🚩 اولین شماره «بامداد بی‌دار»، رسانه زندانیان منتشر شد

♦️«بامداد بی‌دار»، نام رسانه‌ای است که جمعی از زندانیان سیاسی زندان‌های ایران در ادامه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، برای اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی از وضعیت زندانیان زیر حکم اعدام و آن‌ها که اعدام شده‌اند، راه‌اندازی کرده‌اند.

♦️آن‌ها می‌گویند: «اینجا برای ایستادن است در برابر فراموشی، در برابر اعدام، در برابر روایت رسمی. ما می‌خواهیم نام‌ها، چهره‌ها، رنج‌ها و شرافت‌ها را ثبت کنیم. روایت‌هایی که رسانه‌های رسمی از آن‌ها می‌گریزند.» 

♦️اولین شماره بامداد بی‌دار در شبکه‌های اجتماعی که به همین نام راه‌اندازی شده، منتشر شده است. نوشته‌های این مجله که اغلب با نقاشی‌های سیاه‌قلم تصویرسازی شده‌اند، «بی‌نام» منتشر می‌شوند، اما روایت‌های تلخ و تکان‌دهنده زندانیان است از مواجهه‌شان با هم‌‌سلولی‌ها که اعدام شده‌اند و قصه‌ها و دل‌نگرانی‌هایی که از هم‌بندی‌ها و دوستان‌شان که حالا زیر حکم اعدام قرار دارند، شنیده‌اند...


https://x.com/BamdadBidar?t=bomzaia9zwaF1S64e88Ybg&s=35

https://www.instagram.com/bamdad_bidar?igsh=dG1udGs5azdkemIy

@collective98

🚩 بازنشر

کتاب تحسین برانگیز «زنان کومله. جنسیت و انقلاب در کردستان ایران»، نوشته فاطمه کریمی، که تازگی به زبان انگلیسی منتشر شده، به بررسی روابط جنسیت در سازمان کومله در فاصله بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۱ می پردازد.

این کتاب رویه ای بر خلاف جریان رایج را در پیش گرفته و برگی از تاریخ مفقوده ایران سالهای اول انقلاب را روشن میکند که به شکلی سیستماتیک یا نادیده گرفته شده یا حتی تحریف و حذف شده است.

در مطالعات حوزه زنان و جنسیت، آنگاه که به رویدادهای اوایل انقلاب و نقش زنان پرداخته می شود، به ندرت نامی از زنان کومله یا سایر «زنان حاشیه ای» در ایران آورده شده. این همه نشان میدهد که نه تنها «تاریخ سیاسی کشور»، بلکه «تاریخ انقلاب ایران» و «تاریخ زنان انقلاب ایران» اغلب توسط فرادستان لیبرال، توسط محققینی با گرایش به مرکز و با انگاره های ناسیونالیستی (حتی چپ ها)، روایت شده و صدای به حاشیه رفتگان و فرودستان عموما در آن غایب است.

این کتاب به این زنان صدا می بخشد.

بررسی اجمالی کتاب فاطمه کریمی را میتوانید در فایل زیر، که هنگام چاپ نسخه فرانسوی کتاب توسط کلکتیو۹۸ تهیه شده بود، مطالعه کنید :

👇👇

🚩 درباره کتاب «زنان کومله. جنسیت و انقلاب در کردستان ایران»:
بررسی روابط جنسیت در سازمان کومله در فاصله بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۱

نویسنده: فاطمه کریمی



collective98@riseup.net
@collective98

🟣 دهمین روز اعتصاب کامیون‌داران در ۱۶۳ شهر


از روز اول خردادماه سال جاری، رانندگان کامیون در اعتراض به وضعیت اسف‌بار معیشتی و کاهش سهمیه‌ی گازوئیل از ۲ هزار به ۱۰۰ لیتر در ماه، دست به اعتصاب سراسری زدند. مواجهه‌ی حاکمیت با این اعتصاب، باز هم چیزی جز بازداشت، تهدید، حمله گارد ضدشورش با اسپری فلفل (در پایانه سنندج)، وعده سوخت مازاد و در نهایت، تولید خلوارها پرونده‌ امنیتی نبوده است.

تا تاریخ جمعه ۹ خرداد، دست‌کم ۲۰ راننده در جریان این اعتصاب‌ها در شهرهای سنندج، اسلام‌آباد غرب، کرمانشاه، رشت، بندر خمینی، بندرلنگه و شیراز بازداشت شدند. #صدیق_محمدی و #شهاب_دارابی دو کامیون‌داری هستند که به‌ترتیب در سنندج و اسلام‌آباد غرب بازداشت شدند و تاکنون از محل نگهداری صدیق محمدی اطلاعی در دست نیست.

منشا این اعتصاب سراسری ناشی از کاهش سهمیه گازوئیل از دو هزار لیتر به ۱۰۰ تا ۲۰۰ لیتر در ماه، تأخیر در تخصیص سوخت، اختلال در سامانه‌های توزیع، افزایش هزینه بیمه تأمین اجتماعی، پایین بودن نرخ کرایه نسبت به عوارض سنگین جاده‌ای، نبود نظارت بر قیمت قطعات و تعمیرات و همچنین گرانی لاستیک و روغن، افزایش هزینه‌ها، وضعیت معیشتی نامناسب و بی‌توجهی دولت به مطالبات صنفی رانندگان است.

طی این مدت، رانندگان بسیاری از طریق شبکه‌های اجتماعی، رنج بی‌پایان خود و تلاش حاکمیت در جهت به‌جان هم انداختن راننده و کشاورز و کارگر را بیان کردند. آن‌ها می‌گویند که بدون‌شک با وجود اعتصاب، بار به کشاورز نمیرسد، اما کشاورزان و کارگران از خود ما هستند و می‌دانند که اعتراض ما، اعتراض آنها هم هست. رانندگان می‌گویند که اعتصاب آنها برای نان است و چرا مطالبه‌ی نان، برای حکومت در خطر انداختن امنیت ملی نامیده میشود؟

اعتصاب سراسری کامیون‌داران با همراهی رانندگان وانت‌بار نیز همراه شد. اتحادی که نشانگر هم‌پایه بودن مطلبات معیشتی زحمتکشان در هر جایگاه و موقعیتی است. این اعتصاب در شرایطی به وقوع پیوسته که اوضاع معیشتی و تنگنای اقتصادی، دیگر رمقی را برای اقشار مختلف مزدبگیر، اعم از کارگر، پرستار، معلم، کارمندان و تمامی زحمتکشان باقی نگذاشته است. بی‌کفایتی و وقاحت دولت و حاکمیت در افزایش اقلام سبد معیشتی، سوخت، انرژی و … روزگار مردم را به کنترل شبانه‌روزی جدول‌های قطعی برق و آب هم کشانده است. در این سقوط اسف‌بار زندگی و زنده ماندن زیر سایه‌ی گرانی‌های کمرشکن، اخراج از محیط کار و واحدهای تولیدی به دلیل قطعی برق و… اعتصاب کامیونداران، بیش از پیش حائز اهمیت است.

حاکمیت مثل همیشه مشغول پرونده‌سازی و بازداشت است. با اسپری فلفل به صف رانندگان حمله می‌کند و پلیس فتا در پی مسدودسازی صفحات رانندگان در اعتصاب است. اما همانطور که رانندگان و کشاورزان و کارگران از اهمیت اعتصاب سراسری‌شان آگاهند، جمهوری اسلامی نیز از سرایت اعتصاب، واهمه دارد. بازداشت و سرکوب او به این امید است که قدرت اعتصاب، زنجیروار به بدنه‌ی دیگر کارگران، کشاورزان، معلمان، پرستاران و‌… نچسبد و کماکان بتواند به ممد سرکوب، حکومت کند. اما این آگاهی و زیستن بر تلی از ویرانی اقتصادی و سیاسی، چونان آتش زیر خاکستر است. آتشی که با هر زندان و تزریق رعب و وحشت، نه خاموش، که شعله‌ورتر می‌شود.


♦️زنده‌باد اعتصاب، زنده‌باد آگاهی زحمتکشان

#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری


@bidarzani

🚩 بخش دوم
درباره‌ی انحلال حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک)


«زمانی که حل‌وفصل نیم‌قرن منازعه کردها در عرض چند ماه رقم می‌خورد»


نوشته‌ی عدنان چلیک – انسان‌شناس و محقق کورد، استاد دانشگاه در مدرسه‌ی عالی مطالعات علوم اجتماعی (EHESS) فرانسه

ترجمه‌ی کلکتیو۹۸

📍فراخوان تاریخی عبدالله اوجلان برای انحلال پ.ک.ک چشم‌اندازهای تازه‌ای را برای جنبش کُردی می‌گشاید، اما هم‌زمان پرسش‌های فراوانی را نیز برمی‌انگیزد. تحلیل دقیق این فراخوان بدون در نظر گرفتن بستر ژئوپولیتیکِ ملتهبِ منطقه‌ای و جهانی ممکن نیست؛ بستری که این رویداد می‌تواند آن را بیش از پیش دگرگون سازد. این نوشتار، بخش دوم از مقاله‌ای دو قسمتی است که پیشتر بخش اول آن توسط کلکتیو۹۸ منتشر شده است.

📍در بخش نخست، به خاستگاه فراخوان عبدالله اوجلان، رهبر تاریخی پ.ک.ک که از سال ۱۹۹۹ در زندان امرالی ترکیه زندانی است، پرداخته شد؛ فراخوانی که در ۲۷ فوریه منتشر شد و از خلع سلاح تا انحلال سازمان را دربر می‌گیرد. این فراخوان در بستر ناکامی‌های مکرر تلاش‌های پیشین برای حل سیاسی مسئله‌ی کُرد و در پرتو دگرگونی‌های دهه‌ی گذشته‌ی جنبش کُردی بررسی شد. در بخش دوم، تمرکز بر خوانش تفسیری، هرمنوتیکی، بازتاب‌ها و پیامدهای فوری این فراخوان است.

📍در واقع، بخش‌های مختلف این فراخوان - پیش از آن‌که کمتر از دو ماه بعد به اعلام رسمی انحلال پ.ک.ک بینجامد - احساسات گوناگونی برانگیخت و به دلیل لحن رادیکال، مبهم، ایهام‌آمیز یا متناقض خود، به برداشت‌هایی متضاد انجامید. در اینجا، به‌ویژه بر سه تفسیر اصلی تمرکز خواهم کرد.

متن کامل را در لینک زیر بخوانید: https://bit.ly/4dY466w


@collective98

شناور مادلین از ناوگان آزادی غزه در حال نزدیک‌شدن به این باریکه تحت محاصره و نسل‌کشی در آب‌های بین‌المللی از سوی نیروهای نظامی اسرائیل توقیف شد و فعالان آن هم دستگیر شدند. گرتا تونبرگ، فعال سوئدی، و لیام کانینگهام، بازیگر ایرلندی سریال بازی تاج و تخت از جمله فعالان حاضر بر این شناور بودند. مجموعاً ۱۲ فعال در این کشتی حاضرند
مادلین سی و ششمین کشتی از ناوگان آزادی است که از سال ۲۰۰۸ با هدف رفع محاصره اسرائیل علیه نوار غزه عازم این باریکه شده‌اند.

#گرتا_تونبرگ
#علیه_نسل_کشی
#غزه
#فلسطین


@Zedbroadcasting | ضِد

🚩 تداوم کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" در هفته هفتاد و دوم در ۴۷ زندان مختلف همراه با پیوستن زندان اهر

حکومت اعدامی در ایران، همچون گذشته، هر هفته در مسیر افزایش اجرای احکام اعدام با سرعت پیش می‌رود. متأسفانه از ابتدای خردادماه تاکنون بیش از ۹۵ نفر اعدام شده‌اند؛ تنها در روز ۱۲ خرداد، ۱۶ نفر جان خود را از دست دادند که ۸ نفر از آنان در زندان قزلحصار بودند.
از سوی دیگر، حاکمان خودکامه که از پاسخ‌گویی به بحران‌های کلان اقتصادی و معیشتی ناتوان‌اند، در یک سال گذشته کوشیده‌اند تا با سرکوب و اجرای احکام اعدام، بر مطالبات عمومی سرپوش بگذارند. این سرکوب‌ها، متأسفانه دامن اتباع افغانستانی مقیم ایران را نیز گرفته است. در ماه‌های گذشته، احکام اعدام علیه شماری از شهروندان افغانستانی بیش از پیش به اجرا درآمده‌ است؛ محکومان بی‌پناهی که صدایی برای دفاع از خود ندارند و ماشین اعدام در ایران، حق حیات را از آنان نیز سلب می‌کند.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» این موج تازه‌ی سرکوب و اعدام را به‌شدت محکوم می‌کند و خواستار واکنش جدی نهادهای حقوق بشری و بین‌المللی در برابر این جنایات است.

در این هفته از کارزار، ما بار دیگر بر مخالفت اصولی، حقوقی و اخلاقی خود با مجازات اعدام تأکید می‌کنیم. این مخالفت بر مبانی شناخته‌شده‌ی حقوق بین‌الملل، تعهدات دولت‌ها در قبال حقوق بشر، و ضرورت حفظ کرامت ذاتی انسان استوار است.
«مجازات اعدام ناقض حق حیات است»؛ حقی بنیادین که در ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) به آن تصریح شده‌است. هیچ شرایط اضطراری یا توجیه فرهنگی، سیاسی یا امنیتی نمی‌تواند مشروعیت چنین مجازاتی را توجیه کند.
بر اساس استانداردهای حقوق بین‌الملل، از جمله تفسیر کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد، مجازات اعدام حتی در کشورهایی که آن را لغو نکرده‌اند، باید به شدیدترین جرایم محدود شود و با رعایت کامل اصول دادرسی منصفانه همراه باشد. با این حال، در حکومت مستبد ولایت فقیه، اغلب متهمان بدون دسترسی به وکیل مستقل، تحت فشار برای اعتراف، و در روندهای قضایی فاقد شفافیت محاکمه می‌شوند؛ وضعیتی که مصداق بارز «اعدام فراقانونی» است.
اعدام، به‌ویژه هنگامی که ابزاری برای سرکوب اعتراضات، ارعاب جامعه یا کنترل سیاسی باشد، نه‌تنها با اصل تناسب جرم و مجازات در تعارض است، بلکه نشانه‌ای از نقض کامل عدالت به شمار می‌آید.
در پرتو این واقعیات، ما اعضای این کارزار، ضمن ابراز نگرانی عمیق از تداوم و گسترش احکام ظالمانه اعدام در ایران، خواهان توقف فوری صدور و اجرای این احکام هستیم و از همه وجدان‌های بیدار می‌خواهیم که به هر شکل ممکن، در جهت مقابله با آن، اقدامات عملی به‌کار گیرند و به کارزار «نه به اعدام» بپیوندند.
ما بر این باوریم که دفاع از حق حیات، مسئولیتی است جمعی و فراملی؛ و تا زمانی که طناب اعدام از نظام قضایی ایران برداشته نشود، بستر آزادی و عدالت فراهم نخواهد شد و بسیاری از جرایم نیز پایان نخواهد یافت.

لازم بذکر است طبق اخبار منتشر شده جمعی از زندانیان زندان اهر در اعتراض به موج فزاینده اعدام‌ها، اعلام کرده‌اند که از هفته پیش به کارزار" سه‌شنبه‌های نه به اعدام" پیوسته‌اند و از این به بعد هر سه‌شنبه همراه با اعضای کارزار در اعتصاب غذا خواهند بود.
به این ترتیب زندانیان عضو کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته هفتاد و دوم، سه‌شنبه ۲۰ خرداد، در ۴۷ زندان زیر در اعتصاب غذا خواهند بود:

زندان اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اراک، زندان خرم‌آباد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبد کاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج ، زندان کامیاران و زندان اهر
هفته هفتاد و دوم
سه‌شنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۴

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

بامداد امروز، ۲۱ خرداد ۱۴۰۴ (۱۱ ژوئن ۲۰۲۵)، مجاهد کورکور، شهروند لُر اهل ایذه (خوزستان) بدون طی کردن روند دادرسی عادلانه و با اتهاماتی واهی، بعد از تحمل ۹۰۴ روز حبس در زندان مرکزی اهواز و بدون دسترسی به وکیل اعدام شد. او از بازداشت‌شدگان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» بود.

🔺 نیروهای امنیتی مجاهد کورکور را در ۲۹ آذر ۱۴۰۱، پس از یورش خونین به روستای پرسوراخ در ایذه و در حالی‌که زخمی شده بود، بازداشت کردند. اتهام اصلی او، مشارکت در تیراندازی به شهروندان در جریان اعتراضات ۲۵ آبان زن زندگی آزادی و به‌ویژه قتل کیان پیرفلک اعلام شد—اتهامی که خانواده کیان به‌روشنی و به کرات رد کرده‌اند.

📌 شعبه اول دادگاه انقلاب اهواز کورکور را با مجموعه‌ای از اتهامات سنگین و بدون ارائه مستندات شفاف به اعدام محکوم کرد. از جمله اتهامات: محاربه از طریق کشیدن سلاح به قصد جان مردم»؛ ارعاب و افساد فی‌الارض از طریق ارتکاب جنایت جنگی؛ اخلال در نظم عمومی؛ ایراد خسارت عمده به تمامیت جسمانی منتج به جان‌باختن هفت نفر از جمله کیان پیرفلک؛ ایراد خسارت عمده به اموال عمومی و خصوصی؛ تشکیل گروه باغی و عضویت در آن از طریق قیام مسلحانه علیه جمهوری اسلامی»

این اتهامات، بر پایه‌ی اعترافات تحت شکنجه، در دادگاه غیرشفاف و بدون حضور وکیل مستقل صادر شدند. حکم نهایی توسط دیوان عالی کشور تأیید و در سکوت کامل و بی‌اطلاعی خانواده، اجرا شد.

👁 این در حالی است که خانواده‌ی کیان پیرفلک بارها شهادت داده‌اند که عامل تیراندازی به خودرو آن‌ها و قتل کیان در شامگاه ۲۵ آبان، مأموران امنیتی و انتظامی جمهوری اسلامی بوده‌اند و به همین دلیل هیچ شکایتی از مجاهد کورکور ندارند.

✊🏽 مجاهد کورکور تنها یک نام نیست؛ او نماد سرکوب ساختاری و چندلایه در جمهوری اسلامی است—سرکوبی که درهم‌تنیدگی سرکوب ملی، سیاسی و طبقاتی را به نمایش می‌گذارد. اعدام او در روز تولد کیان پیرفلک، بیش از آنکه اجرای عدالت باشد، نمایشی خشن از انتقام و ارعاب بود.

#مجاهد_کورکور #زندانی_سیاسی #لُر #ایذه #زن_زندگی_آزادی #نه_به_اعدام #کیان_پیرفلک
#خدای_رنگینکمان #اعتراضات۱۴۰۱ #جمهوری_اعدام

@Zedbroadcasting | ضِد