیجریایی‌ است. او همچون پدرش به همان اندازه متعهد و مبارز است و از منتقدان سرسخت سرمایه‌داری به شمار می‌رود. به عنوان کنشگری رادیکال، برای این باور است که مبارزه علیه سرمایه‌داری و نئوـ‌فاشیسم در قلب اروپا، مسیر اصلی برای حمایت واقعی از فلسطینی‌هاست.

collective98

🟣 #بیدارزنی : زندانیان ما کجا هستند؟


در میانه‌ی فاجعه ایستاده‌ایم. در کنار انتقال توامان با خشونت بند زنان سیاسی و بندهای ۴ و ۸ زندان اوین به زندان‌های تهران بزرگ و سوله ورزشی زندان قرچک و همچنین در کنار جنایت جنگی اسرائیل و حمله به این زندان، حالا قریب به یک هفته است که فاجعه‌ای دیگر نیز در جریان است:

بی‌خبری مطلق و کُشنده از وضعیت بازداشت‌شدگان حاضر در بند امنیتی ۲۰۹.

#علی_یونسی ، #ارغوان_فلاحی ،#مطهره_گونه‌ای ، #دنیا_حسینی و دیگر بازداشت‌شدگان بی‌نام و نشان محبوس در بند ۲۰۹ اوین کجا هستند؟


نام بازداشت‌شدگان ۲۰۹ را مادامی فریاد زنیم که در تمامی روزهای گذشته از حق تماس نیز محروم بودند و قوه قضاییه، سازمان امور زندان‌ها و تمامی نهادهای امنیتی حاکمیت، با مسکوت گذاری و عدم پاسخ‌دهی شفاف در این زمینه، زایشگر جنایتی دیگر شدند: شکنجه‌ای به نام «بی‌خبری».


#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری

@bidarzani

فستیوال گلاستنبری،
بزرگ‌ترین جشنواره موسیقی بریتانیا

بیش از ۲۰۰ هزار نفر در آن حضور داشتند.
باب ویلِن فریاد می زند:

Free Free Palestine

Death Death to the IDF

«مرگ! مرگ بر ارتش اسرائیل »

و جمعیت همان را با او فریاد زد.

بی‌بی‌سی ظاهرا پخش زنده را قطع کرده اما گویا دیگر دیر شده بود!

🚩 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته هفتاد و پنجم در ۴۷ زندان مختلف

اعلام نگرانی کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نسبت به افزایش سرکوب و گسترش اجرای اعدام

حکومت فاسد و سرکوبگر، برای مقابله با خیزش‌ها و اعتراضات مردمی، به اعدام‌های خودسرانه و سرکوب سیستماتیک ادامه می‌دهد. تنها در چهار روز نخست تیرماه، دست‌کم ۱۷ زندانی - از جمله یک زن - اعدام شده‌اند. از ابتدای سال ۱۴۰۴ نیز دست‌کم ۴۲۴ تن به دار آویخته شده‌اند. در هفته گذشته، ۱۸ زندانی اعدام شدند؛ آماری هولناک که در سال‌های اخیر بی‌سابقه است.

تصویب مصوبه اخیر مجلس فرمایشی حکومت در جهت افزایش سرکوب و تشدید اعدام‌ها، به‌ویژه علیه مخالفان و زندانیان سیاسی، در کنار روند افزایشی اجرای احکام اعدام، نشان از جامعه‌ای انفجاری و وجود حکومتی سرکوبگر و نامشروع دارد که برای حفظ بقای خود، "حق حیات" شهروندان را قربانی می‌کند.

نظام ولایت فقیه روز چهارشنبه گذشته، سه کولبر کرد به نام‌های آزاد شجاعی، ادریس آلی و رسول احمد محمد را در روندی غیرشفاف و ناعادلانه به اتهام جاسوسی اعدام کرد.

در هفته‌های اخیر نیز موج گسترده‌ای از بازداشت‌ها در شهرهای مختلف به بهانه‌های واهی سیاسی و امنیتی صورت گرفته که باعث نگرانی جدی ما نسبت به سرنوشت بازداشت‌شدگان شده است. بیم آن می‌رود که بسیاری از آنان با اتهامات سنگین مواجه شده و از حق دادرسی عادلانه محروم شوند.

در این شرایط، جان زندانیان سیاسی محکوم به اعدام بیش از پیش در خطر است. ما اعضای این کارزار، همراه با مردم ایران، خواستار لغو مجازات اعدام و آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و وجدان‌های بیدار می‌خواهد که صدای زندانیان محکوم به اعدام باشند و به یاد داشته باشند که حکومت مستبد نه‌تنها در دوران جنگ و بمباران امنیت زندانیان را تأمین نکرد، بلکه اکنون پس از پایان بحران، در پی انتقام‌گیری از مردم و زندانیان است. همچنین از خانواده‌های زندانیان، به‌ویژه کسانی که در این روزها عزیزانشان بازداشت شده‌اند، می‌خواهیم سکوت نکنند؛ اسامی آنان را منتشر کرده و خواستار آزادی بی‌قید و شرطشان باشند.

لازم به ذکر است که با تعطیلی زندان اوین و انتقال زندانیان به تهران بزرگ و قرچک، از این پس زندان قرچک به‌عنوان جایگزین زندان اوین در فهرست زندان‌های اعتصابی کارزار قرار می‌گیرد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۴، در ۴۷ زندان زیر در هفته هفتاد و پنجم با اعتصاب غذا ادامه می‌یابد:

زندان قزل‌حصار (واحد ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان خرم‌آباد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند زنان و مردان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران.

هفته هفتاد و پنجم
سه‌شنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

🚩 حمله خونین خانه به خانه به مقاومت زنانه‌ی روستای گونیچ خاش در بلوچستان:
یک زن کشته و ۱۱ تن دیگر زخمی شدند

📍سه‌شنبه ۱۰ تیرماه ۱۴۰۴، نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی با یورش گسترده به روستای گونیچ از توابع بخش کارواندر شهرستان خاش، اقدام به تیراندازی مستقیم به سمت زنان معترض کردند که در نتیجه آن، یک زن به نام خان‌بی‌بی بامری (۴۰ ساله) جان خود را از دست داد و دست‌کم ۱۱ زن دیگر زخمی شدند.

📍ویدیوهای ارسالی از اهالی روستا، لحظاتی هولناک از شلیک مستقیم گلوله جنگی و ساچمه‌ای به سمت زنان، یورش به خانه‌ها بدون هشدار قبلی با بهانه بازداشت «عناصر مسلح مخالف نظام» و فریادهای دردناک اهالی را نشان می‌دهد. زنان بلوچ در واکنش به تهاجم مأموران، با پرتاب سنگ مقاومت می‌کردند، اما با گلوله پاسخ گرفتند.

📍دو تن از مجروحان در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان خاش بستری‌اند و وضعیت جسمی آن‌ها وخیم گزارش شده است.

⚠️

همچنین منابع محلی از سقط جنین ریحانه بامری در پی ضربات مأموران و اصابت گلوله ساچمه‌ای خبر داده‌اند.

#جمعه_خونین_زاهدان
#جمعه_خونین_خاش

@collective98

🚩 خشونتی که علیه مهاجران افغانستانی و شهروندان ایرانی-افغانستانی جریان دارد، یک نام بیشتر ندارد: فاشیسم.

برگرفته از صفحه فیسبوک امیر کیانپور

همزمان با فروکش کردن جنگ ۱۲ روزه و از ۲۱ ژوئن، جمهوری اسلامی روزانه به صورت میانگین، ۱۸ هزار و ۸۶۰ افغانستانی را اخراج کرده است. برخی آنها در ایران به دنیا آمده‌اند و خود را ایرانی می‌دانند.

برچسب‌زنی توده‌ای با عنوان «جاسوس»، شکار دولتی، اخراج‌های گسترده، تحقیر سیستماتیک و حتی غارت دارایی‌های مهاجران و ایرانی‌های افغانستانی تبار، نه فقط محصول یک دولت امنیتی در پی جنگ، بلکه حاصل همدستی شرم‌آور بخشی از جامعه با این دولت است. جامعه‌ای که به‌جای بازسازی امکان‌های مقاومت فرا-ملی مردمی علیه جنگ، زخم‌ و خشم خود را با فرافکنی کینه‌توزانه بر افغانستانی‌ها فرومی‌کاهد.

در این پروژه‌ی فاشیستی، جمهوری اسلامی مهاجر را اخراج می‌کند و همسایه‌اش—که خود را مخالف حکومت می‌داند—برای دولت سوت می‌زند. نیروهای نظامی حکم «رد مرز» را اجرا می‌کنند و صاحبخانه‌ها پول رهن مهاجران اخراج‌شده را بالا می‌کشند. کسی که تا دیروز برای جنگ‌افروزان اسرائیلی کف می‌زد، امروز نژادپرستی حکومتی را تشویق می‌کند.

شاهد ائتلاف دوباره‌ی دو گرایش ارتجاعی هستیم: از یک‌سو، ملی‌گرایی دولت‌محورِ تحریک‌شده در فضای جنگ؛ و از سوی دیگر، ایران‌گرایی اپوزیسیونی که مهره تجاوز اسرائیل شد. دو نیرویی که، در فردای تضاد حداکثری‌شان حالا دوباره در نژادپرستی ضد مهاجر به وحدت رسیده‌اند.

@collective98