⚘️برای حمید

تو قهرمان نبودی، افسانه هم نبودی!
نزدیک به چهل و سه سال می‌شود از اولین بار که جزوه‌ات را زیر درختی در باغ فردوس خواندم.

من از آب همیشه می‌ترسیدم. اما وقتی فهمیدم تو عضو تیم شنا بودی با هر بدبختی که بود رفتم شنا یاد گرفتم. همینطور کوه‌نوردی. من از پیاده‌روی و بیرون‌گردی الکی بدم می‌آید. تو عادتم دادی که ورزش کنم. هر روز ورزش کنم. برای من تو افسانه و قهرمان و از این چیزهایی که دائم بارت می‌کنند نبودی. تو دور نبودی، همین نزدیکی‌ها دم دست بودی، کسی که صبح‌ها ورزش می‌کند و آنقدر صمیمی است که کفش رفقایش را واکس می‌زند.

مثل فیلم دیدن، وقتی به رفقا در خانه تیمی گفته بودی که دو به دو بروند فیلم «تنگسیر» را ببینند و بنشینید با هم درباره‌اش صحبت کنید. تو می‌فهمیدی فرهنگ چه اهمیتی دارد.

مثل وقتی که به آن رفیق دختر که چهار دندانش را از شدت درد کشیده بود و چون فکر می‌کردند که عمر چریک چند ماه بیشتر نیست و کاری برایش نکردند با جدیت گفتی که باید برود و دندانش را درست کند. «این چه کاری است رفیق؟»
یا آن رفیق دیگر را که از مشهد به تهران آوردی پیش متخصص بردی و دو هفته از او مراقبت کردی چون تیروئیدش زیاد کار می‌کرد.

وقتی با ارژنگ شطرنج و با ناصر اسب‌بازی می‌کردی.
وقتی چیزی را درست نمی‌فهمیدی به رفیق حمید (مومنی) و دیگرانی که بیشتر می‌دانستند می‌گفتی که برایت کلاس‌های تئوریک بگذارند.

قهرمانان ما که اینطور نیستند، آنها همه‌چیزدان و عقل کل هستند. نه، تو قهرمان نبودی. تو رهبر افسانه‌ای هم نبودی. کدام رهبر وقتی مخالف جدی انجام دو عملیات در مشهد است به حرف افراد دیگر  گوش می‌دهد و عملیات انجام می‌شود؟ افسانه‌های ما یکه‌تاز میدان هستند.

تو افسانه‌ نبودی، سر هر قراری با هر کسی حتی اگر نیروی علنی بود می‌رفتی.
تو چه رهبری بودی که وقتی می‌دانستی تمام آن سازمان امنیت جهنمی به دنبالت هستند و همه می‌گفتند که باید کشور را ترک کنی، نرفتی. گفتی: «من اینجا حمید اشرف هستم».

سیزده سال زمان کمی نیست تا بتوانی بگویی: خوب رفقا الان کسان دیگر بیایند و مسئولیت برعهده بگیرند. من دیگر رهبر افسانه‌ای، رفیق کبیر شده‌ام، می‌روم در جای امن (خارج از کشور) که افسانه حفظ شود و از راه دور جنبش را رهبری کنم.

چنین نگفتی و نکردی، چون افسانه‌ نبودی. تو زمینی بودی. برای من و نسل من و نسل بعد از ما که بفهمیم افسانه‌ها همه دروغ هستند، هیچ قهرمانی در اینجا هم‌پای یک نوجوان راه نمی‌رود، تو فخر نمی‌فروشی، ادای همه چیزدان‌ها را در نمی‌آوری، ضعف خود را مخفی نمی‌کنی، بر دیگران نظر خود را تحمیل نمی‌کنی، برای کاری که به خاطر مردم کردی، برای رنج‌هایی که بردی از کسی طلب‌کار نیستی. تو  قهرمان نیستی و هرگز نخواهی بود.

تو افسانه نیستی بلکه واقعیتی هستی که می‌توان جلوی کسانی گذاشت که خود را پشت نام تو پنهان می‌کنند و تو نیستند.
افسانه و قهرمان اینجا تنها ابتذال واژه‌ها هستند.
تو خود مردم ما هستی.

۸ تیر _مهرداد خامنه ای

@collective98@riseup.net

🚩 تصاویری از تظاهرات امروز فرانسه، نانتر، در اعتراض به قتل دولتی نوجوان 17 ساله

🔻 نائل، نوجوان 17 ساله، چند روز پیش با شلیک پلیس در ایست بازرسی و برخورد خودرو به کنار خیابان به قتل رسید. این سومین شبی ست که مردم و جوانان فرانسه، بالاخص اقلیت‌های نژادی، علیه دولتی اقتدارگرا، راسیست، و نولیبرال که به هیچ کس و هیچ چیز پاسخ‌گو نیست به خیابان می‌روند. درجریان این اعتراضات تا کنون دست‌کم ۷۷ نفر در پاریس و بیش از ۳۱ نفر در برخی شهر‌های دیگر فرانسه بازداشت شدند. ۱۵۰ مأمور پلیس نیز زخمی شده‌اند.

🔻مراسم تشییع جنازه این نوجوان با فراخوان مادر او پنج‌شنبه ۸ تیر / ۲۹ ژوئن با شرکت صدها نفر برگزار شد. بسیاری از شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی تی‌شرت‌های سفیدی بر تن داشتند که روی آن‌ها نوشته شده بود «عدالت برای نائل». آن‌ها همچنین پلاکاردهایی که روی آن نوشته شده بود «پلیس می‌کُشد» در دست داشتند (نگاه کنید به ویدئو بالا). اینها در حالی که رخ میدهد، که رئیس جمهوری یا همان نماینده سرمایه، یعنی امانوئل مکرون، مردم را به «آرامش» دعوت می کند!

🔻تجربه جلیقه‌زردها، که در آن ده‌ها نفر چشم و دست خود را در تظاهرات از دست دادند، در کنار اعتراضات اخیر علیه اصلاحات نولیبرالی بازنشستگی که منجر به بازداشت و زخمی‌شدن هزاران نفر شد، نشان داده که دولت ماکرون فقط به یک اصل پایبند است و لاغیر: مشت آهنین. هم در فرانسه و هم در انگلستان، طی سال های اخیر شاهد تقویت دستگاه‌های سرکوب و امنیتی، و ایجاد مصونیت قانونی برای کشتار پلیسی بودیم. این تنها پاسخ دولت‌های غربی به‌اصطلاح دموکراتیک دربرابر تعمیق بحران‌های اجتماعی سرمایه‌داری معاصر است.

#no_justice_no_peace
#fuck_the_police

@collective98