دوستت دارم چون باعث شدی خودمو دوست داشته باشم، دوستت دارم چون باعث شدی قشنگی های زندگی رو ببینم، دوستت دارم چون امید شدی وقتی زانوهام زخمی، قلبم شکسته و روحم خسته بود، دوستت دارم چون همه جوره و توی هر شرایط زیبایی؛ هم ذهنت، هم چهره و استایلت، هم طرز فکرت و هم رفتار و حرف زدنت، دوستت دارم چون از پشت دیوارای بلند ضد اجتماعی که برای خودم ساخته بودم و صدام به هیچکس نمیرسید منو پیدا کردی و بغلم کردی، دوستت دارم چون باعث میشی کامل باشم، چون حس خوبی ازت میگیرم، دوستت دارم چون باعث پیشرفتمی، چون نور زندگیمی.
❤1
تو دلیل آشتی من با دنیایی قبل از تو من هیچوقت اینقدر ملیح عاشق نبودم؛ شاید اصلا درک درستی از شدت بزرگ بودن قلبم برای جا دادن تموم هیکل تو توی دلم نداشتم و خب این خوب بودن تو باعث میشه همیشه تو حال بدیام بدونم گوشه ای از این دنیا دلی هست که تموم دلخوشیش منم، پس باید قوی باشم باید بتونم خوب بجنگم و به دست آوردنو تمرین کنم چون معشوق توام و دل من جز رسیدن به هیچ صراطی مستقیم نمیشه مرسی که هستی، کم بهت میگم اما جدی و واقعی ممنون که شدی نور من.
مطمئن باش یه روز میام پیشت و اونقدر محکم بغلت میکنم که فاصله خودش خجالت بکشه و از میون ما بره، به اندازه ی تموم دلتنگیامون قهوه ی چشماتو نفس میکشم و برای تموم ستاره ها داستان عشقمونو میگم. برات پیتزای مورد علاقتو میپزم و میشینم جلوت و توی دلم هزار بار قربون صدقه ی قد و بالات میرم با شیرکاکائو مست میکنیم و به جای کافه گردی برای تموم بچه گربه های خیابونی شیر میخریم. میدونی محبوب؟ من تو رو برای یکی دو روز نه، برای یه عمر عاشقی انتخابت کردم. پس غصه نخور پنجه ی افتاب من، من یه روز میام؛ یه روزی که خیلی دیر نیست و گرمای بغلتو توی بوم نقاشی قلبم میکشم.