خودتونو گول نزنید،بزرگترین لطف در حق خودتونه!

همیشه قرار نیست باب میلت پیش بره و تو باید اینو قبول کنی؛
باید قبول کنی هیچ حال خوب و بدی دائمی نیست؛
باید قبول کنی همه مجبور نیستن تورو دوست داشته باشن؛
باید قبول کنی سلایق و علایق متفاوتن؛
باید قبول کنی تو برای خوشحال بودن،موفق بودن به کسی نیاز نداری و خودت از پس خودت برمیای؛
بعضی وقتا فقط باید قبول کنی و کنار بیای همین!

من فکر میکنم تا بوده همین بوده!
تا بوده آدما عاشق آدمای اشتباهی میشدن؛
وارد روابط اشتباهی میشدن؛
با کسایی زیباترین خاطره هاشونو میساختن که اون آدم ایده آلشون نبوده؛
نا به جا عاشق میشدیم،اما انگاری مزه‌اش همینه؛
تلخی و شیرینیش همینه که نادرست عاشق شی؛
که رنج بکشی،که واسش اشک بریزی،که بزرگ شی،عاقل شی؛

چیزایی که دونستنشون واجبه:
-وقتی کسی بغلتون میکنه،بذارید اول خودش ازتون جدا شه!
-در مورد روابط و مسائل مالی به دیگران راهنمایی ندین!
-اگر دو نفر از دوستاتون باهم رابطه ی عاشقانه دارن توی مشکلاتشون،شما واسطه قرار نگیرید!
-با آدما طوری رفتار کنین که میخواین باهاتون رفتار بشه!
-بدونین که یه رابطه موفق دو قسمت داره؛اولی پیدا کردن آدم درست و دومی، آدم درست بودن!
در آخر هم،همه ی خودتون رو برای کسی که درکشو نداره نزارید!

یه سری دوست داشتنا هستن که هیچوقت تکرار نمیشن!
یعنی یه دوره‌ای از زندگیت یه‌سری‌ها رو جوری دوست داشتی که هیچوقت کسی رو به اندازه اون یه نفر دوست نداشتی؛
هیچکس به اندازه اون یه نفر برات مهم نبوده؛
همیشه اون یه نفر بوده که با همه آدما فرق داشته برات؛
‏هممون با مزخرف ترین اخلاقایی که داریم یبار سعی کردیم واسه همون یه نفر بهترین باشیم!