می‌خوام خودمو ایزوله کنم. خیلی به اطرافیانم آسیب میزنم. شاید اگه نبیننم یادشون بره که وجود داشتم.

احساس می‌کنم مثل یه خمیرم که دوباره داره به حالت اولش برمی‌گرده. انگار واقعاً مهم نیست چقدر تغییر کنم، باز همون آدمی می‌شم که از آفتاب متنفره و با همه چی می‌تونه بازی کنه. فقط کافیه یکم توی تاریکی این اتاق بمونم. همه چی مثل اولش می‌شه.

چطور با خودتون زندگی می‌کنید؟ چطور با پخش اراجیف و دروغی که نتیجه‌ش همچین خشونت گسترده‌ای هست کنار اومدین؟ چجور آدم‌هایی هستین؟ وطن‌پرستین؟ ملی‌گرایید؟ خجالت آورید. حقیرید.

«و این لکنته که از میان خون ما می‌گذرد
تاریخ است.»

اینجا رو یادم نرفته. صرفا حرف زیاد و توان گفتن هم نه.

فشار روانیی که دارم تحمل میکنم خیلی خیلی بزرگ‌تر از میزان قوی بودنمه.

Someone wrote this song before.

آدم‌ها حالمو بهم می‌زنند

زندگی‌م مثل یه fever dream شده.

گر هم گله‌ای هست، دگر حوصله‌ای نیست.

It’s an excruciating pain.

تو هیچ‌موقعی بیشتر از وضعیت الانم دلم برای دبیرستان تنگ نشده بود.

رها کردن مشکله ولی خب ارزشش رو داره که آدم مناسب و لایقی کنارتون قرار بگیره که بهتون آرامش بده.

Let you cut me open,
Just to watch me bleed.
Gave up who I am for who you wanted me to be.

مگه عشق برای آرامش و راحتی نبود؟ پس این همه گرفتاری مردم برای چیه؟

خلاصه‌ی حرف من اینه، چرا می‌گی عریان وقتی می‌بینی لباسی تنشه؟ چرا حرف حکومت در رابطه با لختی و برهنگی رو تکرار می‌کنی وقتی با چشمای خودت داری می‌بینی نه لخته و نه برهنه. چرا تاریخچه‌ی قرص های اعصابی که فرد در زندگیش خورده در این مسئله اصلاً مهمه؟ چرا به صورت فتیشیستیک تراژدی های زندگیش رو مرور می‌کنید تا توجیح یونگی-فرویدی برای یک عمل اعتراضی کاملاً منطقی و قابل درک پیدا کنید؟ چرا نصف کار توجیح سرکوب حاکمیت رو شماها براشون مجانی انجام می‌دین؟