کلکتیو ۹۸

🚩 یا مرگ یا فلسطین

یادداشتی از فیلسوف فرانسوی اتین بالیبار

۲۵ اکتبر ۲۰۲۳

🔻غریزه مرگ در حال درنوردیدن سرزمین فلسطین و کشتار جمعی ساکنین آن است.
تکاوران حماس، گرفتار در میان دو میلیون پناهنده، در جایی که «زندان روباز» نامیده شده است، به تونل‌های زیرزمین رفته‌اند و برای بلندمدت خود را آماده می‌کنند، در حالی‌که سایر قدرت‌های منطقه‌ای حمایت‌شان می‌کنند و اسرائیل هم راضی است و به آن‌ها به چشم «دشمن مطلوب» نگاه می‌کند.
آن‌ها حملاتی را سامان دادند که نیروی دفاعی اسرائیل را غافلگیر کرد، نیرویی که سرگرم کمک به شهرک‌نشینان یهودی در کرانه باختری بود، و قابل درک است که این امر باعث برافروختن شور در میان جوانان فلسطینی و جلب نظر مردم در جهان عرب شد.

🔻جز این‌که این امر همراه بود با جنایت‌های وحشتناک علیه مردم اسرائیل: قتل صغیر و کبیر، شکنجه، تجاوز و ربایش. چنین جنایاتی را به هیچ‌وجه نمی‌توان با توسل به مشروعیت آرمانی که مدعی است نمایندگی می‌کند [یعنی آزادی فلسطین] توجیه کرد.

🔻به‌رغم ابهام موجود در واژه تروریسم، آن‌ها کاربرد این اصطلاح را موجه جلوه می‌دهند، آن‌هم نه فقط در نسبت با نفس این اقدامات بلکه در ضمن در نسبت با سازمان مسلحانه‌ای که طرح و برنامه این قبیل اقدامات را می‌ریزد. اما قضیه بیش از این حرف‌هاست: باور کردنش دشوار است که هدف این حملات چیزی بود جز تحریک [اسرائیل] برای دادن پاسخی تا این حد خشن و ورود جنگ به مرحله‌ای جدید، مرحله‌ای که ماهیتی ندارد جز «محو فلسطینیان از صفحه روزگار» و از بین‌بردن احتمال همزیستی دو ملت تا ابد. و چیزی که دارد اتفاق می‌افتد هم جز این نیست.

🔻ولی چرا همه این اتفاقات می‌افتد؟ چون دولت اسرائیل، که رسماً از ۲۰۱۸ خود را به عنوان «دولت-ملت مردم یهود» معرفی کرد، هیچ‌گاه هیچ برنامه سیاسی نداشته جز اینکه به انحای مختلف مردم فلسطین را نابود کند یا تحت انقیاد خود در آورد: اخراج، مصادره زمین، ترور سیاسی، زندانی کردن. در یک کلام تروریسم دولتی.

🔻کافی است نگاهی به نقشه شهرک‌هایی بیندازیم که از ۱۹۶۷ پشت سر هم احداث شده‌اند، تا این روند خودش را به روشنی به ما بنمایاند: پس از ترور [اسحاق] رابین، دولتی که پیمان اسلو را امضا کرده بود به این نتیجه نرسید که «راه حل دو-دولت» باید اجرا شود، در عوض ترجیح داد تشکیلات خودگردان فلسطین را فرمانبردار خود کند و رفت‌و‌آمد در کرانه باختری را با ایستگاه‌های بازرسی مختل کند. و حالا که دست‌راستی‌های نژادپرست به قدرت رسیده‌اند، دیگر ماجرا خیلی رک و پوست‌کنده تبدیل شده به پاکسازی قومی.

🔻با «انتقام» از حماس و مردم غزه، که اکنون با کشتار جمعی، تحریم غذایی و بهداشتی و جابجایی جمعیت آغاز شده و نمی‌توان آن را چیزی به جز قتل‌عام نامید، کاری که نباید می‌شد شد. صدای شهروندان اسرائیلی که مخالف سوءاستفاده از هولوکاست بودند و علیه آپارتاید مبارزه می‌کردند دیگر به دشواری شنیده می‌شود. خشم ملی‌گرایانه و استعمارگرایانه هر صدایی را خفه کرده است.

🔻در حقیقت، تنها یک راه حل وجود دارد: دخالت به اصطلاح جامعه جهانی و مقامات رسمی مطابق وظیفه‌ای که بر عهده آنهاست، مطالبه آتش‌بس فوری، آزادی گروگان‌ها، محاکمه جنایت‌کاران جنگی از هر دو طرف، و اجرای قطع‌نامه‌های بی‌شماری که توسط سازمان ملل تصویب شده و عملاً نادیده گرفته شده‌اند.

🔻اما امیدی به انجام کارهای فوق نیست: این نهادها توسط قدرت‌های امپریالیستی بزرگ و نه‌چندان بزرگ از حیز انتفاع ساقط شده‌اند، و مجادله عرب-یهودی بدل شده است به مانور این قدرت‌ها بر سر مناطق تحت نفوذ و شبکه هم‌پیمانانشان در بستر جنگ‌های گرم و سرد. استراتژی‌های «ژئوپلتیکی» و نتایج منطقه‌ای این استراتژی‌ها، هرنوع قانون‌مندی بین‌المللی را نابود کرده است.

🔻ما در چرخه ناتوانی و محاسباتی گیر کرده‌ایم که راه گریزی از آن به نظر نمی‌رسد. در نتیجه فاجعه ادامه خواهد یافت، و ما از عواقب آن آسیب خواهیم دید.

https://www.philosophy-world-democracy.org/articles-1/till-death-palestine#viewer-42tyj907

@thesis11site
@collective98

PWD

Till Death Palestine | ETIENNE BALIBAR | PWD

We are in a circle of impotence and calculation from which there is no escape; the catastrophe will therefore carry to term, and we will suffer the consequences, writes Etienne Balibar who in 2004 had observed, “do we support the cause of the Palestinian…

681 viewsedited 13:16