🌐 وبسایت نسخ خطی دانشگاه استانبول

✅ کتابخانه دانشگاه استانبول که یکی از غنی‌ترین مجموعه نسخ خطی ایرانی-اسلامی-ترکی را در خود جای داده در اقدامی تحسین‌برانگیز امکان دانلود نسخ خطی موجود در این مجموعه را فراهم کرده است.

📌 از طریق نشانی زیر می‌توان نسخ خطی این کتابخانه را بدون نیاز به ثبت‌نام، بدون محدودیت و به‌صورت رایگان دانلود کرد.
🌐http://katalog.istanbul.edu.tr/client/tr_TR/default_tr/search/results?lm=YAZMA&isd=true
#آموزشی
#دانلود_نسخ_خطی

🆔@iranosmani

نبود اتحاد ملی، سایه ای سنگین بر بازیگری بین المللی ایران

به زودی...

بازنویسی تاریخ ضرورت آینده و هژمونتیک تمدن ایرانی_اسلامی

تاریخ همواره به عنوان یکی از مهمترین ابعاد زندگی انسانی شناخته شده است � گذشته انسان‌ها در رابطه با اعمال و شخصیت گذشتگان خود ارزش والایی قائل می‌شدند و گاهی آن را وسیله افتخار ورزیدن بر دیگران قرار می‌دادند اشارات قرآن کریم به این مسئله گویای این امر است.
فلذا �ریخ همواره نقش خود را در انتقال ارزش‌ها و عقاید نشان داده است و جای شک و سوالی برای این مسئله وجود ندارد � آنجایی که بیان تاریخ می‌تواند نگاه آدمی به جهان را تحت تاثیر قرار دهد از این رو علم تاریخ برای قدرت‌های هژمونیک و قدرت‌های سلطه طلب دارای اهمیت بوده است تا بتوانند با باز تولید تاریخ و اتفاقات رویدادها شخصیت‌ها و روش شناسی تاریخی �کار و عقاید و ارزش‌های مردمان سراسر جهان را به خواسته‌های خود منعطف کنند از این روست که می‌بینیم � از آغاز کنشگری‌های استعماری کشورهای اروپایی � جمع آوری کتب و نسخ خطی ارزشمند ملل غیر اروپایی می‌پردازند این اتفاق با گسترش سلطه بریتانیا بر هند و همچنین با گسترش سلطه روسیه بر آسیای میانه و گسترش سلطه فرانسه بر شمال آفریقا قابل توزیع است بدین جهت � ملاحظه می‌کنیم در قرن نوزدهم میلادی در غرب مراکزی جهت فهم گذشته اقوام دیگر شکل بگیرند
اکنون ایران �یاست‌های خارجی درست خود در یک موقعیت استثنایی برای تبدیل شدن به یکی از قدرت‌های هژمونیک نظم چند قطبی آینده گام برمی‌دارد از این رو �‌بایست نگاهی جدی به علم تاریخ و ظرفیت‌های احتمالی آن داشته باشد به نظر بنده �ها علمی که می‌تواند منجر به گسترش ایدئولوژی‌های مد نظر جمهوری اسلامی ایران شود علم تاریخ است اما این تاریخ نباید با ارزش گذاری چنین کاری را انجام دهد در گذشته ما شاهد بودیم که برای انتقال ارزش‌ها از طریق تاریخ برخی از مورخان می‌کردند تا شخصیت‌ها و روایات تاریخی را بد یا خوب توصیف کنند در صورتی که بد یا خوب توصیف کردن اتفاقات �ها می‌تواند در یک لحظه یک ارزشی را برای شما ایجاد کند برای مدت طولانی پایدار بماند به همین جهت تاثیرگذاری از از طریق تاریخ می‌بایست از با تغییر در فلسفه این علم و روش شناسیهای جدید �جاد شوند تا نتوان صرفاً برداشت‌های ارزشی را زیر سوال برد با تغییرات پیشنهادی در این بخش‌ها �‌توان مسائل را با نگاه دیگر با سرعت بیشتر حل کرد اروپاییان نیلز در گذشته از این روش شناسی‌ها �ره برده‌اند برای مثال نظر ما ایرانیان به افغانستان یک نگاه تاریخی به منطقه شرق خراسان از منظر مستشرقان یا افرادی که در غرب به علم تاریخ می‌پردازند است به زبان ساده هنگامی که ما می‌خواهیم واقعه‌ای واقعی تاریخی چون سقوط اصفهان به دست هوتکیان پشتون را دهیم آن را با لحنی و گفتاری مطرح می‌کنیم که گویا اقوام پشتون ایرانی نبوده و بیگانگانی هستند که می‌خواهند ایران را اشغال کنند این عینک ناشی از به رسمیت شناسی تقسیم منطقه ایران شرقی یا خراسان �ست اروپاییان است که تلاش می‌کنند افغانستان را واحد سیاسی مستقلی که دولت و ملت جداگانه‌ای از ایران دارد توضیح دهد �ا ما نیز دچار این خطای راهبردی شده‌ایم که عینک خود را همان چیزی انتخاب کرده‌ایم �ربی‌ها آن سناریو را از پیش برایمان نوشته‌اند این مسئله منجر می‌شود تا نقش‌های احتمالی و بازیگری‌های مادر رویدادها تحت تاثیر این ناخودآگاه نادرست تاریخی تغییر شگرفی داشته باشد
از این رو اگر شما نتوانید در فلسفه ابزارها و روش شناسی‌های علم جدید تغییری ایجاد بکنید قطعاً نخواهید توانست تا خود را به عنوان یک قدرت هژمونیک به دنیا معرفی نمایید ایران اکنون در شرایطی قرار دارد که می خواهد خود را به به عنوان پل ارتباطی میان تمد تمدن‌های گوناگون و فرهنگ‌های متعارض معرفی کنند این مسئله �ب می‌شود تا ایران به عنوان هژمون میانی در برابر هژمون شرقی به رهبری چین و روسیه و هژمون غربی به رهبری ایالات متحده به دنبال بست هویت ایدئولوژیک و جهان گرایانه خود باشد به همین سبب اگر نتواند تغییرات اساسی در فلسفه علم تاریخ و روش شناسی آن ایجاد کند قطعاً نخواهد توانست تا این امر را میسر سازد به همین جهت پیوند میان علم و سیاست و سیاست و دیانت ابتدای امر باید مورد بازنگری ویژه قرار بگیرد تا پتانسیل‌های احتمالی برای افزایش تلاش‌های لازم در رابطه با موضوع مطرح شده بیشتر از گذشته شود

┉┉❈ 🗨 کنفرانس صوتی  ❈┉┉┄

💠 موضوع
تاریخچه مسیحیت
( بیان کلیتی از آنچه در ٢٠٢۴ سال گذشته رخ داده است.)

                 ┄┉┉❈»‌★»‌❈┉┉┄   

 🗣 ارائه دهنده
علیرضا اسدی
دانشجوی تاریخ و تمدن ملل اسلامی

⏳️ زمان
جمعه، پانزدهم دی ۱۴۰۲
ساعت ۲۰ به وقت تهران

                      ┄┉┉❈»‌★»‌❈┉┉┄

 💬 محل برگزاری کنفرانس
مجموعه علمی و فرهنگی یارغائب

  ┄┉┉❈ஜ۩۞۩ஜ»‌❈┉┉
🆔️ @chat_elmifarhangi
🚩 @CivilizationResearcher
   ┄┉┉❈ஜ۩۞۩ஜ»‌❈┉┉┄

نگرش سیستمی بخش۱

«آیا بال‌زدن پروانه‌ای در برزیل می‌تواند باعث ایجاد تندباد در خلیج فارس شود؟»
 بروز تغییراتی بزرگ در اثر اتفاقاتی کوچک و فوق‌العاده جزئی است.


(وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعا) . 
«و هركس، كسى را زنده كند، چنان است كه همه مردم را زنده كرده است».


فرض کنید تمام ملکول های بدن یک موش را در یک لوله آزمایش بریزید آیا با این کار موشی در لوله خواهید داشت ؟!
هر موضوعی که بعنوان کل در نظر گرفته می‌شود ترکیبی از اجزا و روابط (اثرگذاری و اثرپذیری) بین اجزا خواهد بود
سیستم مجموعه‌ای از دو یا چند جزء است که به نوعی با یکدیگر در ارتباط هستند.
اجزا و روابط بین آنها برآیندی را ایجاد می‌کنند که وضعیت کل را در نهايت تعیین خواهد کرد.

به این چند مثال توجه کنید:
دهان خود یک سیستم است که زیرسیستم یک سیستم بزرگ‌تر، یعنی سیستم گوارش محسوب می‌شود.
خودرو شامل تعدادی زیرسیستم است: زیرسیستم انتقال قدرت، زیرسیستم تهویه، زیرسیستم هدایت مسیر حرکت و …

روزی پیامبر خدا حضرت ابراهیم(ع) از کنار دریایی می‌گذشت. مرداری را دید که مقداری از آن داخل آب و مقداری در خشکی قرار داشت و پرندگان و حیوانات دریا و خشکی از دو سو آن را طعمه خود قرار داده‌اند و حتی گاهی بر سر آن با یکدیگر دعوا می‌کردند.!

خداوند به حضرت ابراهیم(ع) فرمود: حال که چنین است چهار نوع از مرغان را انتخاب کن! و آنها را پس از ذبح کردن، قطعه قطعه کن و در هم بیامیز! سپس بر هر کوهی قسمتی از آن را قرار بده! بعد آنها را بخوان! به سرعت به سوی تو می‌آیند و بدان خداوند توانا و حکیم است.
ابراهیم(ع) این کار را کرد، و آنها را صدا زد، در این هنگام اجزای پراکنده هر یک از مرغان، جدا و جمع شده و به هم آمیختند و زندگی را از سر گرفتند
https://t.me/Child_in_family_to_school

🎹 فایل ویس چت با موضوع

❤️نقش سردار سلیمانی در جهان
بررسی واقعه تلخ بمب گذاری کرمان

👥 با حضور جنابان
علیرضا اسدی، مصطفی فتح الهی

@Porseman_1
@CivilizationResearcher

فرآیند معماری و تکوین اندیشه تمدنی/علم طبیعی-ساینس


https://t.me/Child_in_family_to_school

ایالات متفرقه آمریکا

امتیاز ترانزیت گاز و انرژی ایران از ترکیه به اتحادیه اروپا برای ترک سوریه توسط این کشور است، در صورت ادامه سیاست های فعلی این دولت ترکیه به عنوان اسرائیل دوم در کنار اقلیم های کردی عراق و سوریه معرفی خواهد شد.

بدنه نظامی کشور باید در راستای منافع کدام یک (دولت یا ملت) گام بردارند؟
پاسخ به این سوال یک پاسخ ندارد و بستگی به نوع حکومت یا مدل و برخورد نظامیان دارد، اگرچه نظامیان مسئولیت تامین امنیت یک ملت را دارند و باید در جهت تامین آن کوشش کنند، در برخی موارد اقتصاد، فرهنگ و تحولات سیاسی به مسئله امنیت گره می خورند، در این شرایط نیروهای نظامی منطبق بر سه مدل و اندیشه در سطوح مختلفی در امور غیرنظامی دخالت می کنند:
1. مدل کمونیستی: در این مدل، نظامیان باید به ایدئولوژی حزب کمونیست وفادار باشند و تحت کنترل شدید نهادهای امنیتی حزب و دولت قرار بگیرند. نظامیان نقش مهمی در استمرار سلطه حزب کمونیست بر جامعه دارند.
2. مدل پراتوری: در این مدل، رابطه نظامیان و مقامات سیاسی ثابت نیست و امکان مداخله نظامیان در سیاست وجود دارد. این مدل در کشورهای جهان سومی که نهادهای سیاسی ضعیف و شکننده هستند رایج است، نظامیان خود را به عنوان بهترین گزینه برای حکمرانی می یابند.
3. مدل دموکراتیک: در این مدل، نظامیان از نهادهای سیاسی تبعیت می کنند و در یک نظام دموکراتیک قرار دارند. این مدل بر استقلال و بی طرفی سیاسی نظامیان تاکید می کند.
همان گونه که می دانید ملت ها به خصوص طبقات بورژوازی برای دریافت سهم بیشتر از قدرت نظام های سیاسی را دگرگون کردند و اساساً جوامع مدنی با اقدامات خود دولت را شکل داده اند، در این مدل که بیشتر دموکراتیک فرض می شود، نظامیان حق دخالت مستقیم و غیرضروری در مسائل سیاسی را ندارند، اما قادر به ورود به بحران های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با درخواست دولت هستند تا دولت بتواند با سرعت بیشتری بحران ها و مشکلات را حل کند اما این دخالت نمی تواند بعد از پایان اتفاقات ادامه یابد و نظامیان مجدداً به محدودیت های اولی و سابق خود باز می گردند، در مدل کمونیستی این درخواست توسط کمیته های حزب و دولت انجام می شود و محدودیت های مدل دموکراتیک را دارد اگرچه در مدل کمونیسم رهبران حزب می توانند خود نظامی باشند و قابل تفکیک نباشد، اما در سالهای اخیر خصوصاً در چین، قدرت نظامیان به شدت محدود شده و رهبران حزب دیگر از نظامیان بالارده نیستند. در مدل پراتوری به دلیل عدم استقرار دولت-ملت و نبود سازمان های نظارتی قدرتمند نظامیان به راحتی در امور دخالت می کنند تا ثبات سیاسی را برقرار کنند، اگرچه این امر موجب ناآرامی های بیشتری خواهد شد، چراکه دولت قادر به محدودسازی قدرت نظامیان نیست اما به دلیل حاکمیت یک اقتدار سیاسی بر این کشورها، امنیت نسبی بر این سرزمین ها حاکم است، ازجمله کشورهایی که نفوذ نظامیان در آنها تاحدودی کنترل نشده است، می توان به پاکستان و مصر اشاره کرد، از میان این دو، مصر تاکنون با تنش های سیاسی بیشتر و گسترده تری به دلیل دخالت نظامیان در امور سیاسی روبه رو شده است، از میان رویدادهای مهم که نشان دهنده تاثیر منفی دخالت نظامیان بر ثبات سیاسی در مصر می توان به موارد زیر اشاره کرد:
• وفاداری ارتش به سادات: ارتش از سادات حمایت کرد به دلیل اهمیت او برای مشروعیت، ثبات و صلح با اسرائیل. سادات نیز از ارتش به عنوان یک عامل اقتصادی قدرتمند بهره برد و برخی از افسران را به سمت فعالیت های تجاری سوق داد. (سازش با اسرائیل برخلاف خواست اکثریت مردم مصر بود اما دولت با نظامیان برخلاف آن عمل کردند.)
• نارضایتی ارتش از مبارک: ارتش در دوره مبارک نقش برجسته ای در تامین امنیت داخلی و خارجی داشت، اما از سیاست های خصوصی سازی و جانشینی جمال مبارک مخالف بود. ارتش نیز از بودجه، فعالیت ها و امتیازات خود حفاظت کرد و از هرگونه پاسخگویی و شفافیت خودداری کرد. براساس برخی برآوردها ارتش بین 25 تا 40 درصد اقتصاد مصر را تحت کنترل داشت. (در دوره او ارتش توانست بر اقتصاد تسلط یابد و همین امر موجب ناپایداری اقتصادی مصر شد.)
• حمایت ارتش از انقلاب 2011: ارتش در روزهای اول انقلاب از مبارک خودداری کرد و او را قربانی کرد به دلیل فشارهای داخلی، خارجی و بین المللی. ارتش نیز از منافع اقتصادی، اجتماعی و بین المللی خود دفاع کرد و از اسلام گرایان و سکولارها بهره برد. ارتش قدرت و امتیازات خود را در قانون اساسی جدید تضمین کرد و به عنوان یک بازیگر مهم در سیاست خارجی و امنیت ملی باقی ماند.
• برکناری مرسی و بازگشت ارتش به قدرت: ارتش در پاسخ به اعتراضات میلیونی علیه مرسی او را برکنار کرد و قانون اساسی را اصلاح کرد. ارتش نیز از ابزارهای قانونی، امنیتی و رسانه ای برای سرکوب مخالفان و تثبیت قدرت خود استفاده کرد. ارتش به عنوان یک نهاد نظامی و اقتدارگرا، توانایی مدیریت فرایند گذار به دموکراسی را نداشت و به جای آن یک دولت مدنی و غیرنظامی را به سراب تبدیل کرد.
• پارادوکس حاکمیت نظامیان و گذار به دموکراسی: دو پارادوکس یا چالش درونی در انقلاب مصر وجود دارد. اول این که ارتش که بخشی از رژیم قبلی بود،

اکنون مدیریت انقلاب را در دست دارد. دوم این که ارتش که بر پایه یک نظام سلسله مراتبی، قواعد و قوانین خشک و غیرمنعطف و اطاعت بی چون و چرا بنا نهاده شده است، مدیریت گذار به دموکراسی را در دست گرفته است.
آنچه می توان از پیامد های مدل پراتوری دریافت آن است که اگر قدرت نظامیان با نهاد های نظارتی و اطلاعاتی تحت نظارت دولت برای اجرای قانون اساسی مدیریت نشود، این مسئله منجر به شکل گیری سلسله رویداد هایی در جهت ناپایداری سیاسی، تنش و منازعات روزافزون خواهد شد و هر گونه تلاش برای دستیابی به دموکراسی را به شکست خواهد کشاند، این ناپایداری را می توان در چهار دلیل اصلی شرح داد: (برپایه آنچه در مورد مصر در سالهای 2011 تا 2015 شرح دادیم)
1. چالش های داخلی و خارجی نظامیان: نظامیان با اختلاف دیدگاه ها در میان سران خود، فشار معترضین خیابانی، فقدان مشروعیت حاکمیت و وابستگی به کمک های امریکا مواجه بودند.
2. تداوم سیاست های قدیمی و سرکوب: نظامیان به جای واگذاری قدرت به غیرنظامیان، به خشونت، امنیتی کردن دولت و تقویت امپراتوری اقتصادی خود ادامه دادند.
3. بحران مشروعیت حاکمیت نظامیان: نظامیان نتوانستند از انقلاب یا مردم به عنوان منبع مشروعیت خود استفاده کنند و با انتقادات شدیدی از سوی منتقدان و رسانه ها روبرو شدند.
4. شک در تحقق گذار به دموکراسی: برخی از ناظران و تحلیلگران به روند گذار به دموکراسی در مصر خوشبین نبودند و از مداخله نظامیان در سیاست و بازگشت به شبه اقتدارگرایی دوران مبارک هشدار دادند.
تردید در گذار به دموکراسی قطعاً ریشه در رفتار نظامیان دارد، و ناپایداری در طبقات قدرت در میان نظامیان و رقابت های درونی آن در کنار وجود نگرش های مختلف بینشان موجب شده تا امکان پیش بینی و کنترل آینده دور تا حدی غیرقابل دسترسی باشد، به هر روی ما در سوال اول سه مدل دخالت نظامیان در مسائل سیاسی را بررسی کردیم و پی بردیم دولتی که بیشترین وابستگی و تعلقات را به مردمش داشته باشد و از ابزار های اطلاعاتی و نظارتی قوی برای مدیریت نظامیان برخورد باشد، می تواند از قدرت نظامیان به نفع ملت بهره مند شود، در این میان باید یادآور شد که سطوح و اشکال گوناگون اند و همین مسئله می تواند در قالب یک کتاب مورد بحث قرار بگیرد، اگرچه کثرت ویژگی ذاتی انسان است، اما همواره اتحاد ها و ائتلاف ها پیروز هستند، در جایی طبقات مختلفی از مردم، در جایی دیگر نظامیان و در مکانی و زمانی ممکن است نخبگان دولتی این ویژگی را داشته باشند و با آن اهداف خود را پیگیری کنند، هرچه هست گروه های مختلف سیاسی در ابعاد و اشکال گوناگون برای کسب منافع حداکثری تلاش می کنند و نباید از این نکته غافل شد.

سوره مبارکه اسراء، آیه پنجم

فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ أُولَىٰهُمَا بَعَثۡنَا عَلَيۡكُمۡ عِبَادٗا لَّنَآ أُوْلِي بَأۡسٖ شَدِيدٖ فَجَاسُواْ خِلَٰلَ ٱلدِّيَارِۚ وَكَانَ وَعۡدٗا مَّفۡعُولٗا (٥)
هنگامى كه نخستين وعده فرا رسد، گروهى از بندگان پيكارجوى خود را بر ضدّ شما ميانگيزيم (تا شما را سخت در هم كوبند؛ حتى براى به دست آوردن مجرمان)، خانه ها را جستجو مى كنند؛ و اين وعده اى است قطعى!

قرآن نور
https://myket.ir/app/org.crcis.quran

پرسش دوم: سهم و حضور نظامیان در اقتصاد چگونه باشد؟
نظامی گری می تواند به صورت ایدئولوژیک، ساختاری، فرهنگی، رفتاری و تاریخی تحلیل شود. اساساً بالاترین سطح دخالت نظامیان شکل گیری حکومت نظامی است که در برابر حکومت مدنی قرار می گیرد و غیر مشروع است، پایین ترین سطح دخالت هم گفتگو و اعمال قدرت برای دریافت امتیازهایی از سیاستمداران است. متغیرهای مختلفی می توانند بر سیاست خارجی نظامیان تأثیر بگذارند، از جمله نوع رژیم سیاسی، محیط بین المللی، ساختار نظامی، فرهنگ نظامی، اطلاعات و ارتباطات، منافع و ارزش های نظامیان و مردم، از طرفی نظام گری می تواند دارای تاثیرات هم مثبت و هم منفی بر سیاست خارجی و امنیت ملی باشد. نظامی گری می تواند به تقویت امنیت، اعتبار، هماهنگی، توانایی واکنش و تعامل با سایر نهادها کمک کند. اما در عین حال می تواند منجر به تنش، تعارض، سوء استفاده، تحریف، تک بعدی شدن و تضعیف دموکراسی شود. یکی از موارد حضور نظامیان در عرصه اقتصاد است که به شرح و توصیف آن خواهیم پرداخت.
همانگونه که در بخش پیشین به توصیف سه مدل پرداختیم، این مسئله درک شد که ورود نظامیان به عرصه های گوناگون فرهنگی، سیاسی و اقتصادی تابع بسیاری از متغیر ها است و در این بین نوع حکومت و اهداف یک دولت-ملت دارای بیشترین اهمیت هستند، در این بین هم مدل های شکست خورده دخالت نظامیان در اقتصاد همچون مصر، پاکستان و هم مدل های موفق دخالت نظامیان در اقتصاد همچون بنگلادش، شیلی، چین و برزیل به چشم می خورند، بنابراین می توان به آسانی دریافت موفقیت یا شکست نظامیان در یک کشور وابسته به متغیر های فراوانی چون ایدئولوژی و نگرش، فرهنگ درون سازمانی، نوع برخورد دولت ها با نظامیان، موازنه میان نظامیان، دولت و ملت، و جایگاه نظامیان در یک جغرافیای سیاسی می شود، همچنین فشار ها و تحریم های بین المللی در کنار مداخله قدرت های خارجی در تحولات سیاسی کشورها موجب دگرگونی نقش نظامیان می شود که نباید از آن عوامل گذر کرد. در دو احتمال به صورت مختصر به سناریو های ورود نظامیان به عرصه اقتصاد می پردازیم: (مبتنی بر انگیزه)
1. ورود نظامیان به اقتصاد مبتنی بر خواست دولت یا حکومت موقتی که بعد از یک انقلاب بر روی کار آمده است.
2. ورود نظامیان به اقتصاد مبتنی بر جاه طلبی های آنان و کسب قدرت بیشتر یا تامین منافع مدنظر نظامیان
در حالت اول که به دلیل یک تحول سیاسی یا رویدادی اضطراری رخ می دهد، حضور نظامیان برای حفظ ثبات و امنیت ضروری شده و دولتمردان در قالب برنامه های توسعه ای از نظامیان درخواست می کنند که ظرفیت های خود را معطوف به برنامه های اقتصادی کنند، در این حالت دولت به صورت مدیریت شده و با نظارت خود از نظامیان به عنوان پیمانکاران و مجریان طرح های خود بهره می برند، تاکنون جمهوری اسلامی ایران (به دلیل تحریم های بین المللی، جهت استحکام بخشی و حفظ ساختار اقتصادی)، ایالات متحده ( به دلیل حاضر نبودن بخش خصوصی برای ورود به آن عرصه یا استراتژیک/امنیتی بودن طرح مدنظر) و چین ( به دلیل گستره کشور و وجود بدنه منظم و معتقد از نیروهای منسجمی که می توانند با امکانات خود در تمامی مناطق صعب العبور حاضر شوند) از نظامیان برای چنین طرح هایی بهره برده اند.
در حالت دوم که بیشتر در کشورهایی که سابقاً مستعمره بوده اند رخ می دهد، برای مثال دولت هایی با مرز های مصنوعی و فاقد مشروعیت سیاسی از سوی مردم، آسان تر توسط نیروهای نظامی ساقط می شوند، این کودتا ها با بهانه هایی چون مقابله با فقر، مقابله با فساد یا بیرون کردن نیروی خارجی انجام می شود و در اکثر موارد یکی از بازیگران بین المللی به حمایت از کودتاگران می پردازد، در این مدل ورود، نظامیان یا دولت نظامی گری تشکیل می دهند یا در صدد تشکیل یک دولت به ظاهر دموکراتیک که منافع نظامیان را تامین کنند، برخواهند آمد. از بین کشورهایی که تاکنون چنین دولت هایی را تجربه کرده اند می توان به نیجر، بورکینافاسو، الجزایر و سودان اشاره کرد که با بحران های فراوانی تا به امروز روبه رو هستند.

به صورت کلی می توان این گونه نتیجه گرفت که نظامیان اگر سهمی متوازن متناسب با وظایف ذاتی خود که منطبق بر سیاست های کلان هر کشور و قانون اساسی باشد، دریافت کنند، امکان کودتا نظامی به شدت کاهش خواهد یافت، البته به شرطی که نهاد های امنیتی و نظارتی در کنترل دولت باشند و دولتمردان بتوانند گروه هایی از نظامیان را با ایده ها و افکار خود همراه کنند این اتفاق به صورت مطلوبی مدیریت خواهد شد. در کشوری چون پاکستان به دلیل قرارگیری کنترل دستگاه اطلاعاتی در دست نظامیان تا حد زیادی دچار دخالت های بی مانع نظامیان در امور و تصمیم گیری های دولتی شده است، برای مثال دولت عمران خان در پاکستان با تحریک ارتش پاکستان توسط ایالات متحده ساقط شد و منجر به امتداد ناآرامی های قبلی گردید که یکی از اثرات آن تشدید فضای چندقطبی در بین مردم و افزایش رقابت های سیاسی سه حزب اصلی در پاکستان است. بنابراین حضور کنترل نشده نظامیان می تواند سرآغاز مشکلات بیشتری برای یک کشور باشد.

با تصعید درگیری های جبهه مقاومت در برابر رژیم صهیونیستی مستقر در فلسطین، احتمال شروع حملات تروریستی در شام، عراق و ایران کاهش خواهد یافت، از سویی طرف آمریکایی مجبور به حمایت بیشتر از صهیونیست ها شده و منجر به خلأیی در شرق آسیا می شود که احتمال اقدامی جدی از سوی کره شمالی و چین را افزایش می دهد، حالا باید ایالات متحده انتخاب کند!