از برنامه‌های شهریورم اینه که برم سلامت و بهداشت امتحان بدم. :))))

Friends' reunion is divided into two parts for me :

1. Lisa Kudrow being an absolute, Phoebe-like delight.

2. Matthew Perry telling Matt Leblanc "Ah Matty... It's good to see you man."

حداقل سنت بدون درس خوندن، امتحان ریاضی دادن رو تونستم امسال هم اجرا کنم.

«در باران خفته بودی
که باران تنها نباشد.»

دیروز مشاورم یه چیزی گفت که بعد مدت‌های طولانی باعث شد ناخودآگاهم‌ از بی‌حسی دربیاد و تشویق بشه برای درس خوندن؛ جالب اینه که قصدش حتی این نبود که بگه درس بخون. نمیدونم، شاید امروز، روز ری‌استارت باشه.

«چین بیشتر از تمامی کشور ها پرچم رنگین کمانی تولید می‌کنه. کابوس من اینه که یه شرکتی هست که از کارگراش مثل برده استفاده می‌کنه و این کارگرا مجبورن تو همون ساختمون زندگی کنن و هر روز پاشن این پرچم ها و پرت‌وپلا های رنگین کمونی رو بسازن.» گیلبرت بیکر می‌گه که این پرچم رو برای این‌که شرکت ها با “خزعبلات رنگین کمونی” سود کنن نساخته. از بعضی چیز هایی که دیده وحشت می‌کنه. می‌گه :«تو خیابون کاسترو که راه می‌رم، دیلدوی رنگین کمونی و جاکلیدی و شمع رنگین کمونی رو پشت ویترینا می‌بینم. خیابونی که پول اجاره‌ی خونه خودمو توش نمی‌تونم بدم.» به نظرش، این مثل زمانیه که بهترین آهنگ ها تبدیل به موسیقی آسانسور می‌شن. اشتباه نکنید، بیکر شکرگزاره که این پرچما انقدر محبوب شدن ولی این نگرانی هم وجود داره که این قدرت آخر سر به سودجویی منجر بشه.

— گیلبرت بیکر طراح پرچم رنگین کمانی و افتخار افراد کوییر بود که در سال ۲۰۱۷، بعد از طراحی دوباره‌ی این پرچم فوت کرد. این متن ترجمه‌ی بخشی از این مصاحبشه.
@nokingdomtocome

Happy pride month everyone. We'll go a long, queer way. 🤍

The worst part is that I no longer have trust in myself. I've come to believe that I'm gonna be a screw-up in anything I start.

تنها چیزی که همیشه باهامون میمونه حسرته.

Like, I've always wanted to learn more than two languages but the older I get, the less the possibility.
Or I've wanted to learn more than one musical instrument, to try different fields of art, to learn ice skating, to learn programming and Python, etc. And I know I won't enjoy these things as much, after a certain age.
Or I've wanted to ask a friend of mine out for ages, but always hesitated because I was afraid of being rejected or laughed at due to my questioning orientations.

And I'm someone who always encourages people to be themselves, to consider themselves valid if not out, to have compassion, love, and kindness in heart; to be a safe person, at all time.

But the thing is, even I don't take myself seriously, why should anyone else?