🚩 تداوم کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" در هفته شصت و هفتم در ۴۱ زندان مختلف
حکومت اعدام و سرکوب در هفتهای که گذشت، ۲۹ زندانی را به دار آویخت. روز ۱۰ اردیبهشت، ۱۵ زندانی و روز ۱۴ اردیبهشت، ۹ زندانی اعدام شدند. به این ترتیب از ابتدای سال تاکنون ۱۵۴ تن به دار آویخته شدهاند.
حاکمان مستبد در اقدامی سبعانه، یک شهروند به نام عظیم فرخوند را که به همراه جمعی از مردم دزفول در تجمع اعتراضی علیه اعدامِ دو زندانی شرکت کرده بود، با شلیک گلوله جنگی به قتل رساند. از نظر کارزار سهشنبههای نه به اعدام، وی اولین جانباخته "نه به اعدام" از ابتدای شروع این کارزار است. یادش را گرامی میداریم و تأکید میکنیم تا زمانی که این حکومت بر سر قدرت است، به هیچ قیمتی از اعدام کوتاه نمیآید.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" هشدار میدهد در موقعیت کنونی که حکومت ایران در بنبستهای داخلی و بینالمللی قرار گرفته، از اعدام بهعنوان اصلیترین عامل سرکوب استفاده میکند تا به این ترتیب مانع شکلگیری حرکتهای اعتراضی و قیام مردم به ستوهآمده شود. بنابراین ضروری است که نهادها و سازمانهای حقوق بشری بینالمللی، دولتهای خود را ملزم کنند که روابط خود با حکومت ایران را مشروط به لغو اعدام نمایند؛ زیرا حربه اعدام در دست این استبداد از هر سلاحی خطرناکتر است.
از طرفی ما همچنان از تمام اقشار اجتماعی میخواهیم به هر شکل ممکن متحد و یکصدا علیه اعدام بایستند.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام"، سهشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴، در ۴۱ زندان زیر برای شصت و هفتمین هفته در اعتصاب غذا خواهند بود:
زندان اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اراک، زندان خرمآباد، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران.
هفته شصت و هفتم
۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
@collective98
حکومت اعدام و سرکوب در هفتهای که گذشت، ۲۹ زندانی را به دار آویخت. روز ۱۰ اردیبهشت، ۱۵ زندانی و روز ۱۴ اردیبهشت، ۹ زندانی اعدام شدند. به این ترتیب از ابتدای سال تاکنون ۱۵۴ تن به دار آویخته شدهاند.
حاکمان مستبد در اقدامی سبعانه، یک شهروند به نام عظیم فرخوند را که به همراه جمعی از مردم دزفول در تجمع اعتراضی علیه اعدامِ دو زندانی شرکت کرده بود، با شلیک گلوله جنگی به قتل رساند. از نظر کارزار سهشنبههای نه به اعدام، وی اولین جانباخته "نه به اعدام" از ابتدای شروع این کارزار است. یادش را گرامی میداریم و تأکید میکنیم تا زمانی که این حکومت بر سر قدرت است، به هیچ قیمتی از اعدام کوتاه نمیآید.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" هشدار میدهد در موقعیت کنونی که حکومت ایران در بنبستهای داخلی و بینالمللی قرار گرفته، از اعدام بهعنوان اصلیترین عامل سرکوب استفاده میکند تا به این ترتیب مانع شکلگیری حرکتهای اعتراضی و قیام مردم به ستوهآمده شود. بنابراین ضروری است که نهادها و سازمانهای حقوق بشری بینالمللی، دولتهای خود را ملزم کنند که روابط خود با حکومت ایران را مشروط به لغو اعدام نمایند؛ زیرا حربه اعدام در دست این استبداد از هر سلاحی خطرناکتر است.
از طرفی ما همچنان از تمام اقشار اجتماعی میخواهیم به هر شکل ممکن متحد و یکصدا علیه اعدام بایستند.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام"، سهشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴، در ۴۱ زندان زیر برای شصت و هفتمین هفته در اعتصاب غذا خواهند بود:
زندان اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اراک، زندان خرمآباد، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران.
هفته شصت و هفتم
۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
@collective98
🚩 جانباختن یک زندانی افغانستانی در پی اعتصاب غذا در اعتراض به تصمیم مسئولان و رفتارهای تحقیرآمیز آنها
طی روزهای گذشته، نبی بیاتی، زندانی تبعه افغانستان محبوس در زندان قزلحصار که به نشانه اعتراض به تصمیم مسئولان و رفتارهای تحقیرآمیز آنان پس از انتقال به واحد یک این زندان، که یکی از شلوغترین و پرتنشترین بخشهای زندان محسوب میشود، اعتصاب غذا کرده بود، جان خود را از دست داد.
به گفته منابع مطلع از داخل زندان قزلحصار، نبی بیاتی و سه زندانی دیگر به اتهام مشارکت در یک درگیری، ابتدا به اتاق موسوم به "دربسته" منتقل شدە و سپس، با دخالت اسماعیل فرجنژاد، یکی از معاونین زندان، به واحدی پرتنش منتقل شده بود. این زندانی در واکنش به این اقدام تحقیرآمیز دست به اعتصاب غذا زده بود.
پس از اعلام اعتصاب غذای این زندانی و با وجود هشدارهای صریح وی، مسئولان زندان نهتنها به هشدار او توجهی نکردە، بلکه در اقدامی تنبیهی، او را در راهروی بند ۹، محل تردد عمومی زندانیان، بدون دسترسی به حداقل امکانات، مستقر کردەاند.
قابل ذکر است که این زندانی، پس از چهار روز اعتصاب غذا جان خود را از دست دادە است.
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
@collective98
طی روزهای گذشته، نبی بیاتی، زندانی تبعه افغانستان محبوس در زندان قزلحصار که به نشانه اعتراض به تصمیم مسئولان و رفتارهای تحقیرآمیز آنان پس از انتقال به واحد یک این زندان، که یکی از شلوغترین و پرتنشترین بخشهای زندان محسوب میشود، اعتصاب غذا کرده بود، جان خود را از دست داد.
به گفته منابع مطلع از داخل زندان قزلحصار، نبی بیاتی و سه زندانی دیگر به اتهام مشارکت در یک درگیری، ابتدا به اتاق موسوم به "دربسته" منتقل شدە و سپس، با دخالت اسماعیل فرجنژاد، یکی از معاونین زندان، به واحدی پرتنش منتقل شده بود. این زندانی در واکنش به این اقدام تحقیرآمیز دست به اعتصاب غذا زده بود.
پس از اعلام اعتصاب غذای این زندانی و با وجود هشدارهای صریح وی، مسئولان زندان نهتنها به هشدار او توجهی نکردە، بلکه در اقدامی تنبیهی، او را در راهروی بند ۹، محل تردد عمومی زندانیان، بدون دسترسی به حداقل امکانات، مستقر کردەاند.
قابل ذکر است که این زندانی، پس از چهار روز اعتصاب غذا جان خود را از دست دادە است.
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
@collective98
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🚩 بیاد معلم شهید اعدامی #فرزاد_کمانگر در پانزدهمین سالگرد اعدام او و دیگر همرزمان اش، شیرین علم هولی، فرهاد وکیلی، علی حیدریان و مهدی اسلامیان در اردیبهشت ۱۳۸۹
آنها بدون اطلاع خانواده و وکلا، و پس از تحمل شکنجه های بسیار، در زندان اوین تهران اعدام شدند و محل دفن آنها هنوز نامشخص است.
"جمهوری اعدام اسلامی
آن چه را هرگز هرگز نمیتواند اعدام کند؛
آینده است و آزادی..."
@collective98
آنها بدون اطلاع خانواده و وکلا، و پس از تحمل شکنجه های بسیار، در زندان اوین تهران اعدام شدند و محل دفن آنها هنوز نامشخص است.
"جمهوری اعدام اسلامی
آن چه را هرگز هرگز نمیتواند اعدام کند؛
آینده است و آزادی..."
@collective98
🚩 شجاعتی که تکثیر می شود
ایستادگی در برابر اعدام از سوی زندانیان نیازمند سطحی از شجاعت است. زندانیانی که در زندان و حتی دوران مرخصی در برابر اعدام ایستادهاند را نباید فراموش کرد.
زندانی که به مرخصی میآید و باز همبندانش را فراموش نمیکند صدایش باید تکثیر گردد.
احسان (آرمین)خدایار، زندانی سیاسی که از زندان لاکان به مرخصی آمدهاست دوستان همبندش را فراموش نکرده و از نه به اعدام میگوید.
@collective98
ایستادگی در برابر اعدام از سوی زندانیان نیازمند سطحی از شجاعت است. زندانیانی که در زندان و حتی دوران مرخصی در برابر اعدام ایستادهاند را نباید فراموش کرد.
زندانی که به مرخصی میآید و باز همبندانش را فراموش نمیکند صدایش باید تکثیر گردد.
احسان (آرمین)خدایار، زندانی سیاسی که از زندان لاکان به مرخصی آمدهاست دوستان همبندش را فراموش نکرده و از نه به اعدام میگوید.
@collective98
تداوم اعتصاب غذای کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" در ۴۱ زندان، در هفته شصتوهشتم؛ صدور حکم اعدام علیه دو زندانی سیاسی
بر اساس گزارشهای منتشرشده، صدور و اجرای احکام اعدام توسط دادگاههای حکومت ولایت فقیه همچنان بدون وقفه ادامه دارد. از ابتدای اردیبهشتماه تاکنون، بیش از ۹۶ زندانی، از جمله یک زن، اعدام شدهاند؛ یعنی بهطور میانگین روزانه دستکم چهار تن به دار آویخته شدهاند.
در روزهای اخیر، امین (پیمان) فرحآور گیساوندانی، شاعر و زندانی سیاسی اهل گیلان، توسط قاضی احمد درویشگفتار به اتهام "بغی و محاربه" به اعدام محکوم شده است. همچنین احسان فریدی، دانشجوی دانشگاه تبریز، نیز از سوی شعبه دوم دادگاه انقلاب تبریز به اتهام "محاربه" به اعدام محکوم گردید. شایان ذکر است که این احکام غیرانسانی بدون امکان دسترسی زندانیان به وکیل منتخب صادر شدهاند.
ما از نهادهای حقوق بشری و مخالفان اعدام انتظار داریم که با افشای چهره قضاتی که در صدور این احکام نقش دارند، در نهادهای مستقل حقوق بشری علیه آنان طرح شکایت کنند.
در شرایطی که حکومت از حل بحرانهای داخلی و خارجی خود عاجز مانده، شتاب اعدامها افزایش یافته است. مقابله با اعدام در این شرایط، ضرورتی فوری و انکارناپذیر است. در هر گوشه از این سرزمین باید پرچم مبارزه با اعدام را برافراشت و صدای اعتراض را بلند کرد. نباید اجازه داد این حکومت جنایتکار جان شهروندان را بهراحتی بگیرد. آزادی، حق ملتی است که دههها برای دستیابی به آزادی، برابری و دموکراسی هزینههای سنگینی پرداخت کرده است.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام"، ضمن گرامیداشت یاد برزان محمدی، زندانی سیاسی سابق و از حامیان این کارزار که متأسفانه در سانحهای دلخراش جان باخت، این ضایعه را به خانواده او و تمامی همراهان کارزار تسلیت میگوید.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام"، در روز سهشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴، برای شصتوهشتمین هفته متوالی، در ۴۱ زندان کشور در اعتصاب غذا خواهد بود:
زندانهای: قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان مرکزی کرج، تهران بزرگ، خورین ورامین، چوبیندر قزوین، اراک، خرمآباد، اسدآباد اصفهان، دستگرد اصفهان، شیبان اهواز، سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، نظام شیراز، عادلآباد شیراز (بند زنان و مردان)، زاهدان (بند زنان)، برازجان، رامهرمز، بهبهان، بم، کهنوج، طبس، مشهد، گنبدکاووس، قائمشهر، رشت (بند زنان و مردان)، رودسر، حویق تالش، ازبرم لاهیجان، دیزلآباد کرمانشاه، اردبیل، تبریز، ارومیه، سلماس، خوی، نقده، میاندوآب، سقز، بانه، مریوان، سنندج و کامیاران.
هفته شصت و هشتم - ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴
کارزار سهشنبههای نه به اعدام
بر اساس گزارشهای منتشرشده، صدور و اجرای احکام اعدام توسط دادگاههای حکومت ولایت فقیه همچنان بدون وقفه ادامه دارد. از ابتدای اردیبهشتماه تاکنون، بیش از ۹۶ زندانی، از جمله یک زن، اعدام شدهاند؛ یعنی بهطور میانگین روزانه دستکم چهار تن به دار آویخته شدهاند.
در روزهای اخیر، امین (پیمان) فرحآور گیساوندانی، شاعر و زندانی سیاسی اهل گیلان، توسط قاضی احمد درویشگفتار به اتهام "بغی و محاربه" به اعدام محکوم شده است. همچنین احسان فریدی، دانشجوی دانشگاه تبریز، نیز از سوی شعبه دوم دادگاه انقلاب تبریز به اتهام "محاربه" به اعدام محکوم گردید. شایان ذکر است که این احکام غیرانسانی بدون امکان دسترسی زندانیان به وکیل منتخب صادر شدهاند.
ما از نهادهای حقوق بشری و مخالفان اعدام انتظار داریم که با افشای چهره قضاتی که در صدور این احکام نقش دارند، در نهادهای مستقل حقوق بشری علیه آنان طرح شکایت کنند.
در شرایطی که حکومت از حل بحرانهای داخلی و خارجی خود عاجز مانده، شتاب اعدامها افزایش یافته است. مقابله با اعدام در این شرایط، ضرورتی فوری و انکارناپذیر است. در هر گوشه از این سرزمین باید پرچم مبارزه با اعدام را برافراشت و صدای اعتراض را بلند کرد. نباید اجازه داد این حکومت جنایتکار جان شهروندان را بهراحتی بگیرد. آزادی، حق ملتی است که دههها برای دستیابی به آزادی، برابری و دموکراسی هزینههای سنگینی پرداخت کرده است.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام"، ضمن گرامیداشت یاد برزان محمدی، زندانی سیاسی سابق و از حامیان این کارزار که متأسفانه در سانحهای دلخراش جان باخت، این ضایعه را به خانواده او و تمامی همراهان کارزار تسلیت میگوید.
کارزار "سهشنبههای نه به اعدام"، در روز سهشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴، برای شصتوهشتمین هفته متوالی، در ۴۱ زندان کشور در اعتصاب غذا خواهد بود:
زندانهای: قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان مرکزی کرج، تهران بزرگ، خورین ورامین، چوبیندر قزوین، اراک، خرمآباد، اسدآباد اصفهان، دستگرد اصفهان، شیبان اهواز، سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، نظام شیراز، عادلآباد شیراز (بند زنان و مردان)، زاهدان (بند زنان)، برازجان، رامهرمز، بهبهان، بم، کهنوج، طبس، مشهد، گنبدکاووس، قائمشهر، رشت (بند زنان و مردان)، رودسر، حویق تالش، ازبرم لاهیجان، دیزلآباد کرمانشاه، اردبیل، تبریز، ارومیه، سلماس، خوی، نقده، میاندوآب، سقز، بانه، مریوان، سنندج و کامیاران.
هفته شصت و هشتم - ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴
کارزار سهشنبههای نه به اعدام
Forwarded from Zed Media - ضِد مدیا
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بندرکلاهی میناب زیر آتش سرکوب — در سکوت رسانهای
از شنبه ۲۱ اردیبهشت، بندرکلاهی میناب در استان هرمزگان صحنهی یورش سنگین و خشونتبار نیروهای نظامی جمهوری اسلامی بوده؛ صدها نیروی امنیتی با تجهیزات سنگین، خودروهای زرهی، لودر با پشتیبانی فرماندهان ارشد سپاه پاسداران وارد منطقه شدهاند.
🔴 تعداد دقیق زخمیها و آسیبدیدگان، با قطع اینترنت و محاصره نظامی، روشن نیست اما بنا به گزارش شبکههای حقوق بشری و خبری حالوش و رسانک، آنچه بهبهانهی «مبارزه با قاچاق سوخت» آغاز شد، به یکی از بیسابقهترین سرکوبها علیه مردم بلوچ بدل شده است.
🔇 اما آنچه این فاجعه را عمیقتر میکند، سکوت سنگین بسیاری از رسانههای فارسیزبان خارج از کشور است. این سکوت، خود بخشی از سازوکار حذف ملت بلوچ است.
✊🏽 صدای بندرکلاهی باشیم — نه بازتاب سکوت.
#بلوچستان #بندرکلاهی #میناب #سرکوب #سوختبر #مکران #استعمار_داخلی #ستم_ملی #نه_به_تبعیض #سکوت_رسانهای
@Zedbroadcasting | ضد مدیا
از شنبه ۲۱ اردیبهشت، بندرکلاهی میناب در استان هرمزگان صحنهی یورش سنگین و خشونتبار نیروهای نظامی جمهوری اسلامی بوده؛ صدها نیروی امنیتی با تجهیزات سنگین، خودروهای زرهی، لودر با پشتیبانی فرماندهان ارشد سپاه پاسداران وارد منطقه شدهاند.
🔴 تعداد دقیق زخمیها و آسیبدیدگان، با قطع اینترنت و محاصره نظامی، روشن نیست اما بنا به گزارش شبکههای حقوق بشری و خبری حالوش و رسانک، آنچه بهبهانهی «مبارزه با قاچاق سوخت» آغاز شد، به یکی از بیسابقهترین سرکوبها علیه مردم بلوچ بدل شده است.
🔇 اما آنچه این فاجعه را عمیقتر میکند، سکوت سنگین بسیاری از رسانههای فارسیزبان خارج از کشور است. این سکوت، خود بخشی از سازوکار حذف ملت بلوچ است.
✊🏽 صدای بندرکلاهی باشیم — نه بازتاب سکوت.
#بلوچستان #بندرکلاهی #میناب #سرکوب #سوختبر #مکران #استعمار_داخلی #ستم_ملی #نه_به_تبعیض #سکوت_رسانهای
@Zedbroadcasting | ضد مدیا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🚩 لحظە تراژیک قتل حکومتی دو کولبر کورد در مرز بانە توسط نیروهای نظامی جمهوری کشتار ایران
کشتار دو کولبر کورد در مرز بانە نه یک حادثه، بلکه بخشی از پروژه سیستماتیک سرکوب و نابودی معیشت مردم کوردستان است. جمهوری اسلامی با گلوله، گرسنگی و تحقیر، زندگی را در مرزها گروگان گرفته. کولبری نه انتخاب که اجبارِ زنده ماندن در نظامی است که پاسخ بە بحرانهای اقتصادی که در مناطق پیرامونی عمق و دامنه بیشتری دارند، را در باتوم و تفنگ خلاصه کرده. این قتل، سند دیگری بر جنایت مستمر رژیمیست که مرز را به قتلگاه و نان را به بهانهی سرکوب بدل کرده. تنها راه پاسخ، سازماندهی خشم جمعیست؛ از مرز تا مرکز، علیه سرمایهداری دولتی، سرکوب ملل تحت ستم و خشونت سیستماتیک.
#کولبرکشی_ادامه_دارد
#قتل_طبقاتی
#فقیرنشین
@collective98
کشتار دو کولبر کورد در مرز بانە نه یک حادثه، بلکه بخشی از پروژه سیستماتیک سرکوب و نابودی معیشت مردم کوردستان است. جمهوری اسلامی با گلوله، گرسنگی و تحقیر، زندگی را در مرزها گروگان گرفته. کولبری نه انتخاب که اجبارِ زنده ماندن در نظامی است که پاسخ بە بحرانهای اقتصادی که در مناطق پیرامونی عمق و دامنه بیشتری دارند، را در باتوم و تفنگ خلاصه کرده. این قتل، سند دیگری بر جنایت مستمر رژیمیست که مرز را به قتلگاه و نان را به بهانهی سرکوب بدل کرده. تنها راه پاسخ، سازماندهی خشم جمعیست؛ از مرز تا مرکز، علیه سرمایهداری دولتی، سرکوب ملل تحت ستم و خشونت سیستماتیک.
#کولبرکشی_ادامه_دارد
#قتل_طبقاتی
#فقیرنشین
@collective98
Forwarded from Blackfishvoice (BFV)
Blackfishvoice (BFV)
Video
به عموم مردم، و کنشگران حقوق زنان، فعالان حقوق کودکان، معلمان کنشگر، فعالان سیاسی و فعالان کارگری:
دولت پزشکیان تصمیم دارد تا بیش از دو میلیون نفر از #پناهجویان و #مهاجران_افغانستانی و افغانستانیتبار را از ایران اخراج کند. این سیاست هرچند در ادامه سیاست #رد_مرز است که در تمام دو دهه اخیر رواج داشته، اما به صورت خاص این بار یکی از گروههای دارای مدرک هویتی، یعنی دارندگان برگه سرشماری، و در عمل زنان و کودکان این جمعیت را هدف قرار داده است و قصد دارد با ایجاد فاجعه انسانی برای جمعیتی که از پیش در وضعیتی شکننده قرار دارد، این سیاست را به پیش برد.
در این میان نهادهای بینالمللی و همچنین نهادهای مدنی داخلی و رسانهها اغلب سکوت کردهاند.
در این گفتار به این سیاست میپردازیم تا ابعاد استثمارگرانه و ضدانسانی آن را روشن کنیم. ما شاهد یکی از پناهجوستیزانهترین سیاستها و یکی از بزرگترین ردمرزهای تاریخ هستیم و از شما کمک میخواهیم تا به هر طریق ممکن به افشای این سیاست ضدانسانی و ارتجاعی اقدام و برای دفاع از مهاجران، پناهجویان با این سیاست مقابله کنید.
#مهاجرستیزی #ناشهروندان #اتحاد_ستمدیدگان
@Blackfishvoice1
دولت پزشکیان تصمیم دارد تا بیش از دو میلیون نفر از #پناهجویان و #مهاجران_افغانستانی و افغانستانیتبار را از ایران اخراج کند. این سیاست هرچند در ادامه سیاست #رد_مرز است که در تمام دو دهه اخیر رواج داشته، اما به صورت خاص این بار یکی از گروههای دارای مدرک هویتی، یعنی دارندگان برگه سرشماری، و در عمل زنان و کودکان این جمعیت را هدف قرار داده است و قصد دارد با ایجاد فاجعه انسانی برای جمعیتی که از پیش در وضعیتی شکننده قرار دارد، این سیاست را به پیش برد.
در این میان نهادهای بینالمللی و همچنین نهادهای مدنی داخلی و رسانهها اغلب سکوت کردهاند.
در این گفتار به این سیاست میپردازیم تا ابعاد استثمارگرانه و ضدانسانی آن را روشن کنیم. ما شاهد یکی از پناهجوستیزانهترین سیاستها و یکی از بزرگترین ردمرزهای تاریخ هستیم و از شما کمک میخواهیم تا به هر طریق ممکن به افشای این سیاست ضدانسانی و ارتجاعی اقدام و برای دفاع از مهاجران، پناهجویان با این سیاست مقابله کنید.
#مهاجرستیزی #ناشهروندان #اتحاد_ستمدیدگان
@Blackfishvoice1
🚩 کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در هفته شصتونهم خود، با پیوستن زندانهای مهاباد، بوکان و یاسوج به ۴۴ زندان گسترش یافت.
در شرایطی که کشور با فساد سیستماتیک و ناکارآمدی ساختار استبدادی حاکم روبروست و این وضعیت زندگی شهروندان را مختل کرده و آنها را از ابتداییترین نیازها مانند آب و برق محروم ساخته است، روند صدور و اجرای احکام غیرانسانی اعدام با ارادهای آشکار از سوی حاکمیت نهتنها متوقف نشده بلکه افزایش نیز یافته است.
این حکومت همواره از ارائه آمار دقیق درباره تعداد زندانیان و اجرای احکام اعدام خودداری میکند، اما بر اساس گزارشهایی که به کارزار رسیده است، از ابتدای اردیبهشتماه تاکنون بیش از ۱۲۹ نفر – از جمله چهار زن – اعدام شدهاند. تنها در هفته گذشته، حکم اعدام ۲۵ زندانی به اجرا درآمد که در میان آنها دو کودکمجرم نیز دیده میشدند که در زندانهای ملایر و عادلآباد شیراز به دار آویخته شدند؛ اقدامی که بدون هیچ ابایی از افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری بینالمللی انجام شد و آنان را از «حق حیات» محروم ساخت.
در واکنش به این خشونت و نقض سیستماتیک «حق حیات»، شاهد افزایش اعتراضات خانوادههای زندانیان محکوم به اعدام و حمایت گسترده جوانان در شهرهای مختلف از این کارزار هستیم. این حمایتها با ابتکارهای متنوع مردمی، چهرهای گستردهتر یافتهاند.
ما، اعضای کارزار، با درود به تمامی حامیان «نه به اعدام»، از همه مردم بهویژه جوانان میخواهیم در هر کوچه و برزن، صدای اعتراض خود را علیه این مجازات ضدانسانی بلند کنند و به هر شکل ممکن از این حرکت حمایت کنند. ما از تمامی مخالفان اعدام دعوت میکنیم در کنار خانوادههای دادخواه بایستند و در تجمعات اعتراضی آنان را تنها نگذارند.
در هفته گذشته، به ابتکار هموطنان مبارز در داخل و خارج از کشور، همبستگی گستردهای با کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» شکل گرفت. از تمامی افراد، نهادها، احزاب و سازمانهای سیاسی، مدنی و حقوق بشری که در این حرکت مردمی مشارکت داشتند، صمیمانه قدردانی میکنیم.
همچنین جمعی از زندانیان در زندانهای مهاباد، بوکان و یاسوج اعلام کردهاند که از این هفته به کارزار پیوسته و هر سهشنبه دست به اعتصاب غذا خواهند زد. با پیوستن این سه زندان به اعتصاب، تعداد زندانهای شرکت کننده در کارزار به چهل و چهار زندان افزایش یافته است.
سهشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، زندانیان در ۴۴ زندان زیر برای شصتونهمین هفته متوالی اعتصاب غذا خواهند کرد:
اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، مرکزی کرج، تهران بزرگ، خورین ورامین، چوبیندر قزوین، اراک، خرمآباد، اسدآباد اصفهان، دستگرد اصفهان، شیبان اهواز، سپیدار اهواز (زنان و مردان)، نظام شیراز، عادلآباد شیراز (زنان و مردان)، زاهدان (زنان)، برازجان، رامهرمز، بهبهان، بم، کهنوج، طبس، مشهد، گنبدکاووس، قائمشهر، رشت (زنان و مردان)، رودسر، حویق تالش، ازبرم لاهیجان، دیزلآباد کرمانشاه، اردبیل، تبریز، ارومیه، سلماس، خوی، نقده، میاندوآب، سقز، بانه، مریوان، سنندج، کامیاران، مهاباد، بوکان و یاسوج.
هفته شصت و نهم
سهشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴
#سهشنبههای_نه_به_اعدام
@collective98
در شرایطی که کشور با فساد سیستماتیک و ناکارآمدی ساختار استبدادی حاکم روبروست و این وضعیت زندگی شهروندان را مختل کرده و آنها را از ابتداییترین نیازها مانند آب و برق محروم ساخته است، روند صدور و اجرای احکام غیرانسانی اعدام با ارادهای آشکار از سوی حاکمیت نهتنها متوقف نشده بلکه افزایش نیز یافته است.
این حکومت همواره از ارائه آمار دقیق درباره تعداد زندانیان و اجرای احکام اعدام خودداری میکند، اما بر اساس گزارشهایی که به کارزار رسیده است، از ابتدای اردیبهشتماه تاکنون بیش از ۱۲۹ نفر – از جمله چهار زن – اعدام شدهاند. تنها در هفته گذشته، حکم اعدام ۲۵ زندانی به اجرا درآمد که در میان آنها دو کودکمجرم نیز دیده میشدند که در زندانهای ملایر و عادلآباد شیراز به دار آویخته شدند؛ اقدامی که بدون هیچ ابایی از افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری بینالمللی انجام شد و آنان را از «حق حیات» محروم ساخت.
در واکنش به این خشونت و نقض سیستماتیک «حق حیات»، شاهد افزایش اعتراضات خانوادههای زندانیان محکوم به اعدام و حمایت گسترده جوانان در شهرهای مختلف از این کارزار هستیم. این حمایتها با ابتکارهای متنوع مردمی، چهرهای گستردهتر یافتهاند.
ما، اعضای کارزار، با درود به تمامی حامیان «نه به اعدام»، از همه مردم بهویژه جوانان میخواهیم در هر کوچه و برزن، صدای اعتراض خود را علیه این مجازات ضدانسانی بلند کنند و به هر شکل ممکن از این حرکت حمایت کنند. ما از تمامی مخالفان اعدام دعوت میکنیم در کنار خانوادههای دادخواه بایستند و در تجمعات اعتراضی آنان را تنها نگذارند.
در هفته گذشته، به ابتکار هموطنان مبارز در داخل و خارج از کشور، همبستگی گستردهای با کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» شکل گرفت. از تمامی افراد، نهادها، احزاب و سازمانهای سیاسی، مدنی و حقوق بشری که در این حرکت مردمی مشارکت داشتند، صمیمانه قدردانی میکنیم.
همچنین جمعی از زندانیان در زندانهای مهاباد، بوکان و یاسوج اعلام کردهاند که از این هفته به کارزار پیوسته و هر سهشنبه دست به اعتصاب غذا خواهند زد. با پیوستن این سه زندان به اعتصاب، تعداد زندانهای شرکت کننده در کارزار به چهل و چهار زندان افزایش یافته است.
سهشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، زندانیان در ۴۴ زندان زیر برای شصتونهمین هفته متوالی اعتصاب غذا خواهند کرد:
اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، مرکزی کرج، تهران بزرگ، خورین ورامین، چوبیندر قزوین، اراک، خرمآباد، اسدآباد اصفهان، دستگرد اصفهان، شیبان اهواز، سپیدار اهواز (زنان و مردان)، نظام شیراز، عادلآباد شیراز (زنان و مردان)، زاهدان (زنان)، برازجان، رامهرمز، بهبهان، بم، کهنوج، طبس، مشهد، گنبدکاووس، قائمشهر، رشت (زنان و مردان)، رودسر، حویق تالش، ازبرم لاهیجان، دیزلآباد کرمانشاه، اردبیل، تبریز، ارومیه، سلماس، خوی، نقده، میاندوآب، سقز، بانه، مریوان، سنندج، کامیاران، مهاباد، بوکان و یاسوج.
هفته شصت و نهم
سهشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴
#سهشنبههای_نه_به_اعدام
@collective98
🚩 دربارهی انحلال حزب کارگران کردستان (پکک)
«زمانی که حلوفصل نیمقرن منازعه کردها در عرض چند ماه رقم میخورد»
نوشتهی عدنان چلیک – انسانشناس و محقق کورد، استاد دانشگاه در مدرسهی عالی مطالعات علوم اجتماعی (EHESS) فرانسه
بخش اول
ترجمهی کلکتیو۹۸
📍انتشار فراخوان تاریخی عبدالله اوجالان در روز دوشنبه ۱۲ ماه مه، برای خلع سلاح و انحلال حزب کارگران کردستان (پکک) ــ سازمانی که او در سال ۱۹۷۸ همبنیانگذاری کرد ــ به نظر میرسد نقطه پایانی بر بیش از چهار دهه مبارزه مسلحانه این سازمان علیه دولت و ارتش ترکیه باشد. برای درک عمق این رویداد، باید آن را در بستر تاریخیِ شکلگیری آنچه «مسئله کرد» خوانده میشود، و در زمینهی تلاشهای بیوقفه اما ناکام برای حل آن بررسی کرد. این نوشتار، بخش نخست از یک مقالهی دو قسمتی در همین زمینه است.
در این مقاله بر آنم تا ارزیابی دقیقی از فراخوان عبدالله اوجالان برای خلع سلاح و انحلال پکک ارائه دهم.
📍 در این راستا، قصد دارم محتوای این فراخوان را از زوایای مختلف مورد تحلیل قرار دهم: ضرباهنگ خاص این روند و زمینههای شکلگیری آن، نشانههایی که دگرگونیهای جنبش کرد پس از شکست روند صلح سال ۲۰۱۵ به دست میدهند، نحوهی دریافت و واکنشها به آن، ناگفتههای نهفته در متن و سرانجام، افقهایی که در برابر آینده میگشاید.
📍چگونه میتوان زمانبندی این فراخوان را توضیح داد؟ اوجالان، که بیش از سه سال در انزوای مطلق بهسر میبرد، چگونه توانسته صدای خود را به بیرون برساند؟ او دقیقاً چه میگوید و از چه ادبیاتی بهره میگیرد؟ این فراخوان چه شباهتها و تفاوتهایی با موارد پیشین، بهویژه فراخوان سال ۲۰۱۵، دارد؟ چگونه باید آن را تفسیر کرد؟ چه اهداف آشکار و پنهانی در آن نهفته است؟ چه نیروها و روندهای داخلی، منطقهای و بینالمللی این لحظه را رقم زدهاند؟ واکنشها در داخل جامعه ترکیه، در درون جنبش کرد، و در سطح منطقهای چگونه بودهاند؟ این فراخوان چه تأثیری بر «اقتصاد اخلاقی و عاطفی» جامعه کرد خواهد داشت؟ آیا باید آن را بهمنزلهی شکستی تمامعیار و نوعی تسلیم قلمداد کرد، یا دعوتی به بازتعریف شیوههای نوین مبارزه سیاسی؟
ادامه این متن را در لینک زیر بخوانید:
https://bit.ly/3YUwPmj
«زمانی که حلوفصل نیمقرن منازعه کردها در عرض چند ماه رقم میخورد»
نوشتهی عدنان چلیک – انسانشناس و محقق کورد، استاد دانشگاه در مدرسهی عالی مطالعات علوم اجتماعی (EHESS) فرانسه
بخش اول
ترجمهی کلکتیو۹۸
📍انتشار فراخوان تاریخی عبدالله اوجالان در روز دوشنبه ۱۲ ماه مه، برای خلع سلاح و انحلال حزب کارگران کردستان (پکک) ــ سازمانی که او در سال ۱۹۷۸ همبنیانگذاری کرد ــ به نظر میرسد نقطه پایانی بر بیش از چهار دهه مبارزه مسلحانه این سازمان علیه دولت و ارتش ترکیه باشد. برای درک عمق این رویداد، باید آن را در بستر تاریخیِ شکلگیری آنچه «مسئله کرد» خوانده میشود، و در زمینهی تلاشهای بیوقفه اما ناکام برای حل آن بررسی کرد. این نوشتار، بخش نخست از یک مقالهی دو قسمتی در همین زمینه است.
در این مقاله بر آنم تا ارزیابی دقیقی از فراخوان عبدالله اوجالان برای خلع سلاح و انحلال پکک ارائه دهم.
📍 در این راستا، قصد دارم محتوای این فراخوان را از زوایای مختلف مورد تحلیل قرار دهم: ضرباهنگ خاص این روند و زمینههای شکلگیری آن، نشانههایی که دگرگونیهای جنبش کرد پس از شکست روند صلح سال ۲۰۱۵ به دست میدهند، نحوهی دریافت و واکنشها به آن، ناگفتههای نهفته در متن و سرانجام، افقهایی که در برابر آینده میگشاید.
📍چگونه میتوان زمانبندی این فراخوان را توضیح داد؟ اوجالان، که بیش از سه سال در انزوای مطلق بهسر میبرد، چگونه توانسته صدای خود را به بیرون برساند؟ او دقیقاً چه میگوید و از چه ادبیاتی بهره میگیرد؟ این فراخوان چه شباهتها و تفاوتهایی با موارد پیشین، بهویژه فراخوان سال ۲۰۱۵، دارد؟ چگونه باید آن را تفسیر کرد؟ چه اهداف آشکار و پنهانی در آن نهفته است؟ چه نیروها و روندهای داخلی، منطقهای و بینالمللی این لحظه را رقم زدهاند؟ واکنشها در داخل جامعه ترکیه، در درون جنبش کرد، و در سطح منطقهای چگونه بودهاند؟ این فراخوان چه تأثیری بر «اقتصاد اخلاقی و عاطفی» جامعه کرد خواهد داشت؟ آیا باید آن را بهمنزلهی شکستی تمامعیار و نوعی تسلیم قلمداد کرد، یا دعوتی به بازتعریف شیوههای نوین مبارزه سیاسی؟
ادامه این متن را در لینک زیر بخوانید:
https://bit.ly/3YUwPmj
Telegraph
انحلال حزب کارگران کردستان (پکک)
نوشتهی عدنان چلیک – انسانشناس و محقق کورد، استاد دانشگاه در مدرسهی عالی مطالعات علوم اجتماعی (EHESS) فرانسه بخش اول ترجمهی کلکتیو۹۸ بخش دوم این متن که به زودی از سوی کلکتیو۹۸ منتشر خواهد شد. انتشار فراخوان تاریخی عبدالله اوجالان در روز دوشنبه ۱۲ ماه مه،…
BamdadBidar01_250523_093710.pdf
7.1 MB
🚩 اولین شماره «بامداد بیدار»، رسانه زندانیان منتشر شد
♦️«بامداد بیدار»، نام رسانهای است که جمعی از زندانیان سیاسی زندانهای ایران در ادامه کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، برای اطلاعرسانی و آگاهیبخشی از وضعیت زندانیان زیر حکم اعدام و آنها که اعدام شدهاند، راهاندازی کردهاند.
♦️آنها میگویند: «اینجا برای ایستادن است در برابر فراموشی، در برابر اعدام، در برابر روایت رسمی. ما میخواهیم نامها، چهرهها، رنجها و شرافتها را ثبت کنیم. روایتهایی که رسانههای رسمی از آنها میگریزند.»
♦️اولین شماره بامداد بیدار در شبکههای اجتماعی که به همین نام راهاندازی شده، منتشر شده است. نوشتههای این مجله که اغلب با نقاشیهای سیاهقلم تصویرسازی شدهاند، «بینام» منتشر میشوند، اما روایتهای تلخ و تکاندهنده زندانیان است از مواجههشان با همسلولیها که اعدام شدهاند و قصهها و دلنگرانیهایی که از همبندیها و دوستانشان که حالا زیر حکم اعدام قرار دارند، شنیدهاند...
https://x.com/BamdadBidar?t=bomzaia9zwaF1S64e88Ybg&s=35
https://www.instagram.com/bamdad_bidar?igsh=dG1udGs5azdkemIy
@collective98
♦️«بامداد بیدار»، نام رسانهای است که جمعی از زندانیان سیاسی زندانهای ایران در ادامه کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، برای اطلاعرسانی و آگاهیبخشی از وضعیت زندانیان زیر حکم اعدام و آنها که اعدام شدهاند، راهاندازی کردهاند.
♦️آنها میگویند: «اینجا برای ایستادن است در برابر فراموشی، در برابر اعدام، در برابر روایت رسمی. ما میخواهیم نامها، چهرهها، رنجها و شرافتها را ثبت کنیم. روایتهایی که رسانههای رسمی از آنها میگریزند.»
♦️اولین شماره بامداد بیدار در شبکههای اجتماعی که به همین نام راهاندازی شده، منتشر شده است. نوشتههای این مجله که اغلب با نقاشیهای سیاهقلم تصویرسازی شدهاند، «بینام» منتشر میشوند، اما روایتهای تلخ و تکاندهنده زندانیان است از مواجههشان با همسلولیها که اعدام شدهاند و قصهها و دلنگرانیهایی که از همبندیها و دوستانشان که حالا زیر حکم اعدام قرار دارند، شنیدهاند...
https://x.com/BamdadBidar?t=bomzaia9zwaF1S64e88Ybg&s=35
https://www.instagram.com/bamdad_bidar?igsh=dG1udGs5azdkemIy
@collective98