دوباره.

کاش می‌تونستم خودمو بغل کنم و تو بغل خودم زار بزنم.

شیوا شاه‌سیاه از لاهیجان
نگین رضایی از فومن
زهرا و زهره دادرس از رشت
جلوه جواهری از رشت
یاسمین حشدری از انزلی
فروغ سمیع‌نیا از رشت
متین یزدانی از رشت
واحده خوش سیرت از لاهیجان

تمام نام هایی که لیست کردم، در همین دو روز اخیر در گیلان و با هجوم مامورین به خونه‌هاشون دستگیر شدن. از مکان نگهداری و حال هیچکدومشون خبر نداریم. زنان مبارز همچنان در جنگ هستن حتی اگه باقی شهر بی‌خبر زندگی کنن.

از وقتی به دنیا اومدم تنها بودم. شاید برای جور دیگه اصلا ساخته نشدم.

بسه دیگه واقعا. نمی‌کشم.

بخوام راستشو بگم دیگه هیچی برام مهم نیست. هیچ احساسی ندارم. کل روز به مرگ فکر می‌کنم. به پایان همه دردها و خستگی‌هام. دوست دارم رها بشم. دوست دارم تموم بشه.

می‌خوام خودمو ایزوله کنم. خیلی به اطرافیانم آسیب میزنم. شاید اگه نبیننم یادشون بره که وجود داشتم.

احساس می‌کنم مثل یه خمیرم که دوباره داره به حالت اولش برمی‌گرده. انگار واقعاً مهم نیست چقدر تغییر کنم، باز همون آدمی می‌شم که از آفتاب متنفره و با همه چی می‌تونه بازی کنه. فقط کافیه یکم توی تاریکی این اتاق بمونم. همه چی مثل اولش می‌شه.

چطور با خودتون زندگی می‌کنید؟ چطور با پخش اراجیف و دروغی که نتیجه‌ش همچین خشونت گسترده‌ای هست کنار اومدین؟ چجور آدم‌هایی هستین؟ وطن‌پرستین؟ ملی‌گرایید؟ خجالت آورید. حقیرید.

«و این لکنته که از میان خون ما می‌گذرد
تاریخ است.»