🚩 از بند‌رستن، سد‌شکستن

ترجمه مطلبی از سایت «چوانگ» توسط کلکتیو۹۸


پیش‌درآمد مترجمان:

🔻آنچه کلکتیو ۹۸ را به ترجمه فارسی مقدمه «دارن بایلر» بر کتابش ترغیب کرد، توجه وی به جایگاه ستم و تبعیض ملی در ساختار سرمایه‌داری جهانی و نقش دیگری‌سازی در کسب فوق سودهای امپریالیستی و حفظ سلطه سیاسی و اجتماعی قدرت‌های جهانی است. این نکته‌معمولا زیر آوار تئوری‌های نافی ستم‌ملی در عصر کنونی، یا نظراتی که دیگری‌سازی‌های نژادی را مواردی استثنایی نسبت به «قاعده» دمکراسی بورژوایی معرفی می کنند، دفن میشود.

🔻آنچه خواهید خواند، مقدمه «دارن بایلر» است بر کتاب «در اردوگاه ها چه می‌گذرد: زندان مستعمراتی که با تکنولوژی پیشرفته اداره می‌شود». کتاب بایلر به انگلیسی است و در سال ٢٠٢١ توسط موسسه گزارشات جهانی دانشگاه کلمبیا منتشر شده. سایت چوانگ اینک ترجمه چینی آن را در سپتامبر ۲۰۲۳ در اختیار چینی زبانان قرار داده است. به نوشته چوانگ: «این کتاب بهترین پیش درآمد جهت شناخت واقعیات زندگی روزمره جوامع ترک ـ مسلمان استان سین‌کیانگ از سال ٢٠٠٩ تا به امروز است.» چوانگ دارن بایلر را یک انسان‌شناس معتبر مارکسیست معرفی می کند که کتابش را بر اساس مصاحبه‌های گسترده و مشاهدات دست اول تولید کرده است.

🔻سایت انگلیسی/چینی زبان توسط گروهی از فعالان چپ رادیکال چین اداره می‌شود. واژه هیروگلیفی چوانگ 闯 که تصویر خلاصه شده، گذر چارنعل اسبی از دروازه است، به معنی ازبندرستن، سدشکستن و رهایی. گردانندگان سایت در توضیح فعالیت‌های خود نوشته‌اند: «چوانگ مجله‌ای منتشر خواهد کرد برای تحلیل از تحولات جاری سرمایه‌داری در چین، ریشه‌های آن و قیام‌هایی که زیر منگنه این نظام برپا می‌شود. انتشار مطالب ترجمه شده، گزارشات و اظهار نظراتی که به خبرهای چین مربوط می شود و مورد علاقه جویندگان رهایی از بند کشتارگاه سرمایه داری است نیز، در دستور کار ما قرار دارد.»

🔻دکتر پان یوئه در حال حاضر یکی از مسئولان کمیسیون امور اتنیکی چین است. او در رساله تحقیقی سال ٢٠٠٢ خود پیشنهاد کرده بود که باید ٥٠٠ میلیون نفر از ملت «حان» [ملت غالب در چین] به تبت و سین‌کیانگ مهاجرت کنند تا هم‌زمان سه مشکل عمده پیش پای چین پاسخ بگیرد: مازاد جمعیت؛ تقاضا برای منابع؛ و معضل تفاوت‌های اتنیکی و مذهبی. آقای پان که از سال ٢٠٢٢ به عنوان مسئول سیاست اتنیکی تعیین شده، نخستین شخص در این مقام در تاریخ جمهوری خلق چین است که به ملت غالب تعلق داشته و به اقلیت‌های «اتنیکی» تعلق ندارد. در همان رساله تحقیقی، پان نوشته بود که مهاجران حان باید «باز پس گیرنده» باشند. او معتقد بود که «عقب‌ماندگی» مناطق مرزی امنیت ملی را به خطر انداخته و به فعالیت‌های تروریستی و افراطی دامن زده است. رساله پان، چین را به آموختن از سه تجربه موفق معاصر در این زمینه دعوت می‌کرد: ایالات متحده آمریکا، اسرائیل و روسیه. پیشنهادش این بود که اینک چین باید سرزمین‌های تبت و ایغور را بیش از پیش مستعمره کند و برای این کار، عناصری از آن سه تجربه را الگوی خویش قرار دهد. منظورش استفاده از الگوی توسعه شهرک‌های مستعمراتی در غرب ایالات متحده و استقرار قوای سلطنتی روسیه در سیبری بود که می‌بایست با نمونه جدیدتر استقرار کنترل شده شهرک‌نشین‌ها توسط اسرائیل در کرانه غربی رود اردن و ایجاد زیرساخت‌ها در زمین‌های فلسطینیان ادغام شود.

🔻سرانجام آقای پان با پیروی از مدلی که بر میراث دوران پسامائوئیستی چین (اقتصاد تحت مدیریت دولت و توسعه صادرات‌محور) مبتنی بود پیشنهاد ‌می‌کرد که اقلیت‌ها را باید در مشاغل صنعتی معین بکار گرفت و پرولتریزه‌شان کرد. فکر می‌کنم این پیشنهاد به شکل اتفاقی عین نمونه کلاسیک سرمایه‌داری نژادی در آفریقای جنوبی تحت رژیم آپارتاید از آب درآمد. واضح بود که پان در رساله‌اش می‌خواهد انحلال سیستم مائوئیستی خودمختاری اتنیکی درون یک سیستم سیاسی و اقتصادی سوسیالیستی را با شکلی از غصب اراضی به هم آمیزد. سیستم جهانی سرمایه‌داری موضوع نقد پان نبود، بلکه بر این باور بود که چین باید با نگاهی تقلیدگر به این سیستم بنگرد و جایگاه خود را در آن پیدا کند….

ادامه متن را در لینک زیر بخوانید:https://bit.ly/3rcNYtS

@collective98
collective98@riseup.net

🚩 در آستانه #سالگرد_قیام_ژینا صدای زندانیان سیاسی باشیم!

این فایل که برای کلکتیو۹۸ ارسال شده شامل پوسترهایی در حمایت از زنان زندانی است.

می‌توانید با چاپ پوسترها، یاد و نام زندانیان سیاسی را زنده نگه دارید.

@collective98

🚩 پست موقت
کلکتیو #روژا.پاریس و #فمینیستها۴ژیناپاریس در آستانه #سالگرد قتل حکومتی #ژینا_امینی به اقدام مشترک بلوک فمینیستی دیاسپورا در تاریخ ۱۵ سپتامبر در برلین میپیوندد.

همچنین روژا و فمینیستها۴ژینای پاریس همراه با عزیزانی که امکان رفتن به برلین را ندارند، با انجام اکسیون-پرفورمانسی در روز ۱۵ سپتامبر در پاریس ساعت ۱۸ بر روی پل هنر (Pont des Arts) در پاریس، همزمان با تظاهرات فمینیستی برلین، همبستگی خود را با مبارزات فمینیستی و مردمی در ایران اعلام خواهد کرد.

در شب سالگرد قتل ژینا، در خیابان‌ها فریاد می‌زنیم:

ژینا اسم رمز ماست
قدرت ما جمع ماست

Demain vendredi 15 septembre, veille de l'anniversaire de l'assassinat de Jina (Mahsa) Amini par l'État iranien, le Collectif @roja.paris et @feminists4jina.paris organisent une action-performance demain, à 18h à Paris sur le Pont des Arts.

Rejoignez-nous cette action en grand nombre !

Pour l'anniversaire de l'assassinat de Jina, nous crierons dans les rues :

Jina est notre mot d'ordre

L'unité est notre force

🔻15 septembre
🔻à 18h
🔻Pont des Arts

@collective98

🚩 پیام تصویری شماری از فعالان اجتماعی تهران برای حضور در خیابان در سالگرد قتل ژینا

@collective98 u

🟣 سمانه اصغری، فعال حقوق کودکان بازداشت شد

امروز پنج‌شنبه ۲۳ شهریورماه، سمانه اصغری، فعال حقوق کودکان با یورش ماموران امنیتی در منزل خود بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. بنا بر گزارش همسر وی، این بازداشت با تفتیش منزل همراه بوده است.

سمانه اصغری، فعال حقوق کودک و عضو سابق هیات مدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان روز ۱۹ مهرماه ۱۴۰۱ نیز بازداشت و پس از ۵ ماه آزاد شده بود.

#ژن_ژیان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری

@bidarzani

🚩 در آستانه سالگرد جمهوری کشتار چنان دچار هراس شده که تمام نیروهایش را از کل کشور به هسته های فعال جنبش در یک سال اخیر، به ویژه به کردستان، گسیل کرده است!

شهرهای کردستان شکل منطقه جنگی به خود گرفته اند و فرمی از حکومت نظامی بر آنان حاکم شده.

این ویدیویی است که از حضور پرشمار انیروهای امنیتی نظامی مستقر در #سنندج

@collective98

🚩 موزیک ویدیوی «می‌توانیم»
کاری از «رادیو آزاد»

@collective98

🚩 بیانیه جمعی از دانشجویان دانشگاه بهشتی (ملی)

در آستانه اولین سالگرد قتل ژینا (مهسا) امینی و آغاز خیزش امید آفرین زن، زندگی، آزادی


به نام زن
به نام زندگی

#به_یاد_آرید آن‌ چه که بر ما گذشت.

بیش از چهار دهه است که حکومت جمهوری اسلامی وطن را به ورطه نابودی کشانده، انواع خشونت سیستماتیک و ستم جنسیتی را علیه زنان اعمال می‌کند، روز به روز به دامنه آن می‌افزاید و هرگونه اعتراض به عملکرد ویرانگر خود را سرکوب‌ می‌کند.

در پایان شهریور ماه سال ۱۴۰۱، پس از به قتل رساندن ژینا (مهسا) امینی، مردم ایران با شعار «زن، زندگی، آزادی» اعتراضات گسترده‌ای را علیه حجاب اجباری، ستم طبقاتی، سرکوب اقوام، فقر، فساد، استبداد دینی و نقض حقوق آشکار خود برپا کردند. کارگر، معلم و دانشجو دست در دست هم جنگیدند.

زنان‌مان علیه ستم تاریخی‌ای که بر آن‌ها شده بود با شجاعتی بی‌نظیر ایستادند. در پی این اعتراضات بی‌سابقه، صدها نفر پیر، جوان و کودک توسط نیروهای نظامی و امنیتی، کشته، مجروح و یا ربوده شدند. هزاران نفر بازداشت و روانه زندان‌ها گشتند و انواع شکنجه و فشار روحی را متحمل شدند. در این میانه خونین، معترضان بی‌گناه طی دادرسی ناعادلانه و با شکنجه و اخذ اعتراف اجباری به اعدام محکوم و جان خویش را نثار آزادی و برابری کردند.

در دانشگاه نیز همانند خیابان فریاد آزادی‌خواهی طنین انداز شد. دانشجویان سنت دیرینه خود در مبارزه با استبداد و نابرابری را سرلوحه خود قرار دادند. زندان، تصفیه اساتید، ضرب و شتم در محیط دانشگاه و احکام انضباطی سنگین مانع از همراهی دانشگاه با جنبش مردمی نشد. فریاد شعار «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان» دانشگاه را بر پیمانی که با خیابان بسته بود استوارتر از همیشه ساخت.

امروز در آستانه سالروز این جنایت با احضار گسترده دانشجویان، تصفیه دانشگاه‌ها از اساتید آزادی‌خواه، دستگیری فعالان سیاسی و مدنی و سرکوب خانواده‌های داغدار خیزش سال ۱۴۰۱ روبرو هستیم.

در جواب ندای آزادی و عدالت‌مان، تنها کشتار و دشمنی دیده‌ایم. ما اما هنوز زنده‌ و حامی زندگی و مقاومت هستیم. در مسیری که شروع کرده‌ایم، محکم‌تر از همیشه قدم بر می‌داریم. تنگ‌تر شدن زنجیر ستم، فقر و سرکوب تنها ما را نسبت به آرمان خود مصمم‌تر کرده است.

    پس از گذشت یک‌ سال از این جنایت، ما دانشجویان دانشگاه بهشتی (ملی)، همچون سایر هموطنانی که دل در گرو «آزادی» دارند، ضمن همدردی با خانواده‌های جانباختگان خیزش مردمی، بار دیگر متحد و یک‌صدا ندای تظلم‌ خواهی خود را سر خواهیم داد. فارغ از همه‌چیز متحد خواهیم بود.

اینجا از خودبیگانگی پایان می‌یابد. نام دانشگاه هفتاد سال است که در ایران با مقاومت و مبارزه گره خورده است؛ این بار نیز مستثنی نیست. کوتاه نخواهیم آمد. بار دیگر خیابان و دانشگاه را صحنه مبارزات خود خواهیم کرد. بار دیگر هم‌صدایی با مردم را به نشستن در کلاس ترجیح خواهیم داد.

بار دیگر «نه» می‌گوییم. تا پایان شکاف قومیتی، ستم طبقاتی و استبداد دینی، تا رسیدن به دموکراسی، عدالت و برابری. ما ادامه داریم. مبارزه، زندگی ماست.
سرنگون باد سرکوب!

از کردستان تا سیستان
برای ژینا و نیکا
برای مهرشاد و کیان
برای آب، برای خون
برای زن و تن؛
برای زندگی
برای آزادی
برای فردا…

@collective98

🚩 یک جمعه اعتراضی دیگر در سالگرد قتل #ژینا

" بلوچ، برخیز یکبار برای همیشه، یا شهادت یا آزادی"

جمعه، ۲۴ شهریور ۱۴۰۲، دزاپ (زاهدان)

#جمعه_خونین_زاهدان
#بلوچستان
#دزاپ
#اعتراضات_سراسری
#سالگرد_قتل_ژینا

@collective98@riseup.net

🚩ویدئوی ارسالی به کلکتیو از تظاهرات امشب برلین در سالگرد قیام ژینا

این مارش شبانه توسط مجموعه‌ای از کلکتیوهای فمینیستی چپ و به مناسبت همبستگی با قیام ژینا سازماندهی شده بود. در این تظاهرات   فمینیست‌های انترناسیونالی از سودان، افغانستان، سوریه و نیز گروه‌های فمینیستی کورد بیانیه همبستگی خواندند.

#ژن_ژیان_ئازادی
@collective98

🚩 تجمع مردم شهر طرق رود در نطنز : در اعتراض به تاثیرات مخرب و زیان های جبران ناپذیر معادن مختلف در این منطقه

جمعه ۲۴ شهریور ۱۴۰۲

شهر در حال ویرانی است و محیط زیست و به ویژه صنعت کشاورزی با سرعت بسیار نابود شده است!
تنها منطق سود سرمایه دارانه است که رسمیت دارد و نه به خواست ابتدایی مردم برای داشتن محیط زندگی سالم و نه به حفاظت از محیط زیست و اکولوژی منطقه اعتنایی نمی‌شود.

#محیط_زیست_سالم_حق_مردم_است
#اکولوژی
#تخریب_سرمایه_دارانه

@collective98

🚩 روایت یک شاهد عینی از وضعیت امروز شهر #سقز در سالروز قتل ژینا

۲۵ شهریور ۱۴۰۲

🔻در شهر سقز کمی کمتر از نصف شهر به سمت جاده بانه که به گورستان آیچی منتهی میشود، ممنوع الورود شده است! تمام خروجی ها، حتی در محلات منتهی به بانه، بسته شده اند. در واقع به هیچ وجه نمی‌توان به میدانی که به جاده بانه منتهی میشود، دسترسی یافت. به بیان دقیقتر، آخر بلوار وحدت، کل بلوار انقلاب از سمت میدان قدس، بلوار زندان از میدان مادر به سمت جاده روستایی ای که به آیچی میرسد، به نوعی حکومت نظامی حاکم است و مسدود شده است.

🔻شاید تصورش برایتان دشوار باشد که تا چه حد نیروی نظامی به سقز وارد شده و همچنان وارد میشود، حتی دیروز باز هم نیروهای نظامی جدیدی از شهرهای دیگر به سقز آمدند.

🔻کسانی که چهلم قتل ژینا اینجا در سقز بودند و آن شکوه را دیدند، می‌دانند که حکومت حاضر است هر کاری بکند که آن اتفاق تکرار نشود. حکومت بعد آن اتفاق به شکلی علنی تر از همیشه زیر سوال رفته: در چهلم نصف شهر یک شهر کوچک در آرامگاه آیچی جمع شده بود (بقیه شهر بچه ها و سالمندان بودند که نیامده بودند)، مردم کیلومترها پیاده روی کردند و با شعار به داخل شهر برگشتند و با نیروهای امنیتی درگیر شدند. حکومت آنقدر از تکرار آن اتفاق ترسیده که تمام نیروهایش را به سقز گسیل کرده. شاید امروز در سقز تجمعات اعتراضی وسیع روی ندهد، ولی خود این "خبر" محسوب میشود: یعنی من به عنوان حاکم چنان مشروعیت ام را از دست داده ام که برای جلوگیری از برگزاری یک مراسم سالگرد در یک شهر کوچک به حکومت نظامی و برقراری وضعیت جنگی متوسل میشوم، یعنی من در این شهر تنها با اشغال نظامی میتوانم حکمرانی کنم، یعنی من اعلام می‌کنم که اشغالگرم. این است پیام امروز شهر، این ترس و هراس حکومت اشغالگری که بیش از همه به زور نظامی متوسل شده.

همزمان بخش زیادی از شهر سقز در اعتصاب است، با اینکه فشار بسیاری به شکل فردی بر بازاریان سقز در روزها و هفته های اخیر وارد شده که مغاره هایشان را نبندند.

@collective98