بشنوید و تلاش کنید حتی برای کمتر از ۴ دقیقه هم که شده فراموش کنید که کجایید، که چه خبره.

یه نفر بهم گفت «چی دوست داری بشنوی؟»
نمی‌دونم؛ نمی‌دونم چی دوست دارم. نمی‌دونم منتظر چی و کی هستم. انگار فقط یک دلشوره‌ای دارم که بهم میگه اشکال نداره اگه همه‌چی بده، ممکنه خیلی بدتر یا خیلی بهتر بشه.
دوست دارم با آدم‌های جدید حرف بزنم، آدم‌هایی که هنوز نمیدونند چقدر تاریکی پشت ذهنمه. اما هیچوقت نتونستم شروع کننده مکالمه باشم، همیشه صبر کردم، انقدر صبر کردم که خیلی دیر شده، که همه چی تموم شده.
دوست دارم مثل قبل بخندونم بقیه رو؛ ولی هیچی تو ذهنم نیست، چیزی هم باشه تا وقتی به زبونم برسه مزش پریده و مغزم خورد و خاکشیرش کرده.
دوست دارم برم؛ نمی‌دونم کجا. از این شهر، از این کشور، از این دنیا.

بذارید از خوبی‌های شهر کوچیک براتون بگم؛
هیچی. ه ی چ ی.
شهر کوچیک یعنی هر جایی میری و هر غلطی میخوای بکنی ممکنه نوهٔ عمهٔ بابای دوست پسرخالت اونجا باشه و بشناسدت. :))

مه نشسته و بارون میاد.
این آهنگ همه چیزه.

جواب‌ها تا دوشنبه میاد و من الان در مضطرب‌ترین و در عین حال، حوصله‌سر‌رفته‌ترین حالت خودم هستم. :)))

دارند بهم میگن که : باز هم قهرمان نشدید!
نمی‌دونند من فردا، پس‌فردا قراره بازی‌‌ای که یکسال و نیم درگیرش بودم رو گیم‌اور بشم:))))))

چیزی که ناراحتم می‌کنه اینه که حقیقتا هیچکس نمیدونه چقد ناراحتم. =)

New generation be like :
- Ew! Not Ozzy Osbourne!
+...
-OMG! MÅNESKIN! *crying*

«درِ خانه را باز می‌کنی یکایک کارهای کردنی را گذاشته و به طرف نکردنی‌ها می‌روی. یک جزوه در زیرِ بغل و در آن کوچه‌های عفن و هوای مسموم چقدر شتابان، مثل اینکه دنیا یک راه دارد و آن راهی است که به جهنم می‌رود، می‌روی و سیر می‌گردی و از خودت نمی‌پرسی برای چه؟»

برای Social Pariah 💌

“Throughout black winter the red haws withstood
Assault of snow-flawed winds from the dour skies
And, bright as blood-drops, proved no brave branch dies
If root’s firm-fixed and resolution good.
Now, as green sap ascends the steepled wood,
Each hedge with such white bloom astounds our eyes
As sprang from Joseph’s rod, and testifies
How best beauty’s born of hardihood.”

— from ‘Mayflower’ by Sylvia Plath