این متن رو به چت جی پی تی بده و بعدش طبق همین متن ازش سوال بپرس. سورپرایز میشی چون قراره بگه که چرا دوستت نداره خیلی صادق و روراست.

Let's play a game.
I'll write"I love
YOU"
You reply "I don't"
I'll write "why?" and you'll write
something that represents me,
without emojis, without anything
else.

🐾 @CodeCat_Dev

روزتون مبارک پسرای خوشگل م

❤️❤️❤️

#پیشی
🐾 @CodeCat_Dev

بیا باهم فرض کنیم که یک کامپوننت React ساختیم. اول همه‌چیز مرتبه، اما با اضافه شدن قابلیت‌های جدید، کدها شلوغ میشن. حالا پیدا کردن یک باگ مثل پیدا کردن سوزن تو انبار پر از کاهه٬ و تغییر یک قسمت ممکنه که قسمت دیگری رو خراب کنه. تنها راهیی که داریم اینکه کد رو بازآرایی (Refactoring) کنیم حالا از کجا باید شروع کنیم؟
شما درین مقاله خواهید فهمید که از کجا باید شروع کنید قبل شروع باید چکار کنید؟

پ.ن:مقاله به زبان فارسیه.

🔗 Link

@h0meCode

مغز ما عاشق دوپامینه و امتحان کردن چیز های جدید باعث ترشح دوپامین میشه، مثلا تو داری یه چیزی رو طبق معمول یاد میگیری ولی وسط ش ذهن ات خسته میشه ازش و بهت میگه بریم یه چیز جدید امتحان کنیم و این مورد فعلی رو کنار میزاری، و همین چرخه ادامه پیدا می‌کنه و تو میمونی با ده ها مسیر نصف و نیمه و ناامیدی، ولی خب این پایان راه نیست و قرار هم نیست که جا بزنی و افسرده بشی.
راه حل یک که خودمم ازش دارم استفاده میکنم اینه:
هر موقع وسوسه شدی چیز جدیدی رو شروع کنی ، مثلاً : برم سراغ یادگیری هک و امنیت در حالی که داری فرانت یادمیگری، به خودت بگو ۵ دقیقه بعد بهش فکر میکنم ، الان نه ، اون ۵ دقیقه رو به کار فعلی ت بچسپ ، معمولاً بعد اون ۵ دقیقه اون وسوسه میخابه ولی اگه باز هم سراغ تو اومد یه دفترچه یا حتی تو نوت گوشی ت یادداشت شد کن مثلا : برم هک و امنیت یادبگیرم و این قراره سه ماه بعد باشه.
اینطوری مغز ت آروم میشه که ایده رو گم نکردی ولی وقتش الان نیست.

🐾 @CodeCat_Dev

از این موزیک گنگ تر هم داریم مگه 😏

Lyrics

🐾 @CodeCat_Dev

من سخت کار میکنم تا گربه م زندگی بهتری داشته باشه.

🐾 @CodeCat_Dev

فرق بین مِنتور Mentor و استاد :

استاد به تو درس می‌دهد؛ منتور کمک می‌کند خودت یاد بگیری و جلو بروی.
یا دقیق‌تر:
منتور یک استادِ شخصیِ راهنماست؛ نه فقط یک معلم کلاس.
اگه اغراق حساب نکنید میشه گفت با منتور پیشرفتت تضمینی هست.

🐾 @CodeCat_Dev

خاکستری...

🐾 @CodeCat_Dev

یک دنیا معنا در یک عکس.

همه مون همینیم در اوایل خیلی انرژی و وقت میگذاریم برای ساخت یک مهارت و یا حتی یک عادت ، ولی وقتی که مدتی پایبندش باشیم مثل آبِ خوردن میشه برامون ، به اصطلاح دقیق تر بخوام بگم: دیسپلین باعث میشه به نقطه یی که یه روزی فک میکردیم غیر ممکنه برسیم.

🐾 @CodeCat_Dev

🐾 @CodeCat_Dev

یه چیزی که این روزها خیلی فکر م رو درگیر کرده اینه که:
یه سری چیزا رو اگه دقت کنید عملا ما نیاز جدی بهش نداریم ، مثلا چای ساز یا تابه رژیمی یا ماشین های مدل بالا
ولی اومدن یه کاری کردن و ذهن آدم های رو دستکاری کردن و یجوری جلوه دادن که خیلی کاربردین و دلایلی چیدن که اونا رو تهیه کنیم ، یا حتی در مورد یه سری طرز فکر ها، حسودی، عصبانیت، استرس وقتی سراغ آدم میاد ناخودآگاه تسلیم اش میشیم و همراهی ش میکنیم.
خیلی وقتا نیاز نیست یه کاری انجام بدید یا یه چیزی رو بخرید و تهیه کنید قبل اش یه فکر دوباره بکنید در مورد اش که آیا واقعا این تنها گزینه منه آیا من مجبورم این کار رو انجام بدم چون فلانی کرده.


پ.ن: اینها صرفا نظر من هستند و قصدی ندارم باور کسی رو غلط یا درست جلوه بدم

#نیازساختگی

🐾 @CodeCat_Dev

سطح درک یک پسر دوازده ساله استرالیایی را می‌ستاییم

🐾 @CodeCat_Dev

باران...

اثر دانینگ-کروگر یه سوگیری شناختیه که خیلی ساده بگم:

آدمایی که توی یه حوزه مهارت کمی دارن، معمولاً توانایی خودشون رو بیشتر از واقعیت می‌بینن. برعکسش هم هست؛ آدمای واقعاً ماهر اغلب فکر می‌کنن کارشون چیزی نیست و بقیه هم به اندازه اونا می‌دونن.

دلیلش هم عجیب نیست. همون مهارتی که برای خوب انجام دادن یه کار لازمه، همون مهارت برای درست ارزیابی کردن خودت هم لازمه. یعنی کسی که توی نوشتن ضعیفه، همون ابزار رو هم نداره که بفهمه جمله‌اش غلطه. این می‌شه بار مضاعف: نه بلده، نه می‌فهمه که نمی‌دونه.

یه مدل معروف هم براش ساختن که می‌گه اول کار آدم اعتمادبه‌نفس کاذب داره، بعد با کمی یادگیری می‌فهمه چقدر نمی‌دونه و می‌ریزه پایین، بعد کم‌کم با تمرین بالا میاد و آخرش به یه تعادل واقعی می‌رسه. البته این نمودار چهارمرحله‌ای بیشتر برای فهم راحت‌تره و دقیقاً همون نظریه اصلی دانینگ و کروگر نیست.

بحث علمی روش هم کم نبوده. بعضی‌ها گفتن بخشی از این الگو می‌تونه خطای آماری باشه، ولی پژوهش‌های بعدی نشون دادن که دست‌کم بخشی از ماجرا واقعاً به نقص در خودارزیابی و فراشناخت برمی‌گرده.

کاربردش هم فقط توی کتاب روان‌شناسی نیست. از پزشکی و خلبانی تا تشخیص خبر جعلی و حتی استفاده از هوش مصنوعی، همه‌جا می‌شه ردش رو دید.

نکته عملی‌اش برای من و تو هم همینه: هر وقت حس کردی خیلی همه‌چیز رو بلدی یا بلد نیستی، یه قدم عقب بذار و جدی بپرس واقعاً چقدر می‌دونی.

🐾 @CodeCat_Dev

تا حالا فکر کردین با ۱۰ انگشت می‌تونین تا ۱۰۲۳ بشمرین؟

روش معمولی شمارش با انگشت‌ها به ما اجازه می‌ده تا ۱۰ بشماریم؛ اما اگر از سیستم باینری (Binary) استفاده کنیم، داستان کاملاً فرق می‌کنه.

در این روش هر انگشت دو حالت داره:
باز = ۱
بسته = ۰

هر انگشت هم ارزش مشخصی داره که دو برابر انگشت قبلیه:

دست راست:

- انگشت کوچک: ۱
- انگشت حلقه: ۲
- انگشت وسط: ۴
- انگشت اشاره: ۸
- شست: ۱۶

دست چپ:

- انگشت کوچک: ۳۲
- انگشت حلقه: ۶۴
- انگشت وسط: ۱۲۸
- انگشت اشاره: ۲۵۶
- شست: ۵۱۲

حالا با باز و بسته کردن انگشت‌ها می‌تونین مقدارهای مختلفی بسازین.

چرا تا ۱۰۲۳؟

چون هر انگشت دو حالت داره و با ۱۰ انگشت می‌تونیم ۱۰۲۴ حالت مختلف داشته باشیم:

2¹⁰ = 1024

یعنی از صفر تا ۱۰۲۳!

در واقع کامپیوترها هم برای نمایش و پردازش اطلاعات از همین منطق صفر و یک استفاده می‌کنن.

#باینری

🐾 @CodeCat_Dev

یه لحظه رفتم توی استک اورفلو دنبال جواب یه سوال، یهو به خودم اومدم و دیدم چقدر قبل از AI برنامه‌نویس‌ها برای یه جواب ساده سختی می‌کشیدن. باید کل مسئله رو دقیق توضیح می‌دادن، همه کد رو می‌ذاشتن که بقیه سوالشون رو بفهمن، و بعد صبر می‌کردن تا یه نفر متخصص پیدا بشه و جواب بده. برای هر تکنولوژی جدید هم همین اذیت‌ها بود.

الان هم بهتره یه‌کم از اون سختی‌ها رو به خودمون بدیم، ولی نه برای وقت تلف کردن. به جاش می‌تونیم همون انرژی رو صرف اضافه کردن به دانش تخصصی‌مون کنیم.

پ.ن: درسته که AI کار رو راحت کرده، ولی به همون اندازه هم بازار توقع ش از یه برنامه‌نویس ساده بالا رفته.

🐾 @CodeCat_Dev

❄️🤍

🐾 @CodeCat_Dev