یه مرحله‌ای توی زندگی هست که بهش میگن بلوغ فکری.
اونجایی که دیگه واسه کارات دعا نمیکنی، تلاش میکنی.
اگه شکست خوردی و زخمی شدی بقیه رو مقصر نمی‌دونی، چون مطمئنی فقط خودت باعث برد و باخت خودتی.
دیگه از آدمای قلابی دور خودت نگه نمی‌داری، چون واقعیا رو شناختی و زمانت رو فقط برای اونا صرف میکنی.

This kind of hugs>>>>

وقتي از ته دل بخندی،
وقتی هر چیزی را به خودت نگیری،
وقتی سپاسگزار آنچه که هست باشی،
وقتی برای شاد بودن نیاز به بهانه نداشته باشی؛
آن زمان است که واقعا زندگی می کنی.
بازی زندگی،بازی بومرنگ‌هاست؛
اندیشه‌ها،کردارها و سخنان ما،دیر یا زود با دقت شگفت‌آوری به سوی ما بازمی‌گردند.
زمانی که آدمی بتواند بی هیچ دلهره ای آرزو کند، هر آرزویی بی درنگ برآورده خواهد شد.

you're the blood in my veins sweet but red.♥️

دلم برایِ آدم هایِ مهربان ، می سوزد ...
آدم هایِ اصیلی که برایِ دنیایِ ما ،
بیش از اندازه خوبند !
کسانی که هرگز نخواسته اند ، بد باشند ،
و نمی توانند همرنگِ این جماعت شوند ؛
حتی اگر پایِ جانشان وسط باشد ...
این روزها ولی ؛
این یکرنگی و خوب بودن ؛
تاوانِ سنگینی دارد !
خدایا خودمانیم ؛
تو ؛ یک دنیایِ خوب ، به آدم هایِ صاف و ساده ات بدهکاری !
این جهانِ هزار رنگ ؛
برایِ انسان هایِ اصیل و مهربان ،
جایِ زندگی کردن نیست ...

you know it's not the same as it was.🌊