گاهی از خودم می‌پرسیدم که این لحظه چه زمانی فرا می‌رسد...

اما هرگز تصور نمی‌کردم که نوشتن این کلمات تا این حد مرا منقلب کند.

در تاریخ ۲ اکتبر، در برابر سوئد، آخرین بازی خود را برای تیم ملی‌مان انجام خواهم داد

هیچ‌چیز در دوران حرفه‌ای‌ام با آن حس افتخاری که هر بار پوشیدن آن پیراهن به من می‌داد، قابل مقایسه نبوده است. هیچ‌چیز.

این رویای کودکی‌ام بود؛ رویایی که در تمام ۱۵۱ باری که افتخار نمایندگی کشورم در زمین فوتبال را داشتم، با خود همراه داشتم.

همیشه به این کار افتخار می‌کردم، درست همان‌طور که در اولین بازی‌ام افتخار می‌کردم.
تقریباً بیست سال از آن بازی مقابل ترکیه می‌گذرد.
خیلی چیزها تغییر کرده و من هم تغییر کرده‌ام، اما عشقم به این پیراهن هرگز تغییر نکرده است.

اکنون احساس می‌کنم زمان آن رسیده که کنار بروم. اگر توانسته‌ام تا ۴۰ سالگی در تیم ملی بمانم، به این خاطر است که واقعاً تمام وجودم را گذاشتم. هر بار. همه چیزم را.

بازی برای کشورم، احساسی‌ترین فرصتی بوده که فوتبال به من هدیه داده است.

صعود به اولین جام جهانی‌مان در سال ۲۰۱۴، همچنان یکی از شادترین لحظات زندگی فوتبالی من است.

احساساتی که در شبِ گلزنی مقابل ولز و سپس در زنیتسا مقابل ایتالیا در ماه مارس تجربه کردم، تا ابد در قلبم باقی خواهد ماند.
دیدن هم‌وطنانم که در خیابان‌های شهرهایمان جشن می‌گرفتند، هدیه فوق‌العاده دیگری بود که فوتبال به من ارزانی داشت.

فرصت برای تشکر از همه کسانی که در این مسیر شگفت‌انگیز کنارم بودند و حمایتم کردند، وجود خواهد داشت.

فعلاً فقط امیدوارم که آن شب در بازی مقابل سوئد حضور داشته باشید تا بتوانیم یک بار دیگر با هم احساسی مشترک را تجربه کنیم...
چرا که تک‌تک این لحظات فوق‌العاده، چیزهایی بوده که با هم زندگی کرده‌ایم.

و این‌گونه می‌خواهم آخرین شبِ نمایندگی کشورم را تجربه کنم: با حضور همه شما در کنارم، و در حالی که پیراهنی را بر تن دارم که از کودکی عاشقش بوده‌ام - و تا پایان عمرم عاشقش خواهم ماند