نمیدونم قضیه چیه ولی
بعضی از آدما وقتی میان تو زندگیت،
حس میکنی همه اومدن و رفتنای قبل از
اون فقط یه بچه بازی مسخره بوده...

اگه نمیتونی یک ساعت از بیست و چهار ساعتت رو به من اختصاص بدی، بهت حق میدم. اگه نمیتونی اونقدر منو دوست داشته باشی که ذره‌ای به احساس درونت و علاقت شک نکنم، بهت حق میدم. اگه نمیتونی یک روزی رو برای دیدن من حتی از دور، حتی برای چند ثانیه اختصاص بدی، بهت حق میدم. اگه نمیتونی توی حال بدیام کنارم باشی و همیشه جای خالیت میخوره به چشمم، بهت حق میدم. اگه نمیتونی حواست رو از آدمای دیگه به من پرت کنی، بهت حق میدم. اگه نمیتونی منو توو نقطه کوچیکی از زندگیت جا بدی، بهت حق میدم. اما یچیزی؛ بعد از تموم این‌ها ممکنه دیگه دوست داشتنم رو نبینی و مثل غریبه‌ها باهات رفتار کنم، حالا امیدوارم تو بهم حق بدی.

ارزش بعضي چيزا بابه زبون آوردنش از بين می‌ره؛
اين آخرِ بدبخت بودنه كه به كسی بگی گاهی حالم رو بپرس؛
هميشه ديدن يه پيام ناگهانی،شنيدن يه سلام بی‌هوا،از آدمی كه انتظارش رو می‌كشی،می‌تونه حال و روزت رو عوض كنه؛
گاهی آدم خودش رو گم و گور می‌كنه فقط به اين اميد كه يه نفرِ «بخصوص» سراغش رو بگيره؛
بر خلاف تصور خوشحال كردن آدمِ غمگين خيلی سخت نيست!
فقط كافيه وانمود كنی به يادش هستی؛

کاش بفهمی دوست داشتنت خورشید نیست که دمِ صبح طلوع کنه و غروب بره پی کار و زندگیش؛
حتی مثل ماه ام نیست که فقط شبامو درگیر خودش کنه؛
تو و دوسِت داشتنت واسه من مثل اسمونه؛
همیشه سرجاش هست،حتی اگه یه وقتایی تاریک باشه و یه وقتایی آبیِ روشن؛
حتی اگه از چشام بارون بیاد و قلبم از سردی‌ِ تو یخ بزنه.