حالم دقیقا مثل وقت‌هاییه که قلمچی رو بد می‌دادم و منتظر جوابش می‌شدم؛ همون قدر مضطرب، همون قدر بی‌جون.

انگار اسنپ‌ها منو می‌بیند فولدر ریمیکس رپ رو باز میکنند و صدا رو تا ته. :)))

With blinding stars in their eyes but all they saw was black.

ولی چقدر روزها کسل کننده شده،
بیدار میشم و می‌خوابم و حقیقتا هیچی وسط این دوتا ارزش تعریف کردن نداره.

وقتشه استارت آپ کبوتر‌های نامه‌رسان خانگی رو به اجرا در بیارم. آزمایشی.
هاهاها. :|

...

دیگه از اینکه ایرانی هستم بدم نمیاد. من از اینکه میتونم فارسی متوجه بشم و حتی پیام های فارسی رو بخونم هم دارم اذیتم میشم و بدم میاد. حتی از این پست که به فارسی نوشتم هم بدم میاد.

خلاصه مطلب اینکه، دیگه رمقی باقی نمونده.