🚩 پرونده لئونارد پلتیه، فعال بومی امریکا :
خروج از زندان یک بیگناه بعد از پنجاه سال !

لئونارد پلتیه یکی از قدیمی ترین زندانیان سیاسی در آمریکا و از فعالان جنبش بومیان بعد از نزدیک به ۵۰ سال از حبس در زندان به حصر خانگی درآمد. او در اولین مصاحبه خود با سایت خبری ایندینز اعلام کرد که «بالاخره به خانه برگشتم. آن ها جسم مرا به بند کشیدند اما روحم را هرگز!» پلتیه اینک هشتاد ساله است. اما چرا او را به زندان انداختند؟

بهار سال ۱۹۷۳ یکی از مناطق ویژه اسکان بومیان آمریکا در ایالت داکوتای جنوبی شاهد مبارزه ای الهام بخش علیه کارزار قتل و ارعابی بود که این بومیان را هدف گرفته بود. پشت این کارزار دولت آمریکا قرار داشت. مبارزه اعتراضی بومیان که مرکز آن دهکده ووندد نی (زانوی زخمی) بود را تشکلی به نام جنبش سرخپوستان آمریکا رهبری می کرد و صدها نفر در آن شرکت داشتند. آن ها خواهان رعایت توافق نامه هایی بودند که حق خودگردانی و در اختیار داشتن اراضی پیرامون بلک هیلز را به بومیان آمریکا داده بود. حکومت آمریکا بیش از سیصد نیروی مسلح دولتی از ارتش گرفته تا اف بی آی را برای سرکوب معترضان به منطقه فرستاد. بومیان حاضر به تسلیم نشدند و مسلحانه از خود دفاع کردند. آنان موفق شدند ۷۳ روز در برابر سرکوبگران مقاومت کنند. صدای این مقاومت در سراسر دنیا طنین انداز شد و بسیاری به حمایت از آن برخاستند. پیش از این نیز ووندد نی نامی مهم در تاریخ بومیان آمریکا بود. سال ۱۸۹۰ ارتش امریکا در همین نقطه ۳۰۰ زن و مرد و کودک ازقبیله سوو را کشتار کرد.

طی چند سالی که از خاتمه این حرکت اعتراضی می گذشت، دولت کارزار سرکوب گسترده ای را علیه تشکیلات جنبش سرخپوستان آمریکا آغاز کرد تا بتواند نقشه هایش برای غصب اراضی متعلق به بومیان را عملی کند؛ چرا که این اراضی سرشار از نفت، اورانیوم و زغال سنگ بود. در مقابل، بومیان منطقه از همه جا کمک طلبیدند و اعضای جنبش سرخپوستان آمریکا از سراسر کشور خود را به آنجا رساندند. لئونارد پلتیه هم یکی از کسانی بود که در سال ۱۹۷۵ وارد دهکده ووندد نی شد. روز ۲۶ جولای همان سال اف بی آی حمله ای ناگهانی را به تشکیلات بومیان در شهرک اوگلالا آغاز کرد. درگیری مسلحانه ای پیش آمد که طی آن دو مامور اف بی آی و یکی از فعالان جنبش بومیان کشته شدند. دو سال بعد مقامات دولت آمریکا برای لئونارد پلتیه و دو فعال دیگر به نام های دینو باتلر و باب روبیدو پاپوش دوختند و آنان را متهم به قتل دو مامور اف بی آی کردند. پلیته به کانادا گریخت و دو نفر دیگر دستگیر شدند. اف بی آی برای دستگیری وی فراخوان عملیات ویژه صادر کرد. با پشتیبانی شخص هنری کیسینجر، لئونارد پلتیه را در کانادا دستگیر و به شکل غیرقانونی از مرز رد کرده به آمریکا آوردند. اما مشکل شان این بود که برای برگزاری محاکمه ادله کافی برای اثبات مجرم بودن او نداشتند. پس روی یک زن بومی به نام آنا می اکواش فشار گذاشتند تا در دادگاه علیه پلتیه شهادت دروغ بدهد اما قبول نکرد و چند روز بعد پیکر بی جانش پیدا شد. او را با گلوله کشته بودند. اف بی آی از تصاویر جسد آنا می اکواش برای ترساندن یک زن بومی دیگر استفاده کرد و او حاضر شد علیه لئونارد پلتیه مدارکی را برای ارائه به دادگاه امضا کند. اما او هم بعد از مدتی اعلام کرد که تحت فشار مجبور به امضا مدارک شده است. سرانجام یک مامور اف بی آی قسم خورد که به چشم خودش پلتیه را نزدیک جسد دو مامور کشته شده دیده است و هیچکس دیگر غیر از پلتیه هم در آن صحنه مسلح نبوده است. بر پایه همین شهادت دروغ، لئونارد پلتیه در ۱۸ آوریل ۱۹۷۷ به دو بار حبس ابد محکوم شد. ده سال بعد یعنی در پنجم اکتبر ۱۹۸۷ دیوان عالی کشور آمریکا با وجود اعتراضیه جدید وکلای مدافع پلتیه تقاضای بازخوانی پرونده را رد کرد. تقاضای مکرر پلتیه برای محاکمه مجدد در سال ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ هم نادیده گرفته شد.

طی نزدیک به پنج دهه پرونده لئونارد پلتیه به یکی از شواهد برجسته و عریان بیعدالتی در سیستم قضایی آمریکا تبدیل شد و خود او نیز به نمادی از مقاومت در برابر نظام حاکم سرمایه داری. مبارزان نسل های جدید بومیان در هر فرصت و مناسبتی پرچم دفاع از لئونارد پلتیه را به میدان آوردند. هنرمندان برایش پوستر تولید کردند و موسیقی دانان برایش ترانه ساختند. در مورد پرونده ووندد نی فیلم های مستند مختلفی ساخته شد. پرونده لئونارد پلتیه و مبارزات بومیان در ووندد نی سندی دیگر بر اسناد تاریخی ستمی که بر بومیان آمریکا روا شده افزود.

این ماجرا یادآور پرونده نسل کشی، تجاوز، غصب، اشغالگری و برده سازی در «قاره نو» است. پرونده ای باز از اینکه شالوده سلطه و گسترش نظام سرمایه داری چگونه ریخته شده و طی چند قرن به شکل های مختلف در آمریکا و سراسر دنیا بازتولید شده است.

از کلکتیو۹۸

@collective98

🚩 ادامه کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" در ۳۷ زندان کشور در هفته پنجاه‌وهفتم با پیوستن زندان چوبیندر قزوین

حکومت مستبد ولایت‌فقیه پس از پایان مراسم حکومتی در بهمن‌ماه، بار دیگر اجرای احکام اعدام را افزایش داده است؛ به‌طوری که تنها در روزهای اول و دوم اسفندماه، ۱۷ تن از زندانیان اعدام شدند که ۱۰ نفر از آنان در زندان قزل‌حصار به دار آویخته شدند.

کشتار زندانیان صرفاً از طریق اعدام صورت نمی‌گیرد؛ متأسفانه در هفته گذشته، سه تن از زندانیان در زندان‌های ارومیه، لاجوردی ایرانشهر و دهدشت بر اثر نبود رسیدگی‌های پزشکی جان باختند. این وضعیت، جان بسیاری از زندانیان دیگر را نیز تهدید می‌کند. مرگ زندانیان بیمار به دلیل عدم رسیدگی پزشکی به‌موقع، چیزی جز «قتل سیستماتیک» نیست.

با افزایش اعدام‌ها و سرکوب گسترده زندانیان، جمعی از زندانیان زندان قزوین اعلام کردند که در راستای مقابله با احکام ظالمانه اعدام زندانیان سیاسی و غیرسیاسی، روز سه‌شنبه این هفته، هفتم اسفندماه، همسو با سایر اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» دست به اعتصاب غذا خواهند زد و تا توقف ماشین سرکوب و اعدام، این اعتصاب را در همراهی با کارزار ادامه خواهند داد.

طبق اخبار منتشرشده، روز یکشنبه ۵ اسفند، اعاده دادرسی زندانیان سیاسی مهدی حسنی و بهروز احسانی - که پیش‌تر به اعدام محکوم شده بودند - از سوی دیوان عالی کشور رد شد و این دو زندانی در خطر قریب‌الوقوع اجرای حکم اعدام قرار دارند. این شرایط هولناک برای زندانیانی چون پخشان عزیزی و وریشه مرادی در زندان اوین، شریفه محمدی در زندان لاکان رشت و بسیاری دیگر نیز وجود دارد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیش‌تر با انتصاب جعفر منتظری - دادستان سابق کل کشور - به ریاست دیوان عالی کشور، با توجه به سوابق او در حاکم‌کردن نهادهای امنیتی بر قوه قضائیه و نقض بیشتر استقلال دستگاه قضایی، احتمال «کانالیزه‌کردن پرونده‌های زندانیان» در دیوان و تعیین شعبات خاص برای تأیید احکام بی‌پایه و اساس دادگاه انقلاب را پیش‌بینی کرده بود. این انتصاب، ناکارآمدی این ارگان در تأمین دادرسی منصفانه را به‌طور کامل نمایان ساخت.

اعضای این کارزار در دفاع از «حق دادخواهی»، به‌ویژه برای شهروندانی که عزیزانشان از «حق حیات» محروم شده‌اند، خواهان آزادی تمامی دادخواهان در بند، به‌ویژه خانم ناهید شیرپیشه - معلم دادخواه و مادر جان‌باخته زنده‌یاد پویا بختیاری، معترض آبان ۹۸ - هستند. متأسفانه او هفته گذشته در پی فشارهای زندان و نهادهای امنیتی دست به خودکشی زده است. بی‌تردید، روزی خواهد رسید که دادخواهی محقق شده و آمران و عاملان این جنایات محاکمه خواهند شد.

این کارزار تمامی احکام اعدام، صرف‌نظر از اتهامات منتسب به محکومان را قویاً محکوم می‌کند و برای پیشگیری و لغو مجازات اعدام در ایران از هیچ تلاشی فروگذار نخواهد بود. از این رو، از همه مدافعان حقوق بشر، فعالان سیاسی، مدنی، صنفی و وجدان‌های بیدار در ایران و سراسر جهان دعوت می‌کند تا برای لغو اعدام در ایران، همراه و متحد شوند و صدای زندانیان محکوم به اعدام باشند.

🔸 اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته پنجاه‌وهفتم، روز سه‌شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۳، در ۳۷ زندان زیر دست به اعتصاب غذا خواهند زد:
1. زندان اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)
2. زندان قزل‌حصار (واحد ۳ و ۴)
3. زندان مرکزی کرج
4. زندان تهران بزرگ
5. زندان خورین ورامین
6. زندان اراک
7. زندان خرم‌آباد
8. زندان اسدآباد اصفهان
9. زندان دستگرد اصفهان
10. زندان شیبان اهواز
11. زندان سپیدار اهواز
12. زندان نظام شیراز
13. زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)
14. زندان برازجان
15. زندان رامهرمز
16. زندان بم
17. زندان کهنوج
18. زندان طبس
19. زندان جوین
20. زندان مشهد
21. زندان گنبدکاووس
22. زندان قائم‌شهر
23. زندان رشت (بند مردان و زنان)
24. زندان رودسر
25. زندان حویق تالش
26. زندان دیزل‌آباد کرمانشاه
27. زندان اردبیل
28. زندان تبریز
29. زندان ارومیه
30. زندان سلماس
31. زندان خوی
32. زندان نقده
33. زندان سقز
34. زندان بانه
35. زندان مریوان
36. زندان کامیاران
37. زندان چوبیندر قزوین

#مقاومت_ادامه_دارد

@collective98

«صدور حکم اعدام برای شریفه محمدی انتقام جویانه است»

گفت‌وگوی ضدمدیا با محمود صالحی، فعال کارگری در کردستان واز بنیان‌گذاران «کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل‌های کارگری».

#شریفه_محمدی، فعال کارگری محبوس در زندان لاکان رشت، یک بار دیگر به اتهام «عضویت در کمیته هماهنگی تشکل‌های کارگری» و ارتباط با حزب کومله کردستان به اعدام محکوم شده است. حکم اعدام او پیشتر در دیوان عالی نقض شده بود و صدور دوباره این حکم حکومتی توسط (بی)‌دادگاه انقلاب رشت، نشانه‌ای از تزلزل قدرتی است که برای بقا، به وحشت و ارعاب متوسل شده است.

صالحی در این گفت‌وگو به تشریح سابقه «کمیته هماهنگی» می‌پردازد، به‌عنوان نهادی قانونی که به شکل علنی فعالیت می‌کرده اما همواره تحت فشار‌های امنیتی مضاعف بوده است. این فعال کارگری صدور دوباره حکم اعدام برای شریفه محمدی با اتهام «بغی» و همکاری با کومله را فاقد اعتبار قانونی می‌داند و آن را «فله‌ای» می‌خواند. «بغی» اتهامی است که در قانون مجازات اسلامی به افرادی زده می‌شود که در برابر نظام جمهوری اسلامی به‌شکل مسلحانه قیام کرده‌اند. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی #پخشان_عزیزی، مددکار اجتماعی و عضو جامعه زنان آزاد شرق کردستان، و همچنین #وریشه_مرادی، فعال حقوق زنان کُرد، را نیز به اتهام بغی به اعدام محکوم کرده است.

در اعتراض به حکم اعدام شریفه محمدی، زندانیانِ جرایم عادی در زندان لاکان اعلام کرده‌اند که به همراه بند زنان و مردان سیاسی این زندان، در همراهی با کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" این هفته دست به اعتصاب غذا خواهند زد. بسیاری از فعالین سیاسی و کارگری، از جمله فعالین گیلان و محبوس در زندان لاکان رشت، به این حکم اعتراض کرده بودند.
دوشنبه ۶ اسفند و به دنبال فراخوان جمعی از فعالان، کاربران شبکه‌های اجتماعی با هشتگ #WeProtestExecution در طوفان توییتری و اینستاگرامی به احکام اعدام پخشان عزیزی، شریفه محمدی و وریشه مرادی اعتراض کردند.

صالحی پیشتر در پیامی گفته بود: «ما نباید به هیچ عنوان شریفه محمدی را تنها بگذاریم. اکر قرار است که شریفه محمدی را به اتهام عضویت در کمیته هماهنگی محکوم به اعدام کنند، ما باید در هر کجای جهان که هستیم یک صدا و منسجم علیه این احکام ناعادلانه ایستاده و با تمام نیرو شعار نه به اعدام را عملا و حضوری در خیابان‌های محل سکونت خود فریاد بزنیم».

@Zbroadcasting

🚩 حضور پرشمار و پراندوه مردم کردستان در مراسم تشییع و بدرقه پیکر عمر عبداللهی، روناک دانشمند، کاروان احمدپور، خالق محمدنژاد، شهلا رحمانی و یاسا صادقی، شش کوهنورد اهل شهر بانه که بر اثر ریزش بهمن و گرفتار شدن در برف در ارتفاعات هفت‌تاش بانه جانشان را از دست دادند.


@collective98

🚩 با پیوستن زندان میاندوآب، کارزار"سه‌شنبه‌های نه به اعدام" درهفته پنجاه و هشتم در ۳۸زندان ادامه می یابد

حکومت مستبد حاکم بر ایران تنها با گذشت دو هفته از اسفند ماه ۸۵ تن را اعدام کرده است. در هفته گذشته دستکم ۵۳ تن را اعدام کرده که ۲۴ تن از آنها هموطنان کُرد و بلوچ بوده‌اند و یک نفر هم به طور سبعانه در ملاءعام در اسفراین به دار آویخته شد.

این اعدامهای وحشیانه آن هم در آستانه عید نوروز که باعث عزادار شدن صدها تن از هموطنانمان می‌شود به درستی نشان می‌دهند که این حکومت قرون‌ وسطایی هدفی غیر از ایجاد وحشت در جامعه ندارد و تنها با سرکوب، شکنجه و اعدام می‌خواهد پایان عمر خود را به عقب بیاندازد.

در مقابله با این خشونت‌های حکومتی علیه‌ مردم بی‌دفاع ایران، بسیاری از هموطنان و انسانهای آزاده در سراسر ایران و جهان همراه با زندانیان متعهد در زندان‌های مختلف به کارزار "نه به اعدام" در ایران پیوسته و اعدام‌های جنایتکارانه در ایران را محکوم می‌کنند.

هفته گذشته جمعی از زندانیان در زندان میاندوآب در استان آذربایجان شرقی اعلام کردند که در اعتراض به احکام اعدام از روز سه‌شنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ به کارزار" سه‌شنبه‌های نه به اعدام" می‌پیوندند و اعتصاب غذا خواهند کرد.

باز هم و بیش از پیش وجدان‌های بیدار جهان را به اقدامات جدی‌تر و عاجل‌تر برای توقف این ماشین کشتار فرا‌ می‌خوانیم.

اعضای کارزار‌ "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" سه‌شنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ در هفته پنجاه‌ و هشتم در ۳۸ زندان زیر در اعتصاب غذا خواهند بود:

زندان اوین (بند زنان ،بند ۴و ۸)، زندان قزلحصار(واحد ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اراک، زندان خرم آباد، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز ، زندان سپیدار اهواز، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بم، زندان کهنوج ، زندان طبس، زندان جوین، زندان مشهد، زندان گنبد کاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان )، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان کامیاران، زندان میاندوآب

هفته پنجاه و هشتم
سه‌شنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۳
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

@collective98

🚩 🟣 ژن_ژیان_ئازادی : فمنیسم انترناسیونالیست در زمانه جنگ و فاشیسم

📅 جمعه، ۲۸ مارس – ساعت ۶ بعد از ظهر (پاریس)

📍 𝗕𝗼𝘂𝗿𝘀𝗲 𝗱𝗲 𝗧𝗿𝗮𝘃𝗮𝗶𝗹

با حضور ریما حسن، ورونیکا گاگو، و سارا دهکردی، به همراه پیغامی از عاطفه رنگریز، و نامه پخشان عزیزی، زندانی کورد

بازنشر از روژا: https://www.instagram.com/roja.paris/

امروزه فمینیسم – درمقام سیاست مبتنی بر رهاییِ جنسی و جنسیتی زنان* از انقیاد مردسالاری و سرمایه – نه فقط از بیرون تحت محاصره دشمنان پدرسالارش قرار گرفته، بلکه به‌واسطه گفتارهایی که خود مدعی «فمینیسم» اند، اصطکاکی درونی را تجربه می‌کند:

• فمینیسم امپریالیستی، جنگ‌و سلب مالکیت را به نام «نجات» زنانِ «قربانی» توجیه می‌کند.

• فمینیسم نولیبرال برابری جنسیتی را در «موفقیت» فردی زنان به‌عنوان سیاست‌مدار، کارفرما و مدیرعامل می‌بیند.

در این اثنا، فاشیسم مردان مسلمان و مهاجر را به شکل فرهنگی «عقب‌افتاده» جلوه می‌دهند و آنان را تهدیدی جنسی برای زنان سفیدپوست جا می‌زنند.

باور داریم شعار #زن_زندگی_آزادی/ژن ژیان ئازادی قادر است سدی محکم باشد در برابر موج‌های تصاحبِ فمینیسم به نفع ستم و سلطه. این شعار، که دست کم یک دهه پیش از دل مبارزات زنان کورد علیه استعمار درونی و مردسالاری در کوردستان سربرآورده بود، پس از زن‌کشی دولتی ژینا امینی توسط جمهوری اسلامی، در سراسر جغرافیای ایران طنین انداخت و پژواکش به‌حاشیه‌رفته‌ترین مردمان از #بلوچستان تا #کوردستان، از مرکز تا حاشیه، همه کارگران، بی ثبات کاران، تهی دستان شهری و .. را علیه دیکتاتوری مردسالارانه بسیج کرد.

با وجود تلاش مذبوحانه برای مصادره‌ این شعار توسط سلطنت‌طلبان مرتجع و ابزارسازی آن توسط جریان‌های راست افراطی در غرب، «زن، زندگی، آزادی» پتانسیل رهایی‌بخش برای ایجاد همبستگی‌های فرا‌ملی میان مردمان و خلق‌های ستمدیده، مستعمره و استثمار‌شده را دارد — بالاخص در دورانی که با مهر فاشیسم پدرسالارانه، زن‌کشی، نسل‌کشی در #فلسطین و بحران جهانیِ بازتولید اجتماعی نشان خورده است.

به مناسبت #۸_مارس، روز جهانی *زنان، از سه فعال و فمینیست دعوت کرده‌ایم: ریما حسن نماینده پارلمان اروپا و حقوق‌دان فرانسوی-فلسطینی؛ ورونیکا گاگو، فمنیست آرژانتینی، نویسنده کتاب «بین‌الملل فمینیستی»، سازمان‌دهنده اعتصابات فمنیستی در آمریکای لاتین؛ سارا دهکردی، فعال و منتقد در تبعید، از خانواده‌های دادخواه، و نویسنده کتاب «تفکیک، نابرابری و توسعه شهری».

در آخر پیغامی ویدیویی از عاطفه رنگریز، فعال حقوق زنان و کارگران، زندانی سیاسی پیشین، ارائه خواهد شد.

🗓

تاریخ ۲۸ مارس در تقویم‌تان فراموش نشود.

@collective98