🚩 زنان مهاجر افغانستانی در اسلام‌آباد: به‌ هیچ فردی وکالت نمی‌دهیم

خطاب آنها به و علیه #رینا_امیری نماینده ویژه #آمریکا برای زنان و حقوق بشر در افغانستان است که اخیرا با هیأتی از حکومت #طالبان در دوحه دیدار و گفتگو داشته است!

به نقل از گروه زنان هشت مارس ایران_افغانستان، این زنان در یک پرفورمنس گروهی دهان خود را با نوار چسب بسته، تصویر رینا امیری را پاره کرده و این پیام را اعلام کردند:  «به‌ هیچ فردی وکالت نمی‌دهیم که با طالبان وارد تعامل شود».

کسی از یاد نبرده که امپریالیسم امریکا چهار سال پیش در قطر رسما با طالبان وارد  مذاکره و تعامل گردید و با معامله سرنوشت زنان افغانستان، این گروه را به قدرت رسانده و رسمیت بخشید؛ بنابراین‌ این بازی های جدیدشان فقط خاک پاشیدن به چشم مردم و سفید کردن دروغ ها و معاملات ننگین شان است.

زنان و مردم زحمت کش و آزاده #افغانستان که در طول بیست سال شاهد جنایات جنگی امریکا علیه مردم شان و حالا هم شاهد معاملات ننگین این قدرت استعماری اند با وحوش طالبان، فریب آنها را نخواهند خورد. زنان افغانستانی خوب میدانند که که این قبیل معاملات به اسم مذاکرات، هدفی جز زیر پا له کردن حقوق زنان و همۀ ستمدیدگان این کشور را دنبال نمی کند.

انتقام ما زنان، انقلابی فمینیستی علیه طالبان ایران و افعانستان خواهد بود.


#نه_به_امپریالیسم_استعماری
#نه_به_طالبان
#مرگ_بر_طالبان_چه_کابل_چه_تهران
#ژن_ژیان_ئازادی
 

@collective98

کمپین حمایت از قربانیان در برابر پرونده‌سازی‌های امنیتی و صدور احکام قضایی

احکام قضایی علیه کارگران بی‌پایه و ظالمانه است‌! به این رویه‌ی ناعادلانه پایان دهید‌!
هر روز که می‌گذرد‌دستگاه قضایی جمهوری اسلامی شمار ‌بیش‌تری از کارگران را از صنوف و رشته‌های گوناگون براساس ادله‌ی بی‌پایه‌ی امنیتی، تحت رویه‌های ناعادلانه‌محکوم می‌کند.
در روزها و ماه‌های اخیر گروه‌هایی از کارگران از جمله روزنامه‌نگاران، معلمان و فرهنگیان با همین رویه‌های ساختگی به سال‌ها زندان و دیگر محرومیت‌های اجتماعی محکوم شده‌اند. چنین رویه‌هایی در حیات جمهوری اسلامی فراوان بوده‌اند. برای نمونه پروژه‌ی امنیتی پیرامون دو مسافر فرانسوی که ۱۲ نفر از فعالان کارگری را نیز درگیر کرده است مصداق بارز پرونده‌سازی و صدور احکام ناعادلانه به قصد جلوگیری از هرگونه فعالیت سازمان‌یافته صنفی کارگران است.
دستگاه‌های امنیتی طی یک سناریو با صحنه‌گردانی صدا و سیمای جمهوری اسلامی و سپس هیاهوی رسانه‌ای توسط خبرگزاری‌های مهر، تسنیم‌، فارس، مشرق و مشرق نیوز پروژه‌ی رسانه‌ای گسترده‌ای را تحت عنوان «جزئیات دستگیری دو جاسوس فرانسوی در ایران» کلید زدند و با ادعای خبر دستگیری و بازداشت دو فرد اروپایی که با هدف سوءاستفاده از مطالبات به حق برخی از صنوف و اقشار کشور و تغییر جهت مطالبات عادی به آشوب، وارد کشور شده‌اند پروپاگاندای وسیعی به راه انداختند.
در جریان این پرونده‌سازی اعضای کانون صنفی معلمان‌: رسول بداقی، اسکندر (سوران) لطفی، مسعود نیکخواه،شعبان محمدی، جعفر ابراهیمی و محمد حبیبی، اعضای سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی: رضاشهابی، حسن سعیدی، داوود رضوی و از دیگر فعالان کارگری: کیوان مهتدی(نویسنده و مترجم)، آنیشا اسدالهی (مترجم و فعال کارگری) و ریحانه انصاری‌نژاد(کارگر یازنشسته) در اردیبهشت ۱۴۰۱ بازداشت شدند.
آخرین نمونه‌ی این پرونده‌سازی صدور حکم ۴ سال حبس برای ریحانه انصاری‌نژاد، فعال کارگری بازنشسته است. این حکم در شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی و بر مبنای گزارش وزارت اطلاعات برپایه‌ی اتهام انتسابی به اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور صادر شده است. بر اساس این حکم، ریحانه انصاری‌نژاد به ۴ سال حبس تعزیری و به عنوان مجازات تکمیلی به مدت دو سال به محرومیت از عضویت در احزاب، گروه‌ها، دستجات سیاسی و فعالیت در فضای مجازی، رسانه‌ها و مطبوعات و خروج از کشور محکوم شده است.
بنا به اظهار وکیل ریحانه انصاری‌فر این پرونده نیز مانند بسیاری از پرونده‌های موسوم به پرونده‌های امنیتی در تمام مراحل دادرسی، از زمان تشکیل تا صدور حکم، مملو از موارد بسیاری از نقض و نادیده گرفتن قوانین است.
پرونده‌هایی که با اتهامات واهی و با شکایت نهادهای امنیتی تشکیل شده و ماموران این نهادها، به عنوان ضابط قضایی در پرونده حضور داشته و کیفرخواست و رای صادره در آن‌ها نیز بر مبنای گزارش ایشان و بدون توجه به دفاعیات متهم و وکیل پرونده تنظیم و صادر می‌شود. این‌گونه پرونده‌سازی‌های امنیتی براساس اطلاعات ساختگی و اتهام جاسوسی به دو تبعه‌ی فرانسوی (که عضو سندیکای کارگری در فرانسه هستند) شکل می‌گیرد.
ملاقات دو کارگر فرانسوی با تشکل کارگرانی از تشکل های مستقل در ایران بنا به عرف بین‌المللی در همبستگی کارگران اتحادیه‌ای کشورهای جهان‌، رفتاری معمول و شناخته شده است و ربطی به مناسبات بین دولت‌ها ندارد. بنابراین نمی‌توان عنوان جاسوسی را به دو تبعه فرانسوی نسبت داد. به همین دلیل‌دستگاه‌های امنیتی با تغییر این اتهام به «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» به تشکیل دادگاه و محاکمه متهمان این پرونده اقدام کرده‌اند.
گفتنی است که آخرین متهم این پرونده ساختگی، یعنی خانم انصاری‌نژاد، هیچ ارتباطی با کل این ماجرا نداشته است اما از آن‌جا که ایشان،به عنوان یک فعال کارگری، به صراحت از حق قانونی خود در دفاع از حقوق و منافع کارگران اصرار دارد، این حکم ناعادلانه برای ایشان نیز صادر شده است.
ما امضاکنندگان این بیانیه‌ضمن حمایت از کارگران و فرهنگیان و سایر فعالان کارگری و مطبوعاتی خواهان برچیده شدن پرونده‌سازی‌های امنیتی و‌عدم مداخله دستگاه امنیتی بر روند محاکمات در دادگاه‌متهمان صنفی و سیاسی هستیم…

ادامه متن و امکان امضا در لینک زیر:

https://chng.it/G8yJD7HZX2

🚩 سوسیالیسم برای بچه‌ها

باقر کتابدار

🚩 هم‌اندیشی چپ: زندان شاهنشاهی و شکنجه‌‌های ساواک – ۱
(بخش نخست)
گفت‌وگوی علی ندیمی با یوسف اردلان و محمدرضا شالگونی

گسترده‌ترین حرکت مردم ایران در ۴۴ سال گذشته علیه جمهوری اسلامی، یعنی خیزش «زن زندگی آزادی» در ایران از شهریور ۱۴۰۱ به‌این سو، با اوج‌گیری پشتیبانی گسترده‌ی ایرانیان در خارج همراه شد. در این میان، برخی از چهره‌های منفور ساواک فرصت را برای تطهیر خود و لکه‌دار کردن جنبش مردم با حضور در تظاهرات ایرانیان در آمریکا، مناسب یافتند. ازجمله این چهره‌ها پرویز ثابتی، آخرین رئیس اداره‌ی کل سوم ساواک، مسئول مستقیم شکنجه و قتل شمار زیادی از مبارزان راه آزادی و مخالفان حکومت پهلوی، و احمد فراستی، از رهبران عملیاتی اداره‌ی سوم، بودند.ـ

این حرکت ساواکی‌های شکنجه‌گر با سوءاستفاده و تکیه‌ی سلطنت‌طلبان بر بی‌خبری نسل جوان از سرکوب و اختناق و جنایت در دوره‌ی پهلوی، به استقبال آن‌ها از برافراشتن پرچم ساواک در بعضی تظاهرات و «مظلوم نامیدن» ساواک از زبان مشاوران رضا پهلوی، و مقایسه‌ی ریاکارانه و صوری جنایت‌های ساواک با جنایت‌های رژیم جمهوری اسلامی انجامید و واکنش منفی بسیاری از ایرانیان را در پی داشت.ـ

بنابراین، جمع هم‌اندیشی چپ بر آن شد که در گفت‌وگو با برخی از شاهدان شکنجه و سرکوب، عمل‌کرد ساواک در حکومت پهلوی و پیامدهای آن را مورد ارزیابی قرار دهد. نگاهی گذرا نشان می‌دهد که پیشینه‌ی طولانی شکنجه و قتل زندانیان در ایران در دوره‌ی رضا شاه شکل تازه‌ و سازمان‌یافته‌ای به خود گرفت. سرلشکر محمدحسین آیرُم، رئیس شهربانی، اداره‌ی سیاسی شهربانی را تأسیس کرد. در این دوره، ازجمله شاعر آزادی‌خواه محمد فرخی یزدی را در زندان با تزریق آمپول هوا کشتند. شاعر، نویسنده و روزنامه‌نگار مبارز میرزاده عشقی به ضرب گلوله‌ی عوامل شهربانی کشته شد. حتی تیمورتاش و سردار اسعد، که زمانی از همراهان رضا شاه بودند، در زندان به قتل رسیدند.ـ

پس از کودتای آمریکا و انگلستان در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ علیه حکومت ملی دکتر مصدق، فرمانداری نظامی چند سالی عرصه‌ی سرکوب مبارزان و تعقیب و اعدام مبارزان را در دست گرفت تا اینکه تیمور بختیار ساواک را در سال ۱۳۳۵ تأسیس کرد و این سازمان مخوف کم‌کم، و به‌ویژه در دهه‌ی ۴۰ شمسی، سرکوب نظام‌مند آزادی‌خواهان را پی گرفت.ـ

با این مقدمه‌ی بسیار کوتاه، در بحث اصلی روز ازجمله این پرسش‌های کلی در میان گذاشته شد:ـ

ـ — محدوده‌ی عملیاتی ساواک چه بود؟

ـ — پیامدهای دستگیری، شکنجه و آزارهای ساواک چه بود و چه تاثیری بر شکنجه‌شدگان داشت؟

ـ — آیا وحشی‌گری شکنجه‌گران ساواک فقط با مبارزان مسلح بود؟

ـ– مقاومت مبارزان زندانی چگونه بود و بر شکنجه‌گران چه اثری داشت؟ ….ـ

https://youtu.be/OY0h_2-H8ZY

🔹روایات زنان بازداشت‌شده از شکنجه، آزار و محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق در زندان‌های کهگیلویه و بویراحمد

🔹«شما دختران تهران نیستید که بخواهید اعتراض کنید»

بسیاری از زنان بازداشت‌شده در خیزش «زن، زندگی، آزادی» در یاسوج اشکال مختلف خشونت و شکنجه را در بازداشتگاه و زندان زنان یاسوج تجربه کرده‌اند. یکی از این زنان می‌گوید هنگام بازداشت نیروهای امنیتی به او که در اسنپ بوده حمله کردند و با کشیدن کیسه روی سرش او را ربودند. او می‌گوید در زمان بازداشتش بازجو چندین بار به او سیلی زده است. زن دیگری درباره تجربه‌اش می‌گوید: «آن شب وقتی جمع شده بودیم که مثل همه ستمدیدگان علیه تمام ظلم‌هایی که به ما شده شده اعتراض کنیم، ماموری به سمت ما آمد و گفت تجمع نکنید و همین الان از اینجا برید. ولی ما همچنان سر جای خودمان ایستادیم مثل تمام ارزش‌ها و آرمان‌هایی که قرار بود تا خون در بدنمان هست بر آنها ایستادگی کنیم. آن مامور وقتی دید ما همچنان آنجا ایستادیم گفت شما دخترهای تهران نیستید که بخواهید اعتراض کنید. همین حرف لازم بود تا خشممان بیش از پیش فزونی یابد. خشم از اینکه چون ما زنان و مردمانی شهرستانی هستیم حق اعتراض نداریم؟ چون شهرستانی هستیم باید سکوت کنیم؟ چون شهرستانی هستیم بگذاریم شما غارتمان کنید؟»

او ادامه می‌دهد: ‌«آن شب وقتی به طرف ما حمله کردند همه ما کمی دویدیم و به عقب رفتیم. وقتی ناگهان به پشت سرم نگاه کردم دیدم یکی از دوستانم را گرفتند. وقتی آمدم کمکش کنم کتکم زدند و یک اسپری فلفل را در صورتم خالی کردند. آن لحظه چند نفری از زیر پاهای ماموران نجاتم دادند. آن شب وقتی که چشان و صورتم داشتند می‌سوختند همچنان زیر لب زمزمه می‌کردم مرگ بر دیکتاتور. آری، هرچقدر سرکوبمان کنید ما شجاع‌تر و قدرتمندتر خواهیم شد.»

زن دیگری که او هم با زور اسلحه و ضرب‌و‌شتم بازداشت شده بود می‌گوید: «با زور کتک و اسلحه بازداشتم کردند. در مسیر یک‌بند توهین می‌کردند و به مرگ تهدیدم کردند و منتظر بودند حرف‌هایی بزنم که اتهاماتم را سنگین‌تر کنند. وقتی رسیدیم مامور زنی که سرهنگ صدایش می‌کردند آمد و من را به اتاق دیگری برد. چشمانم بسته بود و چیزی را نمی‌دیدم و نمی دانم چند زن و مرد در آن اتاق بودند. مجبورم کردند کفش‌ها و لباس‌هایم را در بیاورم. برای بازرسی بدنی به همه جای بدنم دست می‌زدند و وقتی خودم را عقب می‌کشیدم می‌گفتند: "چیه بدت میاد؟ مگه همین رو نمی‌خواستید؟" از طرف دیگر برای آزارواذیتم به من می‌گفتند: "تو یه دختر خرابی که کسی نمیاد دنبالش." باوجود تمام این فشارها نه آن شب و نه بعد از آن در دادگاه و زیر بازجویی ابراز پشیمانی نکردم.»

متن کامل:
https://harasswatch.com/news/2184/

@harasswatch