🟣 تهدید و بازجویی زینب جلالیان، همراه با دست‌بند و پابند در زندان مرکزی یزد

زینب جلالیان، تنها زن زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد که شانزدهمین سال حبس خود را در زندان مرکزی یزد می‌گذراند، طی هفته‌های گذشته برای چندمین بار در طول مدت حبس خود، مورد بازجویی تیمی سه نفره از وزارت اطلاعات قرار گرفته است.

وی با دستنبد و پابند به دفتر حفاظت زندان مرکزی یزد منتقل و مورد تهدید قرار گرفته است. ماموران اطلاعات به زینب جلالیان اعلام کردند که تنها راه دسترسی وی به خدمات پزشکی و‌ درمانی و حتی آزادی، نگارش توبه نامه و ابراز ندامت است، رویه‌ای که زینب جلالیان، بارها رد و بر مواضع خود تاکید داشته است.

▪️همچنین بازجویان امنیتی به زینب جلالیان اعلام کرده‌اند که باید نامه‌‌ی منتشر شده از شرح وضعیت خود در روزنامه لوموند فرانسه را تکذیب کند. بازجویان همچنین به او گفته‌اند که برخلاف روال معمول که پرونده زندانیان در اختیار قوه قضاییه است، وزارت اطلاعات مسئول پرونده این زندانی سیاسی است و تصمیم‌گیری در مورد امکان دسترسی به خدمات پزشکی تخصصی و آزادی وی پس از ابراز ندامت در اختیار این نهاد امنیتی است.

▪️زینب جلالیان باز هم درخواست نگارش توبه‌نامه را رد و بازجویی همراه با دستبند و پابند خود را مصداق شکنجه دانست.

وی طی شانزده سال گذشته در پی شکنجه‌های متعدد جسمی و روانی و ‌همچنین محرومیت همیشگی از حق بهره‌مندی از خدمات پزشکی با تشدید بیماری‌های مختلف مواجه شده است.

چشمان زینب جلالیان به علت ابتلا به ناخنک چشم در شرف نابینایی است، ابتلا به برفک دهان، آسم، ناراحتی کلیوی و‌ همچنین گوارشی، بخشی از بیماری‌های تشدید یافته اوست، کسی که تمامی شانزده سال گذشته را بدون حتی یک روز مرخصی در پنج زندان مختلف اوین، خوی، کرمانشاه، قرچک و زندان مرکزی یزد گذرانده است.

⚪️ زینب جلالیان، کوه استواری است که برشماری ظلم و تبعیض علیه او، ایستادگی و مقاومتش را نیز برجسته‌تر خواهد کرد.

#ژن_ژیان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری

@bidarzani

🚩 بیانیه سندیکاهای فرانسه

ایران: تشدید اعدام ها

ما اخبار بسیار نگران کننده ای از ایران دریافت می کنیم. رژیم دیکتاتوری در برابر خشم اجتماعی و مردمی نسبت به بحران اقتصادی، با سوء استفاده از معطوف شدن افکار عمومی جهانی به جنگ جاری در غزه، به تشدید سرکوب روی آورده است.
ما شاهد افزایش قابل توجه تعداد بازداشت‌های فعالین کارگری به بهانه‌های واهی هستیم : مقامات مسئول ایران، کارگران و بازنشستگانی را به اتهام برگزاری تظاهرات مسالمت آمیز در اعتراض به گرانی زندگی و عدم پرداخت دستمزدهای معوقه، به نحو فزاینده ای آماج سرکوب قرار می دهند.
فهرست دستگیرشدگان و زندانیان هر روز طولانی تر می شود. از میان دستگیری های آخیر می توان به ریحانه انصاری نژاد (فعال کارگری)، عثمان اسماعیلی و اسماعیل گرامی (کارگران بازنشسته و زندانیان سابق)، رضا اقدسی (کارگر اخراجی، معلول بیمار و ناشنوا) اشاره کرد.
این سرکوب شامل حال افراد دیگری هم می شود از آن جمله حامیان کارگران، دگراندیشان و کسانی که باورهای شان مخالف با اعتقادات رژیم است، وکلای دادگستری، مدافعان حقوق زنان، مدافعان حقوق بشر و غیره.
زنان اولین قربانیان این رژیم استبدادی و مردسالار هستند که کنترل بر بدن آن ها یکی از ارکان این رژیم است. آرمیتا گراوندِ دختر دانش آموز پس از ۲۸ روز کما در روز شنبه ۶ آبان جان باخت. گشت ارشاد متروی تهران با این نوجوان ۱۶ ساله اهل کردستان به دلیل نداشتن حجاب به شدت درگیر فیزیکی شده بود.
حاکمیت در تلاش برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردم بر میزان اعدام‌ها، به ویژه اعدام های در انظار عمومی را به شدت افزایش داده است : از ۷ اکتبر تا کنون، رژیم بیش از ۱۲۰ نفر از جمله ده‌ها مخالف سیاسی و فعالان جنبش‌های اجتماعی را اعدام کرده است.
از جمله این قربانیان، قاسم آبسته زندانی سیاسی کرد است که پس از ۱۴ سال حبس اعدام می شود. وی در سال ۱۳۸۷ به اتهام «تبلیغ علیه نظام» دستگیر شده بود؛ هم چنین میلاد زهره وند، دختر جوانی که در تظاهرات جنبش "زن، زندگی، آزادی" شرکت کرده بود.
همبستگی بین المللی امری اساسی است. ما کلیه سازمان ها و افراد مدافع حقوق انسانی و حقوق مزدبگیران را به اعتراض به مقامات ایرانی فرا می خوانیم.
سازمان های سندیکایی کارگری فرانسه باز هم بر همبستگی خود با قربانیان سرکوب تاکید نموده و سیاست تحمل ناپذیر سرکوب را به شدت محکوم می کنند. آن ها خواهان اجرای مفاد زیر هستند:
- لغو مجازات اعدام.
- ابطال کلیه محکومیت های ناعادلانه مغایر با حقوق و آزادی های بنیادین.
- آزادی فوری و بدون قید و شرط کلیه فعالانی که به دلیل عقاید، یا به خاطر فعالیت های اتحادیه ای و مدنی زندانی شده اند، هم چنین شهروندان خارجی از جمله سسیل کوهلر و ژاک پاریس. ما خواهان منع پیگرد همه آن ها هستیم.
- رعایت قراردادهای بین المللی از سوی رژیم ایران، به ویژه قراردادهای سازمان جهانی کار (آی ال او)، که ایران عضو آن است، از جمله قرارداد‌های مربوط به آزادی تشکل، تظاهرات، اعتصاب و مذاکره دسته جمعی.

کنفدراسیون دموکراتیک کار فرانسه (CFDT)
کنفدراسیون عمومی کار (CGT)
فدراسیون متحد سندیکایی (FSU)
اتحاد سندیکایی همبسته
اتحادیه ملی سندیکاهای خودگردان (UNSA)

پاریس، ۴ دسامیر ۲۰۲۳

@collective98

#آرمیتا_گراوند
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم

@collective98

🚩 از دموکراسی پوشالی غرب چه مانده است؟

🔻فشار سیاسی و اجتماعی در غرب به کسانی که از قتل‌عام، نسل‌کشی، بازداشت، و سرکوب فلسطینینان بدست اسرائیل و متحدین غربی‌اش حرف می‌زنند به شکل فزاینده‌ای شدت گرفته است. حتی پیش از حمله سبعانه حماس در هفتم اکتبر، ژورنالیست‌ها، آکادمسین‌ها، فعالین و احزاب و کالکتیو‌های سیاسی و غیره به بهانه «یهود‌ستیزی» مورد بازداشت و بازخواست قرار می‌گرفتند، هم به لحاظ اجتماعی و هم از سوی دولت و نهاد‌های امنیتی. دموکراسی صوری ازپیش زوال یافته در غرب اکنون با تشدید بحران‌های سیاسی زوال مضمحل‌تر می‌شود چرا که حق و حقوق دموکراتیک پایه‌ای، یعنی حق تجمع و آزادی بیان، از فعالین گرفته شده.

🔻یک مثال انضمامی آن شهاب سیروان، معلم ایرانی ساکن بلژیک است، که کارش را به خاطر سازماندهی تظاهرات در همبستگی با فلسطین تعلیق کرده اند. او در فیسبوک خود نوشت:

"امروز دو نفر از وزارت کشور بلژیک به مدرسه ای که در آنجا کار می کنم آمدند و به دلیل سازماندهی راهپیمایی های مختلف برای فلسطین و تبلیغ خشونت (بقول آنها ضداسراییلی) مرا بازجویی کردند (بقول آنها صحبت کردند). فعلا از کار تعلیق و باید در روزهای آینده به چند اداره مختلف بروم! حتی مدیر و مسول دپارتمان (اینها معاونین وزیر آموزش عالی هستند) را به اتاق راه ندادند! خوشبختانه مدیر و همکاران به سرعت فعالین بلژیکی، چند استاد و وکلای مترقی را در جریان گذاشته اند و باید دید در روزهای آتی چه می شود.

فردا مدیر و برخی از همکاران مرا همراهی خواهند کرد و در صورت نیاز حتما خبررسانی خواهم کرد

شرم بر سیستمی که از سازماندهی برای راهپیمایی همبستگی با فلسطین می ترسد!".

🔻همزمان شهرداری محله ۱۶ پاریس سخنرانی امروز فیلسوف فمینیست یهودی چپ، #جودیت_باتلر را لغو کرده با این بهانه که "مخل نظم عمومی است" و "فعالین فمینیست ضداستعماری آن را سازماندهی کرده اند". آنقدر حمایت دموکراسی بورژوائی غربی از دولت های استعمارگر آپارتایدی و جنایات نظامی آنها شدت یافته، که دیگر حتی نیازی به حفظ ظاهر و روکش دادن به آن هم نمی بینند و به سیاق حکومت های اقتدارطلب، به امنیتی سازی خشونت آمیز عرصه دانشکاه و اندیشه و هنر و فرهنگ روی آورده اند.

🔻برای روشنفکران و فعالان ایرانی که سالها با برخوردهای حذفی و سرکوبگر دیکتاتوری جمهوری اسلامی دست و پنجه نرم کرده اند، اینها نشانه هایی روشن از پیشروی دموکراسی بورژوازی غرب به سمت اقتدارگرای روزافزون و راستگرایی تک صدایی است، مسیری که در دوران کووید۱۹ و بحران جنگ اوکراین تقویت شد و در مساله فلسطین به آشکارترین شکل ممکن تجلی یافته است. پیشتر هم بی اعتنایی "دموکراسی غربی" به مسأله طبقه و به زندگی میلیون ها نفر در جنوب جهانی که بخاطر جنگ های نیابتی و استعماری قدرت های جهانی از بین رفته، نشان داده که "دموکراسی" برایشان چیزی نیست جر پوششی برای "حمایت از خودی ها" وگرنه منتقدان رادیکال این سیستم جهانی، همواره و در همه دوران زیر ضرب فشار و سرکوب این دولت ها بوده اند‌

@collective98

🚩 بیانیه ۱۶آذر۱۴۰۲

بیانیه مشترک دانشجویان دانشگاه‌های تهران، شهید بهشتی (ملی)، علامه طباطبایی، فردوسی مشهد، اصفهان و یزد به مناسبت روز دانشجو


اینک بیش از هفتاد سال از روزی که آفتاب بر دیوار دانشگاه تابید و خون رنگ شفق گرفت می‌گذرد. از آن زمان تا اکنون شاهد پیشروی و هجوم مسبوق به سابقه‌ی سرکوب‌گران، بر زندگی روزمره‌ی دانشجویان هستیم. به واسطه‌ی سیاست‌های سرکوب دانشگاهی هر روز لیست‌ کمیته‌‌های انضباطی بلند و بلندتر می‌شود. دانشجویان را به بهانه‌های گوناگون تحت فشار و تهدید قرار داده و با اخذ تعهد، داغ «خرابکار» به پیشانی‌شان می‌زنند. بگذارید به شما بگوییم که امروز داغ‌هاتان به مدال‌های افتخار بدل شده‌ است.

تابستان همین امسال با ثبت آنچه در روز‌های خیزش ژینا بر ما گذشته بود در روایت جنبش (دانشگاه و قیام) از دانشگاه گفتیم. طی روزهای اخیر هم‌قطارانمان ذیل هشتگ #از_تعلیق_بگو، فضا را با روایت‌هایشان از تعلیق پر کردند. ما همچنان کنار هم ایستاده‌ایم؛ علیه هرگونه ستم طبقاتی، اختناقی که با ایدئولوژی اسلام‌گرایانه و بازارگرایانه رقم زده‌اید و ستم قومی‌ و جنسیتی‌ای که منجر به انواع مرزکشی و تفرقه فرهنگی در جامعه ایران شده است.
اکنون که دستگاه سرکوب با مداخله حداکثری در فضای دانشگاه به دنبال خاموش‌کردن صدای جنبش دانشجویی است؛ مقاومت در برابر این سلطه‌گری بی‌حد و حصر که حذف تشکل‌های دانشجویی و عَلَم‌کردن آیین‌نامه‌های انضباطیِ ضد دانشگاهی فقط جلوه‌هایی از آن است؛ ضروری‌تر از هر زمانی به نظر می‌رسد. تشکل‌های مستقلی که به هر شکل ممکن حذف می‌شوند تا فضا برای جولان گروه‌های هم‌دست سرکوب‌گران مهیا شود و آیین‌نامه‌هایی که با هدف سرکوب مضاعف و جرم‌انگاری فعالیت دانشجویی تصویب و اجرا شده‌اند. روزانه دانشجویان زن با برخوردهای تحقیرآمیز نیروهای حراست و حجاب‌بانان مواجه می‌شوند. سرکوبگر سعی در تحمیل اقتدار خود بر همگان دارد، دریغ از این که امروز جنس پوشالی اقتدارش، آشکار شده‌است. سخت روشن است که آیین‌نامه‌ها و شیوه‌نامه‌هایتان در باب پوشش توسط دانشجو پذیرفته نشده و نمی‌شود.

چطور می‌توان این تناقض آشکار در شانزدهم آذر سال گذشته را حل کرد که در حضور رئیس‌جمهور و باقی جلادان در دانشگاه‌ها، دانشجویان کتک خوردند و بازداشت شدند؟ تعریف‌های ما و شما از دانشجو تفاوت بسیاری دارد. بذری که با سرکوب تشکل‌های دانشجویی، اخراج اساتید شایسته و تعلیق دانشجویان کاشتید؛ را روزی در همین دانشگاه‌ها درو خواهید کرد.

سال‌هاست که دانشگاه را تبدیل به بنگاه اقتصادی کرده‌اید و حقوقی برای دانشجو باقی نگذاشته‌اید. قوانین غیرانسانی‌تان برای ما پشیزی ارزش ندارد. مقاومت ما روزمره است. آلوده کردن فضای دانشگاه به نیروهای نیابتی‌‌ و انقلاب فرهنگی دائمی‌‌تان حتی در ظاهر دانشگاه تغییری ایجاد نخواهد کرد. نمایندگان شما را به رسمیت نمی‌شناسیم و ارزشی برای حضور جلادانی که دستشان آلوده به خون آزادی‌خواهان است؛ قائل نیستیم. آگاه باشید دانشجویانی که تاریخ جنبش دانشجویی را به دوش می‌کشند؛ تا روز رهایی از هر نوع ستم حاکم بر دانشگاه و جامعه هیچ‌گونه سازشی از خود نشان نخواهند داد.
امروز بیش از پیش باید با تحلیل فضای اجتماعی ایران در برابر استحاله مفهوم مقاومت و مبارزه توسط حاکمیت ایستاد.
ستم قومی، جنسیتی و طبقاتی در دانشگاه هم باز‌تولید شده و می‌شود. تداوم جنبش دانشجویی وابسته به تغییر و پوست‌اندازی متناسب با شرایط کنونی‌ است. فضای بسته دانشگاه نیازمند حرکت از فعالیت علنی به سمت شبکه‌سازی و تشکل‌یابی است. ‌بی‌راه رفتن جنبش دانشجویی به واسطه‌ی درگیر شدن با منفعت شخصی، انحصارطلبی و تمامیت‌خواهی، مسئله‌ای‌ست که باید در حل و فصل آن کوشید. جنبش دانشجویی باید برای ادامه راه از جریانات و گروه‌های غیرمردمی و رسانه‌های مرتبط با این گروه‌ها دوری کند. حتی درون دانشگاه مرزبندی با کنش‌گری خطرناک، پدرسالاری و تک‌روی جریان‌های دانشجویی لازم است.
می‌گویند رد خون همیشه باقی‌ست. خونی که با گندآب استبداد شاهنشاهی پاک نشد با توحش مرتجعانه‌ی شما نیز پاک نمی‌شود؛ چه بسا روز به روز رنگ سرخ خود را بیشتر به رخمان می‌کشد.
جنبش دانشجویی بیدار است. امروز به احترام تاریخ و وظیفه‌ی انسانی خود همان‌طور که پیش‌تر فریاد زده‌ایم، ما دانشجویان آتش روشنی‌بخش راه فرداییم و خار چشم استبداد باقی خواهیم ماند.

در ادامه ما برای تداوم فعالیت و حیات، نکات زیر را پیشنهاد می‌داریم:
الف) تمرکز بر فعالیت‌های غیرعلنی
۱. تشکیل شبکه‌های دانشجویی.

۲. انتشار نشریات (با مجوز یا بی‌مجوز) و یادداشت‌های تحلیلی مطابق شرایط.
۳. ایجاد فضاهای امن برای روایت و تخیل فردا.
۴. گفتگوی جمعی در دانشکده‌ها و در میان شبکه‌های کوچک امن با محوریت تحلیل وضع موجود، بدیل و خواست‌های امروز دانشجویان.
۵. ایجاد فضاهای فرهنگی و علمی که می‌توانند به بستری برای فعالیت و کنش‌ورزی دانشجویان علی الخصوص دانشجویان جدید، تبدیل شوند.
ب) توسعه‌ی فعالیت‌های بین‌المللی
۱. ایجاد همبستگی عمومی و ارتباط بیشتر جامعه و افکار بین المللی با جنبش دانشجویی با نقل و نقد آیین‌نامه‌‌های انضباطی جدید، سرکوب تشکل‌ها، تجاری‌سازی دانشگاه و…
۲. ارسال بیانیه‌ها و نامه‌ها.
۳. استفاده از رسانه‌های بین‌المللی.
ج) استفاده از ظرفیت‌های فضای مجازی
۱. انتشار مطالبات و اطلاع‌رسانی
۲. ایجاد شبکه‌های ارتباطی.
۳. برگزاری تجمعات و اعتراضات مجازی.
د) همکاری با سایر گروه‌های اجتماعی

گروه‌های صنفی معلمان، کارگران و… سابقه فعالیت و شبکه‌سازی طولانی‌ای در ایران دارند و ارتباط و همکاری با آن‌ها می‌تواند هماهنگی میان دانشگاه، اصناف و خیابان را تقویت کند.

@collective98

🚩 علیه فراموشی؛ بیاد شهید قیام ژینا #مونا_چمنی

یکی از دوستان مونا اینطور درباره‌ش گفته بود:

«مونا از روزی که خبر قتل #ژینا_امینی را شنیده بود، آرام و‌قرار نداشت و هر شب در اعتراضات حضور داشت، او اعلامیه‌هایی با دست خط خودش می‌نوشت و‌ محل تجمع هر شب را به دوستان و‌ همسایه‌ها اطلاع می‌داد».

این بازیگر جوان ۲۸ساله اهل گیلان که در روز اول آذر ماه ۱۴۰۱ در تجمع خیابان توحید حضور داشت و ماموران قصد بازداشت وی را داشتند، توسط مردم‌ فراری داده می‌شود اما چند ساعت بعد پیکر نیمه جان وی در بلوار شمسی پور رشت در حالیکه صورتش بر اثر ضربات باتون قابل شناسایی نبود و ماموران به گمان جان باختن وی رهایش کرده بودند، توسط مردم پیدا می‌شود و به بیمارستان منتقل می‌شود.

او‌ ۸ روز بعد در بیمارستان جان می‌سپارد.

مونا بازیگر تئاتر بود و در سال ۱۳۹۹ کاندید بهترین بازیگر جشنواره تئاتر شده بود.

پیکر او در آرامستان روستای تازه آباد، رشت به خاک سپرده شده است.

#مونا_چمنی
#کشته_شدگان_اعتراضات_سراسری

@collective98

🚩 بیاد محسن شکاری که اعدامش نماد قتلِ غم‌انگیزِ یک نسل بود!

🔻#محسن_شکاری اولین معترض اعدام شده در خیزش انقلاب #ژینا بود. همبندی سابق او، میلاد فدایی اصل در اولین سالگرد اعدام او چنین نوشته:

"روز ملاقات بند دویست و نه است. پنجشنبه. برای ملاقات صبا به سمت اوین حرکت می‌کنم. هنوز گیج و منگ از آزادی چند روزه‌ام. محمدحسین تماس می‌گیرد و می‌گوید که اسم همه‌مان را در همان لیست همیشگی نوشته است تا بلکه بتوانیم نیلوفر، الهه و صبا را از پشت شیشه‌ها ملاقات کنیم. از میان دیوارهای کاهگلی محله اوین رد می‌شوم و به پشت درب سالن می‌رسم. جمعیت موج می‌زند. دیوارهای بند دویست و چهل از خیابان پیداست. غرق تماشایش می‌شوم. احساس خفگی می‌کنم. به سعید می‌گویم: " شب آتش سوزی آنجا بودیم". سکوت می‌کند و او هم غرق تماشا می‌شود. تماشای زندان، تماشای عجیب‌ترین ساخت دست بشر، برای بشر. برای هم‌نوعش. برای کسی که تنها جرمش، نیندیشیدن مانند اوست.

🔻ساعت ۱۰ صبح است و هنوز یک نفر را هم برای ملاقات راه ندادند. کمی عجیب به نظر می‌رسد. از گوشه و کنار جمعیت صداهای اعتراض بلند شنیده می‌شود. در تاریک‌ترین گوشه ذهنم، احتمال اتفاق بدی شکل می‌گیرد. زندان‌بان‌ها رسم دارند تا به وقت اتفاقات بد، تلفن و ملاقات را قطع کنند. تا کسی از چیزی خبردار نشود. کمتر از چند دقیقه بعد، محمدحسین نگاهی به گوشی میندازد و می‌گوید: "محسن شکاری اعدام شد". نگاهم به دیوارهای بند برمی‌گردد. به دالانِ طولانی‌اش. به چراغِ همیشه روشنش. به اینهمه جوخه. به اینهمه دار. به ستاره‌ها، اعدامیان ظلمت.

🔻سعید شانه‌هایم را فشار می‌دهد. گوش‌هایم چیزی نمی‌شنود. جز صدای محسن. صدایم کرد تا در حمام سیگاری بکشیم. گفت: " به کسی نگفتم هنوز. حکمم را ابلاغ کردند. اعدام است". تمام توانم را جمع کردم و گفتم: " ازین حکم‌ها زیاد دادند. بعید است به اجرا برسد. احتمالا در تجدیدنظر می‌شکند و بعد از چند سال آزاد می‌شوی". بعد از اعلام خاموشی، در آن سکوتِ سیه‌فام #اوین، زمانی که داشتم احتمالات پیش روی خودم و صبا را مرور می‌کردم، آمد کنارم نشست و شروع به حرف زدن کرد. انگار همه عمر دنبال این فرصت‌ها بود. فرصت حرف زدن و شنیده شدن. دنبال کسی که بی آنکه از او چیزی بخواهد، شماتتش کند، تنبیهش کند، وسایل بازی‌اش را بشکند و سرش داد بکشد، فقط و فقط بشنود. از لحظه‌های حسرت بار نوجوانی‌اش گفت. عشق به هیجان. روایتِ نسل بی آینده. لبریز از آرزو، تهی از اعتماد.

🔻ششمین، هفتمین یا هشتمین هم‌بندی. نمی‌دانم #محسن_شکاری چندمین هم‌بندی‌ام بود که طی این چهارده سال اعدام شده است. اما غم‌انگیزترین آنهاست. اعدام محسن برای من و هم‌بندیانش، نماد قتلِ غم‌انگیزِ یک نسل است. نسلی که مبارزه را نه در سیاست که در عشق به زندگی یافته است."

#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
#علیه_فراموشی
#شەهید_نامرێت
#دادخواهی_ادامه_دارد

@collective98

🚩 دختر فلسطینی در نشست نمایندگان اتحادیه اروپا:

۲۰ هزار انسانی را که اسرائیل کشته کم اهمیت جلوه ندهید سخنان دختر فلسطینی در نشست نمایندگان اتحادیه اروپا و سازمان‌های حقوق بشری: دلم می‌خواست می‌توانستم همان چیزهایی که همکار اوکراینی به شما گفت بگویم. دلم می‌خواست می‌توانستم از شما بابت حمایتی که نشان ندادید تشکر کنم. از معیارهای دوگانه دست بردارید؛ آپارتاید اسرائیل با آپارتاید آفریقای جنوبی فرقی ندارد؛ نسل کشی و قتل عام اسرائیل در غزه را ببینید، ۲۰ هزار انسانی را که اسرائیل کشته کم اهمیت جلوه ندهید، حقیقت را ببینید و اتحادیه اروپا برای توقف نسل‌کشی در غزه آتش‌بس فوری را تقاضا کند.

@collective98

🚩 رقصی که نماد مقاومت شود، قابل تکثیر شدن است

شما زندگی و شادی مردم را نشانه گرفته اید، آنها هم از دفاع از زندگی و حق شادی در برابر دیکتاتور کوتاه نمی آیند.

در واکنش به دستگیری هایی که در پی انتشار ویدیوی رقص پیرمرد رشتی (صادق بوقی) اتفاق افتاد و به بسته شدن برخی صفحات فعال هم منجر شد، مردم با انتشار ویدیوهایی مشابه، و رقص با همان آهنگ، حمایتشان از او را اعلام کرده اند.

شادی مرگ ناپذیر است حتی در سرزمین ستمگرترین حاکمان!

#ژن_ژیان_ئازادی
#شادی_حق_ماست
#مقاومت_زندگی‌ست

@collective98

🚩 افزایش فشار بر کردها در ترکیه به دنبال ممنوع اعلام کردن چندباره‌ی زبان و نشانه‌های کوردی

🔻رئیس جمهور (دیکتاتور) ترکیه بار دیگر در یک سخنرانی اعلام کرده که لباس کوردی و خواندن و نوشتن به کوردی در کشورش ممنوع است و در پی این اعلام، موج جدیدی از بازداشت های فله ای کردها در ترکیه به راه افتاده است.

🔻فشارها بر فعالان کورد سالهاست که به شکل سیستماتیک توسط دولت ترکیه اتفاق می افتد. در ویدیوی دوم میبینیم که زندانبانان ترکیه گاریبه گزر (زندانی سیاسی زن ۲۸ ساله کورد) را در زندان به داخل اتاق شکنجه می کشانند و تا حد مرگ شکنجه میکنند، در حالیکه پیشتر اعلام شده بود که او در زندان خودکشی کرده است. گاریبه گزر، از طریق نامه‌هایی که به وکلایش ارسال کرده بود، گفته بود که قبلاً در سلول انفرادی به طور سیستماتیک شکنجه شده بود و توسط نگهبانان مورد تجاوز قرار گرفته است. جسد گاریبه گزر زندانی سیاسی کورد در سلول انفرادی کشف شد و بر تراژدی‌ای که بر این خانواده فعال سیاسی کورد رفته بود، افزود.

گاریبه به یک خانواده سیاسی کورد تعلق داشت که خود به تنهایی آینه‌ای تمام‌نما از سیاست سرکوبگر ترکیه علیه شهروندان کورد (۱۵ تا ۲۰ درصد جمعیت) در این کشور است : یکی از برادرانش در زندان با امنیت عالی شماره ۲ در خارپیت نگهداری می‌شود، برادر دیگرش در سال ۲۰۱۴ کشته شد، برادر دیگری هم دارد که هنگام تلاش برای اطلاع از سرنوشت برادرش مورد اصابت گلوله قرار گرفت و فلج شد و برادر بزرگترش نیز در زندان است.

🔻با اینحال جامعه مدنی زنده و فعال کردستان در ترکیه بر شعار اصلی خود مقاوم ایستاده است : مقاومت زندگیست!

🔻در این ویدیو هم میشنویم که فعال کوردی که دستگیر شده، در حالیکه دستهایش با دستبند بسته شده، شعار کوردی «بژی ئازادی» (زنده باد آزادی) را فریاد میزند!

#ژن_ژیان_ئازادی
#مقاومت_زندگیست_قیام_زندگیست
#حق_آموزش_به_زبان_مادری

@collective98

🚩 نامهٔ #سروناز_احمدی برای #سپیده_رشنو

از بند نسوانِ اوین

آذر ۱۴۰۲

@collective98