در رابطه با تحلیل آقای رضایی چند ایراد اساسی وجود دارد:

۱‌. تکنولوژی تجاری سازی شده ایالات‌متحده بنابر داده های ارائه شده توسط شرکت TSMC در سال ۲۰۲۲ به ۳نانومتر رسیده است. لینک مدعی

۲. هم اکنون مدل های پرو گوشی آیفون ۱۵ با فرایند های ۳نانومتر شرکت معرفی شده تولید می شوند. لینک مدعی

۳. شرکت اینتل قصد دارد برای سال ۲۰۲۵ تکنولوژی ریخته گری مبتنی بر ۱.۸ نانومتر را تجاری سازی کند، این بدین معناست که ایالات متحده در سطح نظامی موفق به این کار شده است. لینک مدعی

بنابراین می توان گفت فاصله تکنولوژیک صنعت صنایع نیمه هادی در چین بسیار بیشتر از آن چیزی است که ایشان در تحلیل های خود اشاره کرده اند، قبلاً به ایشان در این رابطه تذکر داده بودم اما ظاهراً ندیده اند بنابراین در اینجا این مسائل را مختصراً نوشتم.

* شرکت TSMC پیشروترین شرکت در عرصه ریخته گری تراشه و صنایع نیمه هادی است که در تایوان مستقر است.

* صنایعی چون سامسونگ الکترونیکس، کوالکام، برادکام، تی اس ام سی، اینتل، مدیاتک و... از حلقه های تامین کننده پنتاگون هستند.

✍️ علیرضا اسدی
۱۸ شهریور ۱۴۰۲
@CivilizationResearcher

🔲 ضرورت تشکیل اتاق جنگ برای مدیریت جنگ در قفقاز جنوبی

▪️با توجه به نزدیک شدن زمان تجاوز نظامی رژیم باکو به خاک ارمنستان نکات و مسائلی به نظرم رسید که باید آن را مدنظر قرار داد و جهت آمادگی برای مقابله با این تجاوزگری که هدف اصلی و نهایی آن محاصره ژئوپلیتیک کشورمان و بستن مسیرهای ترانزیتی و کوریدور شمال جنوب با هدف فشار اقتصادی بیشتر بر ملت ایران است، عمل کرد این موارد مسائل باید در قالب یک اتاق عملیات یا اتاق جنگ در تهران تجمیع شود. بود که رژیم علیف و اردوغان هوشیاری و درایت به خرج داده و در بازی رژیم صهیونیستی و دشمنان ملت‌های منطقه قرار نگیرند و دست به چینین حماقت تاریخی و غیر قابل جبرانی نزنند اما اگر چنین شد:

▪️صدا و سیما با همکاری معاونت مطبوعاتی باید ده‌ها تیم خبری را در ستادهای عملیاتی و استان‌های مرزی شمال غرب کشور مستقر کرده و از سوی دیگر با تشکیل اتاق جنگ که در آن اطلاعات به صورت لحظه‌ای در اختیار افکار عمومی قرار می‌گیرد، باید اجازه هرگونه سوء استفاده و بهره‌برداری دشمن در حوزه رسانه‌ای را از وی بگیریم. مرجع اول خبر و تحلیل و تفسیر آن باید رسانه‌های داخلی و تحلیلگران وطن دوست و پای کاری باشند که در این سال‌ها همواره با حساسیت و دقت نظر مسایل را بررسی کرده‌اند. شبکه‌های مختلف صدا و سیما باید با پوشش دقیق و صحیح و همچنین همراه شدن با مردم در استان‌های شمال غربی و سایر مناطق کشور مسائل را به صورت شفاف و عینی جهت شهروندان جمهوری اسلامی ایران تبیین کنند تا آنها بدانند که اگر تجاوزی در شمال ارس صورت گرفت و ایران مداخله کرد هیچ راه دوم و سومی وجود نداشته است.

▪️علاوه بر این در حوزه اطلاعاتی و امنیتی نیز باید دستگاه‌های مختلف با هوشیاری کامل ضمن دادن تذکرات لازم به افراد و گروه‌های سیاسی که معمولاً تشخیص درستی از شرایط نداشته و در زمین دشمن در این سال‌ها بازی کردند یا آنها را وادار به سکوت کرده یا اینکه با توجیه و توضیح تحولات آنها را در مسیر کمک به دولت و نیروهای مسلح که در حال دفاع از آبرو و حیثیت کشور هستند، همراه کنند. متاسفانه در سال‌های گذشته و در اتفاقاتی مانند سوریه و عراق و حتی افغانستان یمن و همین موضوع ماجراجویی جریانات پان ترک در شمال ارس ما شاهد بازی‌های منفعت طلبانه مزدوران خارجی و و ساده لوح‌های سیاست زده داخلی بوده‌ایم.

▪️در این زمینه دستگاه دیپلماسی و سیاسی کشور نیز باید به عنوان بخشی از این اتاق جنگ حضور مستمر و موثر داشته و هر کدام از آنها بر اساس ماموریت محوله فعالیت‌های پیگیر و شبانه روزی خود را داشته باشد. ایران باید در این زمینه تماس‌های مختلفی با سران کشورهای همسایه داشته و از آنها بخواهد تا مانع از تجاوزگری و حمله غیرقانونی متجاسرین باکو به خاک ارمنستان شوند. در همین زمینه باید نامه‌ها و بیانیه‌های مختلفی به نهادهای بین‌المللی شامل سازمان ملل، شورای امنیت، سازمان همکاری اسلامی، پیمان شانگهای، عدم تعهد و ... ارسال و نسبت به جنگ افروزی و تجاوزگری در جنوب قفقاز هشدار لازم داده و از حق کشورمان برای دفاع از منافع ملی خود تاکید شود.

▪️با توجه به اینکه اتاق عملیات دشمنان ایران شامل رژیم باکو، رژیم صهیونیستی، انگلیس و ترکیه به این نتیجه رسیدند که ایران به دلیل مسائل داخلی مشکلات اقتصادی و حتی برخی از اختلافات مرزی با طالبان یا حضور گروهک‌های تروریستی تجزیه طلب در شمال عراق تمایل یا توان مداخله در این ماجراجویی را ندارد و به شکلی مطمئن هستند که چنین مسئله‌ای روی نخواهد داد و با خیال راحت دست به تجاوزگری خواهند زدط ضرورت دارد تمام موارد گفته شده در بالا و دیگر مسائل و مطالبی که در این حوزه مد نظر مسئولان و مقامات امر است به شکل مستمر و پیگیر در قالب یک اتاق عملیات یا اتاق جنگ متشکل از تمام عناصر برشمرده شده در بالا تشکیل شود.

▪️با تمام این تفاصیل و موارد گفته شده در بالا باز هم بیایید امیدوار باشیم که شاهد جنگی در شمال ارس نباشیم و کشورگشایی احمقانه‌ای که برخی‌ها فکر می‌کنند می‌توانند در قرن بیست و یکم با آن جای سلاطین خونخوار و خونریز عثمانی را بگیرند، تکرار نشود. تاریخ به خوبی در این زمینه قضاوت کرده که ارتش عثمانی در حالی که شهرهای اروپایی را یکی پس از دیگری تصرف و ارتش‌های این کشورها را پی در پی شکست می‌داد در جبهه شرق و در مقابل فرزندان ایران چاره‌ای جز پذیرش شکست نداشت. این تجربه تاریخی نباید با بلاهت و حماقت فرد متوهم و وابسته‌ای مانند اردوغان تکرار شود. پس با هم دعا کنیم...‌

@syriankhabar

پیشنهاد آماده شدن برای جنگ را داده بودم، پیشنهادات آقای کریمی در بحث رسانه، به نظرم بسیار ضروری است و مکمل بحث های فروردین ماه است.

💬 روز پنجم: اصطلاحات ژورنالیستی!

در علوم انسانی آکادمیک رویکرد اساسی دقت بر جزئیات است، یعنی مطالعات و پژوهش ها مبتنی بر یافتن اشتراکات و افتراقات یک مسئله برای تعریف و تبیین سازماندهی می شوند، این گونه از میزان خطای پژوهشگر به شدت کاسته خواهد شد.

اصل بعدی پذیرش وجود خطا در تحلیل یا یک پژوهش است، هر آنچه انسان می نویسد، می اندیشد و یا ایجاد می کند دارای خطاست حال آنکه این خطا می تواند کل یک مسئله را شامل شود یا بخشی از آن باشد به هر روی ما همه چیز را نمی دانیم و این ندانستن بخشی از طبیعت ماست.

اصل بنیادین بعدی پذیرش یقینی نبودن نظریات مختلف در علوم انسانی است، مبتنی بر این نگاه، شما نمی توانید بدون وجود دلایل عقلایی و یا دارای نمونه در جهان بیرون مدعی وجود یک حقیقت شوید، ممکن است از خود بپرسید چگونه می توان مسئله ای ماورالطبیعه را بررسی کرد؟ بررسی هر مسئله فرای عقلی گونه ای دیگر از پژوهش ها را می طلبد که در حوزه مطالعات آکادمیک "هنجاری" نامیده می شوند که فعلاً محل بحث ما نیست.

✍️ علیرضا اسدی
۲۱ شهریور ۱۴۰۲
@CivilizationResearcher

این سه اصل تنها بخشی از اصول تحقیق در رشته های علوم انسانی است که توسط اکثریت پژوهشگران پذیرفته شده است، به همین دلیل در حوزه پژوهش های دانشگاهی یا آکادمیک تفاوت هایی با تحقیقات عامیانه و ژورنالیستی به وجود آمده است، بخشی از این تفاوت ها در اصطلاحات و واژگان بروز یافته است.

برای مثال دو واژه شرق و غرب دارای هیچ مرجعیتی در مطالعات آکادمیک نیستند چراکه موجب ساده سازی، همگون سازی و ایجاد خطا برای پژوهشگر می شوند. آنچه پژوهشگران برای اثبات این مدعی بیان می کنند را به زبان ساده برایتان مثال می زنم تا متوجه درستی ادعا ایشان شوید:
شما یک کلاس ۴۳ نفره را در نظر بگیرید که همگی کلاس ششمی هستند، ناگاه مدیر مدرسه می گوید که این کلاس ششمی ها به شدت بی ادب و بی نزاکت اند! سوالی که پیش می آید این است که از خود بپرسیم که آیا هر ۴۳ نفر بی ادب و بی نزاکت اند یا صرفاً بخشی از این کلاس این ویژگی ها را دارند؟ پاسخی که یک ژورنالیست به این سوال نسبتاً آسان می دهد مشخص می کند که یک پژوهشگر درس خوانده در دانشگاه چه تفاوتی با یک روزنامه نگار یا فعال رسانه ای دارد! یک پژوهشگر قطعاً خواهد گفت مدیر دچار خطا شده است و برای اشاره به یک اکثریت پر سر و صدا همه کلاس را مسئول می داند، چگونه می شود که یک فرد اثر انگشتش مشابه یک فرد دیگر در ۸ میلیارد جمعیت نیست اما در یک کلاس ۴۳ نفره همه افراد مثال همدیگر باشند؟ قطعاً افرادی شبیه به همدیگر در کلاس وجود دارند اما مسئول دانستن همه کلاس عملی غیرمسئولانه و ناشی از ریشه یابی نکردن درست مشکلات است. اگر عوامل مشکل درست کشف می شد قطعاً ۴۳ نفر مسئول سر و صدای یک اقلیت شمرده نمی شدند. یک ژورنالیست به صورت عمومی به دنبال همراه کردن مخاطبان یا اقناع کردن ایشان است، بنابراین اینکه مقصر چه کسی است در اکثر موارد برایش دارای اهمیت نیست، پس اگر مدافع مدیر باشد ۴۳ نفر را مقصر معرفی می کند و‌ اگر مدافع دانش آموزان باشد مدیر را مسئول این مشکل معرفی می‌کند.

با نظر بر سه اصل بنیادین قبلی و مسائل بیان شده به راحتی خواهیم فهمید وقتی نه منِ نویسنده و نه شمای خواننده مثل همدیگر نیستیم چگونه می توان کل کشور های اروپای شرقی، مرکزی، شمالی، حوزه بالکان، جزیره بریتانیا، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزیلند و اسپانیا را غرب نامید؟ و هر کشوری در هر قاره که غرب نام نگرفته است را شرق بدانیم؟ آیا با این نام گذاری و بلوک بندی ها دچار خطا در تحلیل نخواهیم شد؟ آیا ذهن ما از بسیاری از جزئیات دارای اهمیت چشم پوشی نخواهد کرد؟ آیا می توانیم با این کلی نگری راهکار های قابل اجرا در جهان واقعی _و نه تخیلی را_ ارائه بدهیم و مطمئن باشیم پیامد و برآیند های مدنظر ما همان طور که فهمیده ایم خواهند بود؟ آن هم زمانی که آدمی مسئول تمامی اعمال خود است؟

چرا پرچم جمهوری آذربایجان 🇦🇿 در قره باغ به اهتزاز در نیامده است؟

پاشینیان فکر می کند با الحاق آرتساخ جنگ به پایان خواهد رسید اما اتفاقی که بعد ها خواهد افتاد، به آنها اثبات می کند که نه غربی ها شریک قابل اعتنایی اند و نه بخشیدن خاک طمع را از بین می برد، باید آماده جنگ اول سیونیک شد. در واقع ما با یک برنامه چندمنظوره و استراتژيک ۱۷۰ ساله انگلیسی رو به روییم.

💬 روز ششم: دستمال خارجی

مخالفان حکومت بشار اسد: تحية إلى أحرار إيران!

✍️ علیرضا اسدی
۲۹ شهریور ۱۴۰۲
@CivilizationResearcher

کنار این تصویر که قرار دهید متوجه یک نتیجه خواهید شد، در حالی که کشور های اروپایی و ایالات‌متحده از اپوزیسیون فاصله گرفته اند، رژیم صهیونیستی در حال تلاش برای جلوگیری از نابودی اپوزیسیون ایرانی است.

چالش آینده برای مخالفان نظام قطعاً حل یک مسئله پارادوکسیکال خواهد بود،آنان باید به جامعه ایرانی توضیح دهند چگونه می توان با دشمن ترین دشمنان در رابطه با منافع ملی، تمامیت ارضی، هویت ملی و تاریخ و تمدن ایرانی هم سفره شوند! آن هم زمانی که نفوذ ایران در جهان در یک نظم نوین جهانی در حد یک ابرقدرت جهانی خواهد بود.

دو راه بیشتر ندارند:
۱. انکار قضیه
۲. سفید کردن صهیونیست ها
به احتمال بالا دومی رخ خواهد داد، در این صورت بازنگری در رویکرد برخورد با براندازان ضروری خواهد بود، یعنی مقابله با دشمن بیرونی و داخلی هم پوشانی خواهد یافت، در این صورت بایستی روش های مقابله معطوف به اهداف اصلی صهیونیسم شود. نشان دادن اپوزیسیون به عنوان یک دستمال خارجی موجب خواهد شد تا ناسیونالیسم ایرانی تحریک و در نتیجه فضای جدیدی برای سرنگونی حکمرانی جهانی صهیونیسم و سپس نابودی ایدئولوژی به وجود بیاید. در واقع اتفاقی که در حال رخ دادن است می تواند یک کارت برنده برای جمهوری اسلامی ایران باشد.

فدرال رزرو در جنگ با تورم است و ممکن است نرخ بهره را دوباره افزایش دهد.
تورم آمریکا از 9.1 درصد به 3.7 درصد کاهش یافته است اما هنوز بالاتر از هدف 2 درصد فدرال رزرو است.
قیمت نفت نزدیک به 100 دلار برای هر بشکه است و چالش جدیدی را برای بانک های مرکزی به وجود آورده است.
جروم پاول، رئيس فدرال رزرو، گفته است كه نرخ بهره را در سطح فعلی یا بالاتر حفظ خواهد كرد تا تورم كنترل شود.

Guardian: US interest rate will remain unchanged at 22-year high, Federal Reserve says
Link for Reading

💬 روز هفتم: فلسفه تحریم

ایران از اوایل انقلاب اسلامی درگیر تحریم های بسیاری بوده است، تحریم هایی که از سال ۱۳۸۸ شمسی شکل هیبریدی به خود گرفته اند و سبب شده تا چالش هایی برای مدیریت کشور به وجود بیاید، اساساً یکی از مشکلاتی که باعث شده تا امروزه ما نتوانیم به صورت کامل تحریم ها را خنثی کنیم نبود درکی مناسب از تحریم ها در لایه های میانی و پایینی مدیران جمهوری اسلامی ایران است، ما با مسئولینی طرف هستیم که اساساً ریشه مشکل را نمی شناسند.

برای حل مشکل ابتدا باید تعریفی از آن داشت، اینکه چرا به وجود آمده؟ و باید منتظر چه نتیجه ای باشیم؟ اگر از اکثر مسئولین بخواهید تا توضیحاتی در این رابطه ارائه دهند صرفاً نظرهای رسانه ای شده را انعکاس خواهند داد که متعلق به جناح های خاصی هستند، در این میان شاید معدود افرادی بتوانند این کار را انجام بدهند. در امور حکمرانی یکی از شروط حکمرانی عادلانه، داشتن تفکری مستقل برای داوری منصفانه مبتنی بر منافع و معایب است، متأسفانه چنین امری بسیار کم در بین مسئولین لایه های پایین و میانی جا افتاده است.

در چند گزاره ویژگی های منحصر به فرد تحریم ها را برایتان شرح می‌دهیم:

۱. تحریم با هدف ایجاد مانع برای دستیابی به اهداف تحمیل می شود.

۲. تحریم ها زمانی از کار می‌افتند که شما بتوانید به آنچه از آن منع شده‌اید، دست بیابید، برای مثال واکسن تحریم شد اما با ساخت واکسن برکت، تحریم های این حوزه لغو شدند.

۳. تحریم ها ذاتاً محروم کننده هستند.

۴. در زمینه ای تحریم اعمال می شود که شما دسترسی و یا توان حل ابزار، مسئله یا تکنولوژی دلخواه را نداشته باشید.

۵. تحریم برای از میان برداشتن یا نابودی رقیب/حریف ایجاد می شوند.

۶. تحریم ها در صورتی قابل گفتگو هستند که طرفین درگیر نگاه یا راهبرد خود را در لایه اصول و مبانی دگرگون سازند.

۷. همواره تحریم ها مبتنی بر خواست انسان ها هستند و امری متافیزیکی و با تعاریف الهیاتی نیست اما می تواند راهکاری/راه چاره ای متافیزیکی یا الهیاتی داشته باشد. (نیاز به شرح مفصل)

۸. دامنه تحریم ها همواره مبتنی بر میزان ابزار و شاخص های قدرت طرف تحریم کننده است.

۹. چاره تحریم در قدم اول گفتگو نیست، رسیدن به آن چیزی است که از آن منع شده اید، حال می تواند با مقاومت حاصل شود یا با راه چاره ای دیگر.

۱۰. تحریم به همان اندازه که محدودیت ایجاد می کند، فرصت هم می سازد.

۱۱. در تحریم ها اساساً باور ها اگر مبانی مادی/طبیعی نداشته باشند، شکست ناپذیر خواهند بود.

۱۲. تحریم نوعی تهدید است.

✍️ علیرضا اسدی
۳۰ شهریور ۱۴۰۲
@CivilizationResearcher

⭕️ مشکل کل مستکبرین عالم با ما همین است، جمهوری اسلامی ایران می‌خواهد نظم موجود آنها را از بین ببرد!

#ایران
#نظم_جدید

🆔 @Israel_Studies

#آذربایجان #ارمنستان #آرتساخ
🔰 آخرین تحولات قره باغ؛ ۲ مهر ۱۴۰۲ (نقشه میدانی)

بررسی آخرین تحولات میدانی در منطقه قره باغ و تنش‌های دولت باکو با استقلال‌طلبان قره باغ کوهستانی

🗺 نقشه: آخرین وضعیت میدانی در قره‌باغ – پیشرویهای دو روز اخیر نیروهای جمهوری آذربایجان در قره‌باغ کوهستانی با فلش‌های زرد نشان داده شده است.

- تخلیه پناهجویان به سمت مرکز قره باغ کوهستانی
- تلاش برای نقض آتش بس
- بحران غذا در مرکز قره باغ
- بحران تدفین کشته شدگان
- توجیه اوضاع قره باغ توسط بایراموف
- آتش سوزی خانه های ارامنه
- مذاکره دو جانبه
- حضور نمایندگان مجلس آمریکا در مرز جمهوری آذربایجان
- ارسال کمک غذایی صلیب سرخ
- نمایش غنایم جنگی
- جشن پیروزی در باکو، تنش در ایروان

👈 از اینجا بخوانید: https://iswnews.com/104019

🇦🇿🇺🇸 علی اف از مهمانان بلندپایه ایالات متحده پذیرایی کرد
رئیس جمهور آذربایجان الهام علی اف، نماینده ویژه رئیس جمهور ایالات متحده، سامانتا پاور رئیس آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID)، یوری کیم دستیار وزیر امور خارجه آمریکا در امور اروپا و اوراسیا و مشاور ارشد وزارت امور خارجه ایالات متحده در مذاکرات قفقاز را پذیرفت.

مرکز مطالعات آذربایجان

ظاهراً اتفاقات ویژه ای دارد می افتد که پیش بینی شده بود

💬 روز هشتم: تقیه

مقام معظم رهبری در دیدار با مسئولان و کارگزاران نظام جمهوری اسلامی ایران (نهم اسفند ۱۳۶۸)

 یکى دیگر از ارزشها در زمینه‌ی سیاست خارجى این است: سیاست خارجى ما باید متّکى باشد به سه اصل عزّت و حکمت و رعایت تقیّه؛ در آن مواردى که باید تقیّه(۲۱) کرد. معناى عزّت این است که جامعه‌ی اسلامى و نظام اسلامى در هیچ یک از برخوردهاى بین‌المللی‌اش بایستى جورى حرکت نکند که به ذلیل شدن اسلام و مسلمین منتهى بشود. البتّه ذلیل شدن غیر از ضعیف بودن است؛ ممکن است کسى ضعیف باشد، امّا ذلیل نباشد. بین این دو تفاوت هست؛ که کارآمدانِ این کارها خوب میتوانند بفهمند. حکمت، یعنى حکیمانه کار کند؛ از روى احساسات و بی‌توجّه به منافع و شرایط لازم و بهره‌هایى که ما از رابطه‌ی با دنیا باید بگیریم، حرکت نشود. دید، کاملاً حکیمانه و پخته بایستى باشد. اى بسا ما با یک دشمن که در نهایت هم [با او] برخورد داریم، الان بایستى بنشینیم طرح دوستى بریزیم؛ [این] حکمت است. خیال نکنید اینها از اسلام نیست؛ نخیر، از اسلام است، آنجایى که جاى آن باشد، از اسلام است. کمااینکه رسول اکرم با خیلی‌ها ‌-از جمله با یهود اطراف مدینه- مذاکره کرد.

✍️ علیرضا اسدی
۸ مهر ۱۴۰۲
@CivilizationResearcher

از این سه طایفه، یکی‌شان را به قتل رساند،(۲۲) دو طایفه را نفى بلد کرد؛(۲۳) هُوَ الَّذی اَخرَجَ الَّذینَ کَفَروا مِن اَهلِ الکِتٰبِ مِن دِیارِهِم لِاَوَّلِ الحَشرِ ما ظَنَنتُم اَن یَخرُجوا وَظَنّوا اَنَّهُم مانِعَتُهُم حُصونُهُم مِنَ اللهِ فَاَتاهمُ اللهُ مِن حَیثُ لَم یَحتَسِبوا وَقَذَفَ فی قُلوبِهِمُ الرُّعب؛(۲۴) خود شما مسلمانها هم خیال نمیکردید که اینها بنا است یک روز از اینجا بروند؛ امّا رفتند. بنا شد که خداى متعال اینها را خارجشان کند و خارج شدند. یا پیغمبر اکرم با کفّار قریش در حدیبیّه قرارداد بستند؛ حتّى با بعضى از کفّار قرارهاى بلندمدّت داشتند؛ یعنى هیچ انگیزه‌ی دعوا نداشتند. خب، در خود قرآن هم مشخّص است؛ لا یَنهیٰکُمُ اللهُ عَنِ الَّذینَ لَم یُقاتِلوکُم فِی الدّینِ وَلَم یُخرِجوکُم مِن دِیارِکُم اَن تَبَرّوهُم وَ تُقسِطوِّا اِلَیهِم؛(۲۵) آن کفّارى که با شما مسئله‌اى ندارند، دعوا ندارند، سابقه‌ی سوئى با شما ندارند، به شماها ظلم نکردند، شما را بیرون نکردند، شما میتوانید با اینها ارتباطات حسنه داشته باشید؛ «اِنَّما یَنهیٰکُمُ اللهُ عَنِ الَّذینَ قاتَلوکُم» تا آخر آیه.(۲۶) غرض، حکمت که میگوییم، یعنى رعایت مصلحتِ جمهورى اسلامى، و تمام استفاده‌هایى که میتواند این نظام از ارتباط با آن دولت یا آن دولتها ببرد ملاحظه کردن؛ بر این اساس باشد.

 و [امّا] تقیّه؛ ممکن است شما بگویید تقیّه مال آن زمانى بود که یک دولت مسلّطى بود، ما هم مخفى بودیم و از ترس او چیزى نمیگفتیم؛ نه، همان وقت هم تقیّه، مسئله‌ی ترس نبود؛ «التّقیّة تُرس»، تُرس است، امّا تَرس نیست. اَلتَّقِیّةُ تُرسُ المُؤمِن؛(۲۷) تقیّه سپر است. سپر را کجا به کار میبرند؟ بنده همان وقت در صحبتهاى قبل از انقلاب با بعضی‌ها میگفتم: سپر را که کسى زیر لحاف به کار نمیبرد؛ سپر، مال داخل میدان جنگ است، مال هنگام درگیرى است. پس تقیّه در زمینه‌ی درگیرى است؛ چون تُرس است، حرز است، سنگر است، سپر است. همان وقت هم این‌جور بود؛ تقیّه که میکردیم، معناى آن این بود که شمشیر را بلند میکردیم و ضربه را بر هیکل و پیکر نحس او وارد میکردیم؛ امّا جورى که او نه شمشیر را ببیند، نه دستى که شمشیر را گرفته ببیند، نه بلند کردن را ببیند، نه فرود آمدن را بفهمد، فقط یک وقت درد آن را احساس کند؛ تقیّه این بود؛ آنهایى که آن روز تقیّه میکردند، همین‌جور تقیّه میکردند؛ مخفیانه، دور از چشم دشمن، داخل خانه‌ی پنهان، با هزار ملاحظه و مراقبت می‌نشستند، یک اعلامیّه تنظیم میکردند که وقتى پخش میشد، بکلّى آبروى نظام را میبُرد؛ ضربه و شمشیرى بود که بلند میشد، بر فرق او و به کمر او میخورد. تقیّه میکردیم؛ یعنى نمیگذاشتیم که او بفهمد که چه‌کار دارد انجام میگیرد. تقیّه‌کننده پشت سپر مخفى میشد. معناى تقیّه این است؛ الان هم همین است.

 الان هم استکبار جهانى یک قدرتى است، شما هم یک مقاصدى دارید، یک کارهایى میخواهید انجام بدهید؛ هیچ لزومى ندارد که این کارها مرتّب در تریبون‌ها [گفته بشود]، هر کسى مسابقه بگذارد که فلان کار را میخواهیم بکنیم، مکرّر بگوییم و نکنیم. یکى از این رهبران مسلمان پخته‌ی وارد که بنده در طول این مدّتِ کارهاى سیاسى دیده‌ام، سکوتوره بود. سکوتوره(۲۸) بسیار آدم واردى بود، خیلى آدم مطّلعى بود، خیلى پخته بود؛ من در چند سفر که آمد تهران، با او ملاقات کردم ‌- ملاقاتهاى متعدّد، جلسات گوناگون ‌- در بعضى از جلسات برادرها هم بودند، چند جلسه هم من و او تنهایى داشتیم. او خیلى شیفته‌ی انقلاب بود، البتّه خودش ضعیف بود، و نتوانسته بود راه خودش را برود و استکبار کَت‌بندش کرده بود؛ از طُرق مختلف محاصره‌اش کرده بودند، پدرش را درآورده بودند؛ نتوانست گینه‌ی کوناکرى را آن‌جورى که ایده‌اش بود و دوست میداشت، درست کند و بسازد. موفّق نبود، امّا درست میفهمید؛ آدم سالمى بود؛ آدم خائنى نبود. این انقلاب را هم خیلى دوست میداشت؛ به امام هم حقیقتاً از ته دل ارادت داشت. من حرفهایى از او شنیدم که خیلى درست بود ‌- البتّه ما از خیلی‌ها حرف شنفتیم؛ یعنى این‌جور تصوّر نشود که براى خوشامدِ ما یک حرفى گفته، ما هم باورمان آمده؛ نه، بنده در این ده‌ساله با افراد زیادى نشستیم، برخاستیم، حرف زدیم، شنفته‌ایم؛ بعضی‌ها حرف میزنند [ولى] از زبانشان تجاوز نمیکند، بعضى نه؛ این قابل تشخیص است- و راست میگفت. همین حرفهاى داغى که ماها آن‌وقت همیشه میزدیم؛ میگفت همه‌ی اینها درست است. یک وقتى به من گفت فلانى! شماها فقط یک عیب دارید و آن اینکه همه‌اش مدام میگویید؛ خب، این گفتن ندارد؛ بکنید؛ چرا میگویید؟ میگویید که چه بشود؟ من آن سال اوّل ریاست جمهورى ‌-سال ۶٠- که شاید این حرف را از او شنفتم، اصلاً حرفش را قبول نکردم. براى بعضى از دوستان نقل کردم، گفتم سکوتوره این‌جور میگوید؛ لکن ته دلم قبول نکردم.