این حجم از نفرت، این حجم از جهالت، حماقت، پوچ بودن از کجا ساطع میشه که دست به کشتن کسی بزنیم؟

کم‌کم زندگی برای هممون مثل قدم زدن وسط جنگ میشه.

نفرین به «جنگ»
نفرین به «ظلم»

نمی‌دونم چرا احساس میکنم هر کس باید یه هدف یا علاقه‌ای داشته باشه و من هم فقط دارم اکسیژن اضافی مصرف می‌کنم. :)))

اینکه توی این چند ماه از ۲ رقمی به ۴-۵ رقمی رسیدم هم بی‌تاثیر نیست البته. :))

«می‌بینید، می‌بینید چه‌طور نفس نفس می‌زنم؟ خیلی، خیلی دویده‌ام. شما فریاد مرا ندیدید؟ من فریادم را گم کرده‌ام. در قایق نشسته بودم و به میهمانی ماه می‌رفتم. آه، من فریادم را گم کرده‌ام. فکر می‌کنید از کدام سو باید بروم؟»

از جمله تغییرات این یک سال همین که حتی نمی‌دونستم دیروز دربیه.

« می‌گویند نژادی از اسب نجیب هست که اگر وحشتناک تازاندی و به ستوهش آوردی، از سر غریزه یک رگ خود را به دندان پاره می‌کند، که تنفس را بر خود آسان‌تر کرده باشد. من هم اغلب چنین حالی دارم. دلم می‌خواهد یک رگ خودم را باز کنم و به این ترتیب به آزادی جاویدان برسم.»

من همهٔ سال‌های تحصیلیم، به جز امسال، دوران امتحانات از بهترین!!! تایم‌های زندگیم بود. بدون توجه به فرجه یا درس، شب امتحان ساعت ۱۲ شروع میکردم تا ۷ صبح میخوندم، بدون هیچ استرس و ناراحتی‌ای هم اون امتحان‌های عجیب غریب غیر نهایی رو میدادم و همیشه هم بعدش خوشحال بودم. حتی دی یازدهم همون رو هم نمیخوندم، و فقط میرفتم امتحان میدادم. هیچوقت هم نمرهٔ زیر ۱۸-۱۹ نداشتم. ( حتی پارسال امتحان ادبیاتمون میانگین ۱۴-۱۵ داد، و خود معلممون هم ریخته بود که چطوری کامل شدم. :)) )

حالا قصدم از این مزخرفاتی که میگم چیه، اینکه کنکور فقط به من استرس و اضطراب اضافه کرد، به اضافه مقدار زیادی ناراحتی و ناامنی. که حتی اگه مبحث رو بدونم خوندم هم فکر کنم یادم رفته و هی ته دلم خالی بشه. و همش منتظر بدترین چیزها باشم، بی‌نظم بشم، بدخواب و عصبی بشم.
کنکور از بی‌خودترین و افتضاح ترین چیزهایی بوده که تجربه کردم، امیدوارم روزی بیاد که هیچکس این حجم از مزخرفات و فشار رو تحمل نکنه.

بلبل پربسته ز کنج قفس درآ

I really can't believe that I'm probably gonna die without ever visiting East Asia.

In this context East Asia also means North America, Europe, etc.

حالا نمی‌دونم اینکه من بتونم بردار مکان رو تعریف کنم چه فرقی واسه بردار مکان می‌کنه.