ولنتاین؟ خیلی آغوش‌ها برای همیشه ناتموم موندن.

کسشر نکو وسط باز

بابا شیر نکنید کسشرای اینو الان اکلیلی شدید مثلاً با این خرف؟

برو بابا خرومزاده مادرجنده جوون ۱۵ ساله بیشتر از تو مادرجنده می‌فهمه دیگه نمی‌تونید گولش بزنید

پلشت جوونای مارو نچسبونید به خودتون بابا

عدم آگاهی تو کصننت عدم آگاهی این ۴۷ سال حکومت شما بود

تا روز اخری که نتا قطع شه فقط داشت میگفت امروز روز جهانی کیر خره

Remember, my dear
You're strong
You're loved
You're beautiful, so beautiful
And you belong here on Earth

I love you

در این سرزمین، عشق‌هایی بودند که قرار نبود اسطوره شوند. قرار بود ساده بمانند، در امتداد روزمرگی، در گرمای دست‌هایی که عصرها به هم می‌رسند.

ولنتاین امسال برای ما نشانی از فقدان است. نه به این معنا که عشق خاموش شده، بلکه از آن رو که بهایش آشکار شده است.
هر جان از دست‌رفته، تنها یک زندگی نبود، رشته‌ای از امید بود که گسست. و با این همه، همان رشته‌های بریده، چون رگ‌هایی پنهان در زیر پوست شهر، هنوز می‌تپند و یادآوری می‌کنند که عشق، حتی وقتی هدف گرفته می‌شود، از معنا تهی نمی‌شود؛ بلکه عمیق‌تر و جان‌سوزتر در حافظه‌ی ما ریشه می‌دواند.

من از این خاک از این هوا که ما نیست توش پیدا از این آدما فقط میگیره عقم
رفتن بهتره از معلق موندن تو باقی عمرم

و به یادِ هزاران هزار عشق دیگری که از آن‌ها بی خبریم.