جواب‌ها تا دوشنبه میاد و من الان در مضطرب‌ترین و در عین حال، حوصله‌سر‌رفته‌ترین حالت خودم هستم. :)))

دارند بهم میگن که : باز هم قهرمان نشدید!
نمی‌دونند من فردا، پس‌فردا قراره بازی‌‌ای که یکسال و نیم درگیرش بودم رو گیم‌اور بشم:))))))

چیزی که ناراحتم می‌کنه اینه که حقیقتا هیچکس نمیدونه چقد ناراحتم. =)

New generation be like :
- Ew! Not Ozzy Osbourne!
+...
-OMG! MÅNESKIN! *crying*

«درِ خانه را باز می‌کنی یکایک کارهای کردنی را گذاشته و به طرف نکردنی‌ها می‌روی. یک جزوه در زیرِ بغل و در آن کوچه‌های عفن و هوای مسموم چقدر شتابان، مثل اینکه دنیا یک راه دارد و آن راهی است که به جهنم می‌رود، می‌روی و سیر می‌گردی و از خودت نمی‌پرسی برای چه؟»

برای Social Pariah 💌

“Throughout black winter the red haws withstood
Assault of snow-flawed winds from the dour skies
And, bright as blood-drops, proved no brave branch dies
If root’s firm-fixed and resolution good.
Now, as green sap ascends the steepled wood,
Each hedge with such white bloom astounds our eyes
As sprang from Joseph’s rod, and testifies
How best beauty’s born of hardihood.”

— from ‘Mayflower’ by Sylvia Plath

این آهنگ من رو یاد لبخند زدن بعد درد کشیدن های پیاپی میندازه.
وقتی می‌دونی هیچ‌چیزی موندنی نیست و نمیتونی کاری دربارش بکنی.
وقتی همه‌چی رو پشت سر گذاشتی، وقتی پل‌های پشتتو خراب کردی تا راه جلوت رو بسازی.
وقتی فقط دوست داری باد بوزه بین موهات و لیوان چای دستانت رو گرم کنه.

هیجان یعنی اینکه ببینم ۱۲۰ یا ۹۰۰ کیلومتر اونور تر قبول میشم. :))))

نمی‌دونم واقعا، ولی اگه تو بودی، شاید این استرس و اضطراب به جای اینکه تبدیل به معده درد بشه تبدیل به کلمه می‌شد.